Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ξεχασμένο φύλλο της μουριάς (παραμύθι) Έτσι όπως αρχίζουνε τα παραμύθια, ήτανε μια φορά κι έναν καιρό, όχι και τόσο παλιά, ένα φύλλο μιας μουριάς που με τον ερχομό του φθινόπωρου αρνιόταν να πέσει κάτω στη γη, δεν ήθελε να ακολουθήσει τα άλλα εκατοντάδες φύλλα που, με τον πρώτο προειδοποιητικό αγέρα του επερχόμενου χειμώνα, στριφογυρίζοντας για λίγα δευτερόλεπτα στο κενό, φιλούσανε με τα κίτρινα χείλη τους το υγρό, από τη βροχή, έδαφος.

Έσκυβε κι αυτό προς τα κάτω και έριχνε με τα θολά, ξεθωριασμένα μάτια του φοβισμένες ματιές.

Κρατιόταν όσο μπορούσε πιο καλά με τα ξερά χέρια του από το κλαδί για να μην το πάρει η κατρακύλα.

Μέρα με τη μέρα, τα κλαδιά της μουριάς έχαναν όλο και περισσότερα φύλλα.

Έφτανε πια ο βαρύς χειμώνας με τους πανίσχυρους ανέμους, που ακόμα και οι άνθρωποι του χωριού δυσκολεύονταν να πάνε από το καφενείο στο σπίτι τους.

Ταλαντεύονταν στους χωματένιους δρόμους με κίνδυνο να πέσουν κάτω στο υγρό χώμα.

Δεν έβλεπες πια στα κλαδιά κανένα άλλο φύλλο, εκτός από αυτό το πεισματάρικο που φαινόταν από μακριά στο πεντάγυμνο δέντρο.

Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, μέσα στο φοβερό κρύο, οι σταγόνες της βροχής μεταμορφώθηκαν σε δισεκατομμύρια νιφάδες του χιονιού κι απλώθηκαν παντού σαν ένα τεράστιο σεντόνι.

Άκουγε το φθινοπωρινό φύλλο τους ανθρώπους του χωριού πως θα κάνουν άσπρα Χριστούγεννα.

Δεν είχε ξανακούσει τέτοια κουβέντα.

Τους έβλεπε πάνω από το κλαδί να προετοιμάζονται για τον αλύπητο χειμώνα, να κουβαλάνε ξύλα για τη σόμπα, ενώ εκείνο πάγωνε σ' όλο του το σώμα.

Έτυχε να μεγαλώσει στην άκρη ενός κλαδιού, αρκετά ψηλά, κι σ' αυτό το ύψος ο αγέρας ήτανε πιο άκαρδος.

Κάτω από το χιόνι, το φύλλο είχε λυγίσει το κορμάκι του όσο μπορούσε πιο πολύ, έτσι όπως το έκανε το διπλανό σπουργιτάκι με τα φουσκωμένα φτερά του.

Το πουλάκι είχε τουλάχιστο τα πούπουλα στο μικρούλικό του σώμα, ενώ το φύλλο ήτανε εντελώς γυμνό μέσα στη βαρυχειμωνιά.

Εξάντλησαν όλους τους χειμερινούς μήνες το χιόνι και οι πάγοι.

Πολύ διστακτικά, άρχισε ο βασιλιάς ο ήλιος να μειώνει τον όγκο του λευκού θαύματος.

Άρχισαν να πέφτουν δειλά οι πρώτες στάλες νερού από το σώμα του φύλλου πάνω στο έδαφος.

Από τα αδέρφια του, τα φυλλαράκια, δεν είχε μείνει ούτε ίχνος.

Είχανε ανακατευτεί με τη λάσπη του δαμάζοντα καιρού, άλλα, πάλι, τα είχε διώξει ο άπονος αγέρας μακριά, πολύ μακριά, όπως φεύγουνε οι άνθρωποι στην ξενιτιά.

Τα πρώτα μπουμπούκια εμφανίστηκαν στα κλαδιά της μουριάς.

Κάποιες ανυπόμονες μέλισσες περίμεναν με αγωνία να εμφανιστεί η πρώτη τροφή τους.

Πετούσανε εκεί τριγύρω, πάνω-κάτω, αριστερά και δεξιά και το φύλλο κατάλαβε πως η άνοιξη δεν ήτανε μακριά.

Δεν άργησαν να έρθουνε οι μέρες, τα κλαδιά άρχισαν να ντύνονται με τα καινούργια τους φύλλα.

Οι αχτίδες του ήλιου έλαμπαν και πάλι σε όλο τους το μεγαλείο.

Το μοναχικό φύλλο ξεχώριζε από μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα καταπράσινα, τρυφερά φύλλα... Οι κουβέντες μεταξύ τους έδειχναν την μεγάλη απορία: - «Κοιτάξτε εκεί, να... εκεί, στο διπλανό μας κλαδί, τι χρώμα είναι αυτό που φοράει... Πόσο ζαρωμένο είναι αυτό το φύλλο;», ξεστόμισε το ένα. - «Δεν του έχει μείνει ανάσα!», είπε το άλλο.

Το τρίτο φρέσκο φύλλο ήτανε ακόμη πιο αυστηρό, και γυρίζοντας προς το κακόμοιρο καφέ φύλλο, του λέει: - «Εσύ, δεν έχεις καμία θέση στην κοινωνία μας.

Ξεκουμπίσου από εδώ!» Το μοναχούλι, δεν πίστευε στ' αυτιά του και στα μάτια του μ' αυτά που άκουγε και έβλεπε.

Είχε αντέξει σε όλες τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, στα λόγια των απογόνων του δεν βάσταξε η καρδιά του.

Λύγισε για τελευταία φορά το κορμάκι του κι έπεσε στο έδαφος ανάμεσα στα αγριολούλουδα που τώρα ξεκινούσαν τη ζωή τους... Τάσος Δαλακίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους