Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΤΟ ΧΡΟΝΟΝΤΟΥΛΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Η ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ! Μια ιστορική δικαίωση ύστερα από μια μακρά και επώδυνη διαδρομή δίωξης Μια ιστορική απόφαση, έστω και με καθυστέρηση, ήρθε να δικαιώσει έναν πολυετή αγώνα υπεράσπισης της εκπαιδευτικής αξιοπρέπειας, της παιδαγωγικής ευθύνης και του κύρους του εκπαιδευτικού λειτουργήματος.

Πρόκειται για την ομόφωνη αθωωτική απόφαση του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας, με την Πράξη 6/24-6-2026, με την οποία απαλλάχθηκα από τις πειθαρχικές κατηγορίες που μου είχαν αποδοθεί για τη μη συμμετοχή μου στην τηλεκπαίδευση.

Είχε προηγηθεί η απόφαση Α104/2025 του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, η οποία ακύρωσε την επίδικη διοικητική πράξη του τότε Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αιτωλοακαρνανίας, στελέχους της ΔΑΚΕ, με την οποία μου είχαν επιβληθεί εξοντωτικές περικοπές αποδοχών, ύψους περίπου 5.700 ευρώ, εξαιτίας της μη συμμετοχής μου στην τηλεκπαίδευση, κατόπιν αναφοράς της τότε διευθύντριας του ΕΠΑΛ.

Στη συνέχεια, ο νέος Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αιτωλοακαρνανίας, Χρήστος Καζαντζής, λαμβάνοντας υπόψη τη δικαστική απόφαση και αξιολογώντας τα πραγματικά και υπηρεσιακά δεδομένα της υπόθεσης, ακύρωσε τη σχετική διοικητική πράξη και έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Έτσι, μια υπόθεση που χρησιμοποιήθηκε ως μέσο διοικητικής και οικονομικής εξόντωσης κατέληξε σε μια ουσιαστική δικαίωση.

Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική δικαίωση.

Πρόκειται για μια υπόθεση με ευρύτερη εκπαιδευτική, συνδικαλιστική και θεσμική σημασία.

Το δημοσίευμα της εποχής στην εκπαιδευτική ιστοσελίδα Alfavita αποτυπώνει χαρακτηριστικά το κλίμα και τη διάσταση της δίωξης: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/368532_protofanes-ekpaideytikos-timorithike-me-poini-5699-eyro#goog_rewarded Υ.Γ. 1 – Η υπεράσπιση του εκπαιδευτικού κύρους Στην υπόθεση αυτή υπερασπίστηκα, με συνέπεια και προσωπικό κόστος, το εκπαιδευτικό κύρος του κλάδου και τις θέσεις της ΠΕΤΕΕΜ, των εκπαιδευτικών ΤΕ, πτυχιούχων ΣΕΛΕΤΕ, απέναντι στην άκριτη εφαρμογή της τηλεκπαίδευσης και στην υποβάθμιση της ουσίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Στο πεδίο αυτής της αντιπαράθεσης έμεινα σχεδόν μόνος.

Δεν αρνήθηκα την εκπαιδευτική μου αποστολή.

Υπερασπίστηκα την παιδαγωγική της υπόσταση, ιδιαίτερα στην Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση και των τεχνολογικών εφαρμογών, όπου η εργαστηριακή άσκηση, η φυσική παρουσία και η άμεση σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή αποτελούν αναντικατάστατα στοιχεία της μάθησης. Υ.Γ. 2 – Η ευθύνη της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης Μετά την τελική αυτή εξέλιξη, που σηματοδοτεί την κατάρρευση των συγκεκριμένων κατηγοριών για την τηλεκπαίδευση, αναδεικνύονται και οι ευθύνες εκείνων που επέλεξαν τη σιωπή.

Οι δύο τοπικές ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ οφείλουν να αναμετρηθούν με τη στάση τους απέναντι σε μια δίωξη που συνδέθηκε με την υπεράσπιση θεμελιωδών εκπαιδευτικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Η σιωπή τους, για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικές ευθύνες ανά συνδικαλιστική παράταξη, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Ο συνδικαλισμός δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις του, αλλά από τη στάση του όταν ένας εκπαιδευτικός βρίσκεται αντιμέτωπος με την αυθαιρεσία της εξουσίας. Υ.Γ. 3 – Η ρήξη απαιτεί τόλμη Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι της δίωξης, που προστέθηκε σε μια διαδρομή 23 χρόνων συνεχών δοκιμασιών, το οξυγόνο λιγόστευε, αλλά η ανάγκη υπεράσπισης της αλήθειας και της αξιοπρέπειας παρέμενε αδιαπραγμάτευτη.

Μέσα από αυτή την εμπειρία εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο η πεποίθησή μου ότι η ρήξη με την αυθαιρεσία απαιτεί τόλμη, αντοχή και προσωπικό κόστος.

Δυστυχώς, ο εκπαιδευτικός κλάδος δεν αντέδρασε συλλογικά και αποφασιστικά στην επιβολή της τηλεκπαίδευσης και στην προοπτική γενίκευσης της τηλεργασίας ως υποκατάστατου της ζωντανής εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Αυτή η υποχώρηση φοβάμαι ότι θα έχει κόστος για τις επόμενες γενιές εκπαιδευτικών.

Γιατί όταν η εξαίρεση μετατρέπεται σε κανονικότητα, όταν η διοικητική εντολή υποκαθιστά την παιδαγωγική κρίση και όταν η σιωπή γίνεται συνδικαλιστική πρακτική, τότε το δημόσιο σχολείο χάνει ένα μέρος από την ελευθερία και την αποστολή του.

Η δικαίωση δεν διαγράφει τη δίωξη.

Δεν επιστρέφει τα χρόνια, την αγωνία και το προσωπικό κόστος.

Αποδεικνύει, όμως, ότι η αντίσταση στην αυθαιρεσία δεν είναι μάταιη.

Η τηλεκπαίδευση ως υποκατάστατο του ζωντανού σχολείου ανήκει στο χρονοντούλαπο της εκπαιδευτικής ιστορίας.

Η εκπαίδευση χρειάζεται δασκάλους, μαθητές, εργαστήρια, σχολικές αίθουσες, ανθρώπινες σχέσεις και ελευθερία παιδαγωγικής σκέψης.

Όχι εκπαιδευτικούς υπό διαρκή διοικητική επιτήρηση και απειλή οικονομικών κυρώσεων. Κωνσταντίνος Δ. Κορδάτος Συνταξιούχος εκπαιδευτικός – Επίτιμος Πρόεδρος ΠΕΤΕΕΜ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους