Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Αν θες να φύγεις, φύγε. Εγώ τη μάνα μου δεν την αφήνω μόνη της.» Αυτό μου είπε ο άντρας μου μέσα στην κουζίνα, μπροστά στον νεροχύτη με τα άπλυτα, ενώ η πεθερά μου από το σαλόνι φώναζε ότι πάλι άφησα ψίχουλα στο τραπέζι.

Εκείνη τη στιγμή κάτι έσπασε μέσα μου.

Όχι ξαφνικά, γιατί η αλήθεια είναι πως είχε σπάσει λίγο λίγο εδώ και χρόνια.

Απλά τότε το κατάλαβα.

Μείναμε στο πατρικό του από την αρχή του γάμου μας.

Στην αρχή υποτίθεται προσωρινά, «μέχρι να μαζέψουμε λεφτά για ενοίκιο ή δάνειο». Μετά ήρθε το πρώτο παιδί, μετά το δεύτερο, μετά ο πληθωρισμός, οι λογαριασμοί, οι δουλειές του ποδαριού, κι αυτό το προσωρινό έγινε κανονικότητα.

Το σπίτι ήταν διώροφο, αλλά όχι όπως το φαντάζεται κανείς.

Πάνω εμείς, κάτω η πεθερά, αλλά στην πράξη όλοι παντού.

Είχε κλειδιά για πάνω, ανέβαινε χωρίς να χτυπήσει, άνοιγε ντουλάπια, σχολίαζε τι μαγείρεψα, πώς ντύνω τα παιδιά, γιατί έβαλα πλυντήριο μεσημέρι, γιατί δεν έβαλα, γιατί γύρισα αργά από το σούπερ μάρκετ, γιατί έδωσα τόσα στο φαρμακείο.

Ο άντρας μου έλεγε συνέχεια το ίδιο: «Μην τα παίρνεις όλα προσωπικά, έτσι είναι η μάνα μου». Το έλεγε τόσο συχνά, που στο τέλος άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως όντως έφταιγα εγώ που τα έπαιρνα όλα βαριά.

Δεν θα πω ψέματα, έκανα κι εγώ λάθη.

Στην αρχή δεν έβαζα όρια.

Κατάπινα, για να μην έχουμε φασαρίες.

Μετά ξέσπαγα απότομα για χαζά, για ένα ταψί που μετακίνησε ή για το ότι ξαναδίπλωσε τα ρούχα «σωστά». Και φυσικά τότε έβγαινα εγώ η υστερική.

Επίσης είχα δεχτεί αυτή τη συγκατοίκηση πιο εύκολα απ’ όσο έπρεπε, γιατί μας βόλευε οικονομικά.

Δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι το πληρώναμε αλλού.

Η πεθερά μου δεν μου μίλαγε πάντα άσχημα κατάμουτρα.

Αυτό ήταν το χειρότερο.

Τα πιο πολλά τα έλεγε δήθεν γλυκά. «Εγώ για το καλό σας το λέω.» «Στο σπίτι μου έμαθα να είναι όλα νοικοκυρεμένα.» «Τα παιδιά θέλουν πρόγραμμα, όχι να τρώνε ό,τι ώρα να ’ναι.» Και μπροστά στον άντρα μου έκανε την πονεμένη. «Δεν θέλω να γίνομαι βάρος, αλλά νιώθω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.» Μόνο που ξένη ένιωθα εγώ.

Το πιο δύσκολο δεν ήταν καν εκείνη.

Ήταν ότι ο άντρας μου έβλεπε, αλλά δεν έπαιρνε θέση.

Αν η μητέρα του μου μιλούσε απότομα, έκανε πως δεν άκουσε.

Αν έμπαινε στο δωμάτιό μας χωρίς να χτυπήσει, της έλεγε χαμογελώντας «έλα μωρέ, δικός μας άνθρωπος είναι». Αν εγώ αντιδρούσα, μου έλεγε το κλασικό: «Μη με βάζεις ανάμεσα.» Μα ανάμεσα ήμασταν ήδη.

Απλά εγώ ήμουν μόνη στη μία πλευρά.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν έχασα τη δουλειά μου.

Δούλευα με σύμβαση σε ένα μικρό γραφείο και δεν μου την ανανέωσαν.

Έψαχνα μήνες, έστελνα βιογραφικά, πήγαινα ΟΑΕΔ τότε, μετά ΔΥΠΑ, ό,τι υπήρχε.

Έπιανα πού και πού καθαρισμούς σε σπίτια και κάτι απογευματινά σε ένα κατάστημα, αλλά σταθερό τίποτα.

Από εκείνη τη φάση και μετά ένιωσα ότι στο σπίτι με αντιμετώπιζαν σαν να «κάθομαι». Μια μέρα γύρισα από παιδίατρο με το μικρό, κουρασμένη, με σακούλες από το φαρμακείο και το σούπερ μάρκετ, και την άκουσα να λέει στη γειτόνισσα στην αυλή: «Άλλη θα παρακαλούσε να έχει στέγη χωρίς ενοίκιο κι αυτή όλο μούτρα είναι». Δεν το είπε σε μένα, αλλά το είπε για μένα και φρόντισε να το ακούσω. 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους