Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🔻Η Γαλλία σε κρίση πολιτικής ηγεμονίας Του Μανώλη Κοζαδίνο στέλεχος της ΛΑΕ ΑΑ 🔻Κοινωνικές κινητοποιήσεις, Ανυπότακτη Γαλλία και η πρόκληση των προεδρικών εκλογών του 2027 Τα γεγονότα των τελευταίων μηνών στη Γαλλία αναδεικνύουν με ιδιαίτερη ένταση την πολυπλοκότητα των κοινωνικών αντιθέσεων σε μια χώρα που βρίσκεται στον πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η Γαλλία, με την ισχυρή παράδοση κοινωνικών αγώνων και πολιτικών συγκρούσεων, αποτελεί σήμερα ένα χαρακτηριστικό πεδίο εκδήλωσης της κρίσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης και των δυσκολιών συγκρότησης μιας εναλλακτικής πολιτικής προοπτικής.

Οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν από τη μαθητική νεολαία στα μέσα Σεπτεμβρίου 2026, με αφετηρία τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης, επεκτάθηκαν σταδιακά σε ευρύτερες κοινωνικές διεκδικήσεις.

Οι ελλείψεις εκπαιδευτικών, οι ανεπαρκείς σχολικές υποδομές, οι ανισότητες στην πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση και η οικονομική ανασφάλεια των νέων συνδέθηκαν με τη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, τους μισθούς και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών.

Οι πανεθνικές διαδηλώσεις του Οκτωβρίου, με εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχών και ακόμη μεγαλύτερους αριθμούς σύμφωνα με τους διοργανωτές, ανέδειξαν την έκταση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες για την εκπαίδευση, οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν.

Για τις 5 Νοεμβρίου έχουν ανακοινωθεί νέες κινητοποιήσεις συνδικάτων και φοιτητικών οργανώσεων, με αιτήματα την αύξηση των μισθών, την ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής.

Η εξέλιξη αυτή δεν συνιστά απλώς μια κοινωνική διαμαρτυρία απέναντι σε συγκεκριμένες κυβερνητικές αποφάσεις.

Θέτει ευρύτερα το ζήτημα της πολιτικής εκπροσώπησης, της κοινωνικής συναίνεσης και της δυνατότητας του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος να ανταποκριθεί στις ανάγκες μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. 🔻Μια κρίση που υπερβαίνει τον μακρονισμό Η αποδυνάμωση του Εμανουέλ Μακρόν και η δυσκολία συγκρότησης σταθερών κοινοβουλευτικών συσχετισμών αποτελούν σημαντικές εκδηλώσεις της σημερινής κρίσης.

Δεν αρκούν, ωστόσο, για να εξηγήσουν το βάθος της.

Η δυσαρέσκεια αφορά τις υλικές συνθήκες ζωής, την αγοραστική δύναμη, την εργασιακή ανασφάλεια, την πρόσβαση στην εκπαίδευση και την υγεία, αλλά και την αίσθηση ότι οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην σημαντικών κοινωνικών ομάδων.

Η κρίση της αντιπροσώπευσης συνδέεται έτσι με την αμφισβήτηση ενός μοντέλου διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις και τις απαιτήσεις της αγοράς ως περιορισμούς οι οποίοι υπερισχύουν συχνά των κοινωνικών αναγκών.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποια κυβέρνηση θα διαδεχθεί την κυβέρνηση Μακρόν.

Είναι κατά πόσο μπορεί να ανασυγκροτηθεί η πολιτική νομιμοποίηση ενός συστήματος που δυσκολεύεται να εξασφαλίσει κοινωνική συναίνεση για τις επιλογές του.

Εδώ βρίσκεται η κρίση της αστικής πολιτικής ηγεμονίας: η δυσκολία των κυρίαρχων δυνάμεων να παρουσιάσουν τα συμφέροντα και τις προτεραιότητές τους ως συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η οικονομική κυριαρχία του κεφαλαίου έχει καταρρεύσει ή ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια οδηγεί αναγκαστικά σε προοδευτικές εξελίξεις.

Η πολιτική κρίση μπορεί να οδηγήσει τόσο σε μια νέα ανασυγκρότηση του νεοφιλελεύθερου κέντρου όσο και σε αυταρχικές και εθνικιστικές διεξόδους. 🔻Η κοινωνική δυσαρέσκεια και οι ανταγωνιστικές πολιτικές διέξοδοι Η άνοδος της ακροδεξιάς αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αντιφάσεις της γαλλικής συγκυρίας.

Η κοινωνική ανασφάλεια, η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και η απογοήτευση από τις κυβερνητικές πολιτικές μπορούν να τροφοδοτήσουν την ενίσχυση δυνάμεων που υπόσχονται την αποκατάσταση της τάξης και της εθνικής κυριαρχίας. Η Μαρίν Λεπέν και ο Εθνικός Συναγερμός επιχειρούν να αξιοποιήσουν αυτή τη δυσαρέσκεια, προβάλλοντας μια πολιτική αυστηρής ασφάλειας και εθνικής προτεραιότητας.

Η δυναμική τους καταδεικνύει ότι η κρίση της κυρίαρχης πολιτικής δεν ευνοεί αυτομάτως την Αριστερά.

Η ακροδεξιά μπορεί να εμφανίζεται ως δύναμη αντισυστημικής διαμαρτυρίας, χωρίς να αμφισβητεί τις βασικές σχέσεις οικονομικής ιδιοκτησίας και κοινωνικής εξουσίας.

Επιπλέον, η μετατόπιση της πολιτικής αντιπαράθεσης προς τη μετανάστευση, την εθνική ταυτότητα και την ασφάλεια μπορεί να απομακρύνει τη συζήτηση από τις κοινωνικές ανισότητες και τις συνθήκες που τις αναπαράγουν.

Απέναντι σε αυτή την προοπτική, το κρίσιμο ζήτημα για την Αριστερά είναι να συνδέσει τις επιμέρους διεκδικήσεις σε ένα κοινό σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού, χωρίς να υποτιμά την πολυμορφία των κοινωνικών εμπειριών.

Η υπεράσπιση των μισθών και των δημόσιων υπηρεσιών, η καταπολέμηση του ρατσισμού, η οικολογική μετάβαση και η διεύρυνση της δημοκρατικής συμμετοχής δεν αποτελούν απομονωμένα πεδία αγώνα.

Μπορούν να συγκροτήσουν μια κοινή πολιτική προοπτική, εφόσον συνδεθούν με τις πραγματικές ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. 🔻Η Ανυπότακτη Γαλλία και η αναζήτηση μιας εναλλακτικής Σε αυτό το πλαίσιο, η Ανυπότακτη Γαλλία (La France insoumise – LFI) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς φορείς που επιχειρούν να δώσουν προοδευτική κατεύθυνση στην κρίση.

Το πρόγραμμα «L’Avenir en commun» συνδυάζει την αναδιανομή του πλούτου, την ενίσχυση των κοινωνικών δικαιωμάτων, την προστασία των δημόσιων υπηρεσιών και τον οικολογικό μετασχηματισμό με μια πρόταση θεσμικής ανανέωσης και διεύρυνσης της λαϊκής συμμετοχής.

Η πολιτική της πρόταση δεν περιορίζεται στην αλλαγή κυβερνητικών προτεραιοτήτων, αλλά επιδιώκει να αμφισβητήσει τις σχέσεις εξουσίας που καθορίζουν τη λειτουργία της οικονομίας και του κράτους.

Η σημασία της LFI βρίσκεται και στην προσπάθειά της να συνδεθεί με τις κοινωνικές κινητοποιήσεις.

Η υποστήριξη των διεκδικήσεων των μαθητών, των εργαζομένων και των συνδικάτων επιτρέπει στο κίνημα να εμφανίζεται ως πολιτικός συνομιλητής των κοινωνικών αντιστάσεων, πέρα από τα όρια της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.

Ωστόσο, η δυνατότητα αυτή δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η πολιτική εκπροσώπηση των κοινωνικών αγώνων δεν ταυτίζεται με την ίδια τη συμμετοχή σε αυτούς.

Το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη σταθερών δεσμών ανάμεσα στην πολιτική οργάνωση και στις κοινωνικές δυνάμεις, με σεβασμό στην αυτονομία των συνδικάτων, των συλλογικοτήτων και των κινημάτων.

Η πρόκληση για την LFI είναι να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου κοινωνικού μπλοκ, ικανού να συνδέσει διαφορετικές διεκδικήσεις σε ένα συνεκτικό σχέδιο.

Ένα τέτοιο εγχείρημα δεν απαιτεί την εξάλειψη των αντιφάσεων στο εσωτερικό του πολιτικού υποκειμένου.

Απαιτεί την ικανότητα να τις επεξεργάζεται δημοκρατικά και να τις μετατρέπει σε δημιουργική δύναμη συλλογικής δράσης. 🔻Οι προεδρικές εκλογές του 2027: κρίσιμη δοκιμασία Οι προεδρικές εκλογές του 2027 προσδίδουν στην κρίση άμεση πολιτική διάσταση.

Η αναμέτρηση, με πρώτο γύρο προγραμματισμένο για τις 18 Απριλίου και δεύτερο γύρο για τις 2 Μαΐου, θα διεξαχθεί χωρίς τον Εμανουέλ Μακρόν ως υποψήφιο, καθώς το γαλλικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει τρίτη συνεχόμενη προεδρική θητεία.

Οι δημοσκοπήσεις του τέλους Οκτωβρίου καταγράφουν σαφές προβάδισμα της Μαρίν Λεπέν στον πρώτο γύρο. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν εμφανίζεται ως βασικός υποψήφιος της LFI, αλλά αντιμετωπίζει μια σημαντική απόσταση από την ακροδεξιά, ενώ ο Εντουάρ Φιλίπ και άλλοι υποψήφιοι διεκδικούν την ανασυγκρότηση του κεντρώου και κεντροαριστερού χώρου.

Τα ποσοστά αυτά δεν προδικάζουν το αποτέλεσμα, αποτυπώνουν όμως την έκταση της πολιτικής πόλωσης και τις δυσκολίες της Αριστεράς να συγκροτήσει μια πλειοψηφική δυναμική.

Η εκλογική στρατηγική της LFI βρίσκεται έτσι μπροστά σε μια διπλή πρόκληση.

Από τη μία πλευρά, πρέπει να διατηρήσει τη σαφήνεια του προγράμματός της και τη σύνδεσή της με τα κοινωνικά κινήματα.

Από την άλλη, χρειάζεται να διευρύνει την κοινωνική και πολιτική της απήχηση, ώστε να μετατρέψει την αντίθεση στον νεοφιλελευθερισμό σε πειστική προοπτική διακυβέρνησης.

Η ενότητα της Αριστεράς, οι σχέσεις της LFI με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις και η δυνατότητα συγκρότησης ενός κοινού πολιτικού σχεδίου θα αποτελέσουν κρίσιμους παράγοντες.

Η ενότητα, ωστόσο, δεν μπορεί να εξαντλείται σε εκλογικούς συμβιβασμούς ή στην επιλογή ενός κοινού υποψηφίου.

Χρειάζεται ουσιαστική σύγκλιση γύρω από τις κοινωνικές προτεραιότητες, τη δημοκρατία και τον προσανατολισμό του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Οι προεδρικές εκλογές δεν θα κρίνουν από μόνες τους την έκβαση της κοινωνικής κρίσης.

Θα αποτελέσουν, όμως, μια σημαντική δοκιμασία για την ικανότητα των πολιτικών δυνάμεων να μετατρέψουν την κοινωνική δυσαρέσκεια σε οργανωμένη πολιτική βούληση. 🔻Η δημοκρατία ως διαδικασία χειραφέτησης Η προοπτική μιας εναλλακτικής δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το πρόγραμμα ή την εκλογική επιτυχία ενός κόμματος.

Εξαρτάται και από τον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται και λειτουργεί το ίδιο το πολιτικό υποκείμενο.

Εάν ο στόχος είναι η διεύρυνση της δημοκρατίας και η κοινωνική αυτοκυβέρνηση, η συμμετοχή των πολιτών δεν μπορεί να περιορίζεται στην περιοδική επιλογή αντιπροσώπων.

Χρειάζεται να ενισχύονται οι δυνατότητες συλλογικής απόφασης, κοινωνικού ελέγχου και ουσιαστικής παρέμβασης στις πολιτικές που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων.

Η αυτοδιαχειριστική παράδοση υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας πολιτικής αλλαγής, αλλά μια διαδικασία που πρέπει να διαμορφώνεται ήδη μέσα στους κοινωνικούς αγώνες και στις μορφές οργάνωσής τους.

Το μέσο δεν είναι ανεξάρτητο από τον σκοπό: μια κοινωνία χειραφέτησης προϋποθέτει πολιτικές πρακτικές που διευρύνουν την αυτονομία και τη συλλογική ευθύνη.

Αυτό αποτελεί πρόκληση για κάθε πολιτικό φορέα που επιδιώκει να υπερβεί τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, συμπεριλαμβανομένης της Ανυπότακτης Γαλλίας.

Η ικανότητα σύνδεσης της εκλογικής δράσης με τη διαρκή κοινωνική συμμετοχή θα είναι καθοριστική για τη μακροπρόθεσμη αξιοπιστία του εγχειρήματος. 🔻Μια ανοιχτή έκβαση Η γαλλική κρίση παραμένει ανοιχτή ανάμεσα σε ανταγωνιστικές δυνατότητες: την ανασυγκρότηση της κυρίαρχης πολιτικής, την αυταρχική και εθνικιστική αναδίπλωση ή την ανάπτυξη μιας δημοκρατικής και κοινωνικής εναλλακτικής. Η Ανυπότακτη Γαλλία αποτελεί έναν σημαντικό φορέα αυτής της τελευταίας προοπτικής.

Η επιτυχία της, ωστόσο, δεν θα κριθεί μόνο από το εκλογικό αποτέλεσμα του 2027.

Θα κριθεί από την ικανότητά της να συνδέσει τους κοινωνικούς αγώνες με ένα συνεκτικό σχέδιο μετασχηματισμού, να συμβάλει στη συγκρότηση μιας ευρύτερης λαϊκής συμμαχίας και να διευρύνει την πραγματική δημοκρατική συμμετοχή.

Το διακύβευμα δεν είναι απλώς ποιος θα διαδεχθεί τον Μακρόν.

Είναι αν η κοινωνική δυσαρέσκεια θα παραμείνει διάσπαρτη και ευάλωτη σε αντιδραστικές διεξόδους ή αν θα αποκτήσει κοινή πολιτική κατεύθυνση.

Η κρίση της αστικής ηγεμονίας δεν προαναγγέλλει αυτομάτως μια νέα κοινωνία.

Δημιουργεί, όμως, ένα πεδίο δυνατοτήτων και συγκρούσεων μέσα στο οποίο η έκβαση θα εξαρτηθεί από τη δράση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Η συγκρότηση μιας δημοκρατικής εναλλακτικής παραμένει, επομένως, έργο συλλογικής πολιτικής δημιουργίας, οργάνωσης και αγώνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους