Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε στο χωριό, ο φούρναρης έδινε ψωμί βερεσέ. Έγραφε την οφειλή στο τεφτέρι, ο πελάτης υπέγραφε και πλήρωνε στο τέλος του μήνα.

Εάν δεν πλήρωνε, ο φούρναρης μπορούσε να διεκδικήσει τα χρήματά του με βάση τη συμφωνία τους.

Και εάν ο λογαριασμός ήταν λάθος, ο πελάτης μπορούσε να τον αμφισβητήσει.

Μια μέρα, η κοινότητα, βαθιά συγκινημένη, αποφάσισε ότι αυτό ήταν σκληρό. «Υπέγραψε ο συγχωριανός μας, αλλά ήξερε τι υπέγραφε;» Από δω και πέρα, η υπογραφή δεν θα αρκούσε.

Για να εισπράξει τα οφειλόμενα, ο φούρναρης θα έπρεπε να πηγαίνει στην πρωτεύουσα του νομού, να κάνει αιτήσεις, να πληρώνει έξοδα και να περιμένει να βγει ένα ακόμη χαρτί.

Το χωριό πανηγύρισε.

Ο φούρναρης δεν είπε τίποτα.

Την επόμενη μέρα, όμως, το ψωμί είχε ακριβύνει δέκα λεπτά.

Βερεσέ έδινε πια μόνο στον παπά και στον δάσκαλο.

Ο κυρ-Θανάσης, που πλήρωνε πάντα στην ώρα του, κοίταξε την καινούργια τιμή. «Εμένα από τι ακριβώς με προστάτεψαν;» Για τις προστασίες που τελικά πληρώνουν και οι προστατευόμενοι γράφω στην «Καθημερινή» της 5/11, με τίτλο «Υπογραφή με αστερίσκο». Ακολουθεί το κείμενο του άρθρου: «Το άρθρο 23 του νομοσχεδίου για το ιδιωτικό χρέος αποσύρθηκε έπειτα από έντονες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των δικηγορικών συλλόγων.

Προέβλεπε ότι η διμερής ρύθμιση που υπογράφουν πιστωτής και οφειλέτης θα αποτελούσε εκτελεστό τίτλο.

Με απλά λόγια, εάν ο οφειλέτης δεν τηρούσε τη συμφωνία, ο πιστωτής θα μπορούσε να προχωρήσει σε αναγκαστική εκτέλεση με βάση την ίδια τη σύμβαση, χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως διαταγή πληρωμής.

Η ιδέα κρίθηκε, προφανώς, υπερβολικά τολμηρή.

Το κύριο επιχείρημα ήταν ότι ο οφειλέτης στερείται δικαστικής προστασίας.

Δεν ευσταθεί.

Με την ανακοπή του άρθρου 933 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ο οφειλέτης μπορεί να αμφισβητήσει τον τίτλο, την απαίτηση και τη διαδικασία.

Η διαταγή πληρωμής δεν είναι δικαστική απόφαση· είναι εκτελεστός τίτλος που εκδίδεται με έλεγχο εγγράφων, πλέον και από δικηγόρους.

Οι επικριτές είχαν δίκιο σε ένα σημείο.

Με την καταγγελία η οφειλή αναβίωνε στο προ της ρύθμισης ύψος της, μείον τα καταβληθέντα ποσά, χωρίς σαφή μηχανισμό βεβαίωσης του υπολοίπου.

Αλλά αυτό θα μπορούσε νομοτεχνικά να διορθωθεί χωρίς να αποσυρθεί η διάταξη.

Άλλωστε, και οι συμβάσεις του εξωδικαστικού μηχανισμού αποτελούν ήδη εκτελεστούς τίτλους για τις απαιτήσεις των χρηματοδοτικών φορέων.

Κάποιοι ζητούν να καταργηθεί κι αυτή η πρόβλεψη.

Μεγάλο λάθος.

Εκεί η ρύθμιση προκύπτει μέσα από δημόσια πλατφόρμα, με στοιχεία της οικονομικής κατάστασης του οφειλέτη.

Η δυνατότητα άμεσης εκτέλεσης είναι ένας από τους λόγους που οι πιστωτές δέχονται κουρέματα και μακρές αποπληρωμές.

Εάν αφαιρεθεί, ο μηχανισμός δεν θα γίνει πιο φιλικός· θα γίνει πιο φειδωλός.

Επίσης, μια ρύθμιση μπορεί ήδη να καταρτιστεί με συμβολαιογραφικό έγγραφο ώστε να αποτελεί εκτελεστό τίτλο.

Επομένως, η εκτέλεση χωρίς προηγούμενη διαταγή πληρωμής δεν ήταν πρωτόγνωρη.

Ας μην λησμονούμε, εξάλλου, ότι η καθυστέρηση έχει τίμημα.

Με υψηλό επιτόκιο υπερημερίας και ανατοκισμό η οφειλή αυξάνεται αισθητά.

Ο οφειλέτης επιβαρύνεται επιπλέον με το κόστος έκδοσης της διαταγής πληρωμής.

Εν τέλει, ο χρόνος που κερδίζει δεν του χαρίζεται· του χρεώνεται.

Η σημαντικότερη επίπτωση, ωστόσο, είναι άλλη: οι ρυθμίσεις που δεν θα γίνουν.

Ο πιστωτής που γνωρίζει ότι και η συμφωνημένη λύση θα χρειαστεί πρόσθετη διαδικασία για να εφαρμοστεί θα υπολογίσει την καθυστέρηση και θα τιμολογήσει τον κίνδυνο.

Η επιτάχυνση της διαδικασίας εκτέλεσης είναι ένα διαπραγματευτικό πλεονέκτημα με το οποίο ο οφειλέτης μπορεί να διεκδικήσει χαμηλότερη δόση ή μεγαλύτερο κούρεμα.

Του το στερήσαμε για να τον προστατεύσουμε.

Πίσω από όλα βρίσκεται μια παλιά ελληνική αντίληψη: ότι ο πολίτης είναι αρκετά ώριμος για να υπογράφει, αλλά όχι για να δεσμεύεται από την υπογραφή του.

Η ασυμμετρία ισχύος μεταξύ χρηματοπιστωτικού φορέα και δανειολήπτη είναι πραγματική και δικαιολογεί διαφάνεια, ενημέρωση και ουσιαστικό δικαστικό έλεγχο.

Δεν δικαιολογεί όμως την αντιμετώπιση του ενηλίκου ως ανηλίκου.

Μετρούν, τέλος, και τα κίνητρα.

Άλλο η πραγματική αδυναμία πληρωμής και άλλο η στρατηγική ασυνέπεια.

Όταν η δεύτερη ανταμείβεται με διαρκείς παρατάσεις, ο συνεπής αντιμετωπίζεται περίπου ως αφελής.

Το κόστος μεταφέρεται, μέσω ακριβότερης πίστωσης, και στον ίδιο.

Η κυβέρνηση είχε την ευκαιρία να βελτιώσει τις εγγυήσεις και να υπερασπιστεί τον πυρήνα της διάταξης.

Προτίμησε την απόσυρση: την πιο ανώδυνη επιλογή για την επόμενη εβδομάδα.

Για τα επόμενα χρόνια, λιγότερο.» Στο πρώτο σχόλιο το link του άρθρου για τους συνδρομητές της εφημερίδας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους