Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας πούμε λίγα λόγια για τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές. Πρόκειται, πολύ συνοπτικά, για τιμωρητική συντριβή χωρίς ορατή εναλλακτική.

Όπως αναμενόταν από όλες τις μετρήσεις, οι Δημοκρατικοί κατήγαγαν μεγάλη νίκη και στα δύο σώματα του Κογκρέσου.

Το αποτέλεσμα είναι και μια απάντηση στις υπερβολές που ακούστηκαν το 2024 ότι «καταργήθηκαν η δημοκρατία και οι θεσμοί», επειδή εκλέχθηκε ο Τραμπ.

Η ήττα είναι μεγάλη για τους Ρεπουμπλικάνους, κυρίως όμως για τον ίδιο τον Τραμπ και την ηγετική του ομάδα.

Δεδομένης τη συγκρουσιακής προσωπικότητας του προέδρου και των αντιθέσεων που έχει παροξύνει η παρούσα θητεία του, μάλλον οδεύουμε προς μια δύσκολη διετία.

Καθόλου δεν αποκλείεται ακόμα και παραπομπή του προέδρου για καθαίρεση, έστω κι αν έχει μηδαμινές πιθανότητες να τελεσφορήσει.

Θα εκδηλωθούν και οι πρώτες φυγόκεντρες κινήσεις από το στρατόπεδο Τραμπ με το βλέμμα στην επόμενη ημέρα, όπως έδειξαν οι φήμες για παραίτηση του Ρούμπιο και η ανάρτηση του Βανς.

Παρόλα αυτά, δεν προβλέπεται γενική παράλυση επί μακρόν. Οι ΗΠΑ έχουν παράδοση και κουλτούρα διαπραγμάτευσης ανάμεσα στα δύο σώματα και τις δύο παρατάξεις.

Λύσεις τελικά θα βρεθούν.

Όμως, σε μια διετία που οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί εντείνονται, αυτό δε θα βοηθήσει καθόλου στην επιρροή των ΗΠΑ διεθνώς.

Ήδη, λάθος αποφάσεις έχουν οδηγήσει σε απομείωση της επιρροής και μερική αλλαγή συσχετισμών σε ευαίσθητες περιοχές, όπως ο Κόλπος.

Η ψήφος σε συνθήκες ανόδου της συμμετοχής δημοκρατικών και ανεξάρτητων ψηφοφόρων ήταν πρώτιστα ψήφος διαμαρτυρίας και τιμωρίας.

Οι οπαδοί του MAGA και όσοι ανεξάρτητοι συντάχθηκαν μαζί τους πλειοψηφικά το 2024 αισθάνθηκαν προδομένοι από τη διάψευση των προσδοκιών και υποσχέσεων για αποχή από πολέμους και βελτίωση της αγοραστικής δύναμης.

Τα φαινόμενα διαφθοράς που αγγίζουν το στενό οικογενειακό πυρήνα του προέδρου και λάθος επιλογές υποψηφίων συνέδραμαν περαιτέρω.

Η αντίδραση της βάσης του MAGA στον πρόεδρό τους δείχνει και σημάδια υγείας ενός πραγματικού ιδεολογικού κινήματος, ανεξαρτήτως του αν κάποιος συμμερίζεται αυτές τις ιδέες.

Όταν η βάση αντιδρά στην αθέτηση υποσχέσεων, τότε κάτι αληθινό υπάρχει εκεί.

Το μεταναστευτικό επηρέασε πολύ λιγότερο, καθώς είναι το μόνο θέμα που η βάση του Τραμπ κρίνει ότι υλοποίησε αυτά που υποσχέθηκε και με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία πολλά χρόνια που τα εξωτερικά θέματα έπαιξαν τόσο σημαντικό ρόλο.

Δεν είναι μόνο ότι η απόφαση για τον πόλεμο έφερε νέο κύμα ακρίβειας.

Είναι και η διάχυτη εντύπωση ότι οι ΗΠΑ δεν εξυπηρέτησαν συμφέροντά τους με αυτή την απόφαση.

Υπό αυτή την έννοια, το Ιράν συγκαταλέγεται στους νικητές των εκλογών, εφόσον επλήγη η πολιτική του πολέμου.

Και το ισραηλινό λόμπι συγκαταλέγεται στους ηττημένους: Το αποτέλεσμα εκφράζει και την αντίθεση στην κυρίαρχη εντύπωση της εξάρτησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από αυτό.

Τα ενδεχομένα, μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αυτής της (μερικής;) αναδίπλωσης στο εσωτερικό των ΗΠΑ θα τα δούμε σε αρκετά χρόνια στη Μ. Ανατολή.

Ήδη ο Τραμπ ανακοίνωσε τερματισμό της ετήσιας βοήθειας ύψους 4 δις στο Ισραήλ.

Σε κάθε περίπτωση, μέχρι τώρα οι εκλογές στις ΗΠΑ επηρέαζαν τα διεθνή.

Τώρα τα διεθνή επηρεάζουν και την εσωτερική πολιτική.

Συνοπτικά, ο Τραμπ υποσχέθηκε στους πολλούς το 2024 και τελικά συνδιαλέχτηκε με τους λίγους.

Οι πολλοί τον τιμώρησαν.

Εξουσία που προτιμά να συνδιαλέγεται με τους λίγους, αγνοώντας τους πολλούς που τη στήριξαν, πληρώνει.

Αυτή είναι – και καλώς - η (αντιπροσωπευτική) Δημοκρατία.

Από τα νέα πρόσωπα, τα φώτα έπεσαν πάνω στον Ελ Σαγιέντ, αιγυπτιακής καταγωγής, πρώτο μουσουλμάνο γερουσιαστή στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η νίκη του έχει συμβολισμούς, αλλά η πλατφόρμα του δεν κομίζει τίποτα νέο.

Η, δε, φημολογούμενη σύνδεσή του με τη μουσουλμανική αδελφότητα λειτουργεί περιοριστικά.

Πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι του Ταλαρίκο στο παραδοσιακά ρεπουμπλικανικό Τέξας.

Ο ίδιος, θεολόγος πάστορας, αντιπροσωπεύει ένα νέο μίγμα που δίνει έμφαση στο χριστιανικό χαρακτήρα, είναι υπέρ της υποστήριξης στην Ουκρανία, έχει κοινωνική ατζέντα και είναι υπέρ των αυστηρών ελέγχων στη μετανάστευση μακριά από την κυρίαρχη τάση του δημοκρατικού κόμματος.

Η υποψηφιότητά του, έχει, πάντως και ...παραδοξότητες, όπως η στήριξή του από κορυφαία Iσραηλινή χορηγό (Άντερσον), ενώ ο ίδιος δηλώνει εναντίον της διαχρονικής στήριξης στο Ισραήλ.

Όποιοι κάνουν προβολές για τις προεδρικές εκλογές του 2028 καλό θα είναι να είναι πιο συγκρατημένοι.

Τα δύο χρόνια συνιστούν «πολιτικό αιώνα». Επίσης, είναι λάθος να εκληφθεί η ψήφος ως θετική ψήφος με χαρακτηριστικά πλειοψηφικού ρεύματος προς το Δημοκρατικό κόμμα.

Το κόμμα ούτε έλκει ούτε ιονίζει πλατιά στρώματα.

Είναι βαθιά διχασμένο ανάμεσα στην απαξιωμένη, καθεστωτική παραδοσιακή του γραφειοκρατία και την τάση της νέας αριστεράς των σοσιαλδημοκρατών του δικαιωματισμού.

Κόμμα στην ουσία δεν υπάρχει ως ενιαίο ιδεολογικά σχήμα.

Και ούτε φαίνεται και κάποια προσωπικότητα που θα μπορούσε να λειτουργήσει συγκολλητικά ή να έλξει.

Το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα είναι ότι καμμιά παράταξη δεν απαντά συγκροτημένα και συνολικά στο βασικό πρόβλημα της Αμερικής: Πώς θα διατηρηθεί η πρωτοκαθεδρία σε σχέση με την Κίνα χωρίς κοινωνικές εκρήξεις.

Για να γίνει το πρώτο, απαιτείται αύξηση της παραγωγικότητας.

Για να επιτευχθεί το δεύτερο, απαιτείται στοιχειώδης αναδιανομή και εσωτερική πολιτισμική και ιδεολογική ομοιογένεια.

Η πλευρά των Δημοκρατικών δίνει έμφαση στην αναδιανομή, αλλά στα υπόλοιπα δεν υπάρχει ουσιαστικά πρόταση.

Η κεφαλαιακή επάρκεια υπάρχει λόγω δολαρίου.

Όμως, τα κεφάλαια, χωρίς αφενός, ριζική μεταρρύθμιση σε παιδεία και τεχνική εκπαίδευση, αφετέρου δε αντιμετώπιση των ελλειμμάτων, δεν αρκούν για το διεθνή ανταγωνισμό.

Επιπλέον, ισχύς χωρίς εσωτερική ενότητα δε νοείται.

Ακόμα, δεν μπορεί να διαφύγει την προσοχή η εκτροπή των εκλογών σε εκλογικό χρηματιστήριο λόγω των ιλιγγιωδών χορηγιών.

Μόνο ο Μασκ έδωσε σε οργανώσεις επιρροής ποσό ύψους 500 εκ. δολαρίων.

Συνολικά ξοδεύτηκε το ποσό των 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι ολιγαρχικές επιρροές στις ΗΠΑ, μια χώρα έκτασης μεγαλύτερης της Ε.Ε με μόνο δύο κόμματα, όπου παραδοσιακά αντιπροσωπεύεται μόνο μια άποψη στα πλείστα θέματα, έχουν εκτροχιαστεί, ειδικά μετά το 2010 και την “ιστορική” απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου (Citizens United vs FEC). Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της δημοκρατίας.

Καλό είναι να γίνει και μια πρώτη εκτίμηση του αποτελέσματος ως προς τα εθνικά μας θέματα.

Η δύσκολη εσωτερική περίοδος που διανοίγεται για τις ΗΠΑ μειώνει κάπως τις πιθανότητες να παρέμβουν δυναμικά σε ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής κρίσης.

Από την άλλη, αποφάσεις που περνούν από το Κογκρέσο, όπως η πώληση οπλικών συστημάτων προς την Τουρκία, ίσως αντιμετωπίσει προσκόμματα με τη νέα πλειοψηφία.

Καταληκτικά, μια κουβέντα για τα καθ’ ημάς εσωτερικά σε σχέση με τις εκλογές αυτές: Είναι γνωστό ότι η ελληνική πολιτική, εν πολλοίς, ετεροπροσδιορίζεται τις τελευταίες δεκαετίες από τις ΗΠΑ, ένδειξη και πολιτικής υπανάπτυξης.

Όμως, έχουμε φτάσει στο σημείο πολιτικοί και αναλυτές, χωρίς καμμία δικαιολογία, να αλλάζουν άρδην στρατόπεδα και αντιδιαμετρικά αντίθετες ιδέες, απλά ανάλογα με το ποιος επικρατεί στις ΗΠΑ.

Ουσιαστικά εκλιπαρούν για εύνοια και για ένα «νεύμα» από τον ισχυρό σύμμαχο. Πρόκειται για καταθλιπτικό και αξιολύπητο φαινόμενο αναξιοπρεπούς εξάρτησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους