Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια βαθιά ανάσα μέσα στην καταστροφή… Στέκομαι μέσα στη βροχή και αφήνω τις σταγόνες να πέφτουν πάνω μου.

Δεν προσπαθώ να προστατευτώ.

Ίσως γιατί, αυτή τη στιγμή, νιώθω πως τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να με προστατεύσει από όσα συμβαίνουν γύρω μου.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, σαν να προσπαθώ να κρατήσω μέσα μου λίγο από τον αέρα ενός κόσμου που αργοπεθαίνει.

Κοιτάζω γύρω μου και αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε ως εδώ.

Πώς καταφέραμε να κάνουμε τη ζωή τόσο σκληρή, την αγάπη τόσο σπάνια και την ανθρώπινη ύπαρξη τόσο ασήμαντη μπροστά στην απληστία μας.

Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν, να διεκδικούν, να πολεμούν, να καταστρέφουν, λες και έχουν ξεχάσει πως όλοι βαδίζουμε προς το ίδιο τέλος.

Με τρομάζει η ταχύτητα με την οποία καταρρέουν όλα.

Δεν είναι μόνο οι πόλεμοι, η βία, η φύση που εξαντλείται.

Είναι κάτι βαθύτερο.

Είναι η αίσθηση πως χάνουμε την ψυχή μας πολύ πιο γρήγορα απ' όσο χάνουμε τον κόσμο μας.

Και μέσα σε αυτή τη βροχή αισθάνομαι την ανάγκη να σταματήσω.

Να μη φωνάξω, να μη θυμώσω, να μη ζητήσω τίποτα.

Μόνο να αναπνεύσω.

Να αισθανθώ πως υπάρχω ακόμη.

Πως κάτω από όλη αυτή τη σκοτεινιά υπάρχει κάπου μέσα μου κάτι που δεν έχει παραδοθεί.

Δεν ξέρω πόσος χρόνος μας απομένει.

Δεν ξέρω αν η ανθρωπότητα θα προλάβει να καταλάβει το λάθος της ή αν θα συνεχίσει να σκάβει τον ίδιο της τον τάφο με χαμόγελα, σημαίες και ψεύτικες υποσχέσεις.

Ξέρω μόνο πως δεν θέλω να συνηθίσω την καταστροφή.

Δεν θέλω να θεωρώ φυσιολογικό να υποφέρει ένας άνθρωπος, να πνίγεται μια αλήθεια, να πεθαίνει μια αθωότητα.

Δεν θέλω να γίνω ένας ακόμη θεατής σε έναν κόσμο που καίγεται.

Κοιτάζω τη θάλασσα, ακούω τα κύματα και αφήνω τη βροχή να σβήσει για λίγο τον θόρυβο της εποχής μου.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα σήμερα: να παραμείνω άνθρωπος όταν όλα γύρω μου με σπρώχνουν να ξεχάσω τι σημαίνει.

Παίρνω άλλη μία βαθιά ανάσα.

Όχι επειδή είμαι αισιόδοξος.

Αλλά επειδή, όσο αναπνέω, αρνούμαι να παραδεχτώ πως όλα τελείωσαν.

Και αν κάποτε αυτός ο κόσμος χαθεί, θέλω τουλάχιστον να μπορώ να κοιτάξω πίσω και να ξέρω πως δεν έχασα κι εγώ τον εαυτό μου μαζί του.

Γιατί δεν φοβάμαι μόνο το τέλος της ανθρωπότητας.

Φοβάμαι μήπως ζήσω μέχρι το τέλος της έχοντας ξεχάσει πώς είναι να είμαι πραγματικά άνθρωπος. #pavlis_kypraios #symi_pavlis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους