Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Γαλλία, που ανακάλυψε εσχάτως ότι τα δημοσιονομικά δεν αποτελούν νεοφιλελεύθερη επινόηση, αλλά μάλλον φυσικό νόμο, βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που θυμίζουν, τηρουμένων ασφαλώς των αναλογιών, την ελληνική περιπέτεια της κρίσης χρέους: υπέρογκο δημόσιο χρέος, δυσθεώρητα ελλείμματα και μια πολιτική τάξη που δυσκολεύεται να συμφωνήσει ακόμη και στο αυτονόητο, ότι κάποιος πρέπει εν τέλει να πληρώσει τον λογαριασμό.

Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας να μεταβεί στο Παρίσι για να παρελάσει στους δρόμους και να προσφέρει, με την προσήκουσα επαναστατική ευλάβεια, την αλληλεγγύη του στους διαδηλωτές.

Ένας πρώην πρωθυπουργός μιας χώρας που πλήρωσε πανάκριβα τον λαϊκισμό, τις αυταπάτες και την περιφρόνηση της πραγματικότητας, σπεύδει να διαδηλώσει σε μια άλλη χώρα που αρχίζει να διαπιστώνει πόσο ακριβά κοστίζουν ακριβώς αυτές οι αυταπάτες.

Θα περίμενε, βεβαίως, κανείς ότι οι δεκαεπτά ώρες της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες, τον Ιούλιο του 2015, θα είχαν αφήσει πίσω τους τουλάχιστον μία παρακαταθήκη πολιτικής αυτογνωσίας.

Ότι ο άνθρωπος που αναγκάστηκε να μετατρέψει το ηχηρό "όχι" σε ένα πολύ ηχηρότερο "ναί" θα είχε αντιληφθεί πως η οικονομική πραγματικότητα δεν κάμπτεται με συνθήματα, ούτε οι αγορές συγκινούνται από αφοριστικές διακηρύξεις.

Αλλά φαίνεται πως οι αυταπάτες είναι πολύ σκληρές για να πεθάνουν.

Έτσι, ο κ. Τσίπρας ξαναβρίσκει στους δρόμους του Παρισιού τον παλιό εαυτό του, σαν να μην υπήρξε ποτέ το καλοκαίρι του 2015, σαν να μην υπήρξε ποτέ η συνθηκολόγηση και, κυρίως, σαν να μην έμαθε ποτέ ότι τα χρήματα των άλλων κάποια στιγμή τελειώνουν.

Το δυστύχημα είναι πως, όταν τελειώνουν εξαντλείται και η υπομονή εκείνων που καλούνται να πληρώσουν και τότε ψηφίζουν τέρατα... 😢

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους