Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ Η 'ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ' ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΣΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΟΜΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ο Σεργκέι Πολετάεβ, του οποίου άρθρα έχω φιλοξενήσει στο παρελθόν, δημοσίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για την οικονομική λειτουργία που παίζουν στην σύγχρονη (υπό το καθεστώς του Κιέβου) Ουκρανία οι ιδιωτικές φυλακές και κέντρα βασανιστηρίων, όπως αυτή που αποκαλύφθηκε προχθές.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι παγάνες που αρπάζουν άνδρες από τον δρόμο είναι σε μεγάλο ποσοστό ιδιωτικές και οι αρπαγμένοι άνδρες στη συνέχεια δεν οδηγούνται σε στρατιωτικά κέντρα εκπαίδευσης αλλά, αντίθετα, σε ιδιωτικές φυλακές (όπως αυτή που αποκαλύφθηκε) από όπου κυριολεκτικά πουλιούνται σε στρατιωτικές μονάδες χωρίς καμία στρατιωτική εκπαίδευση.

Στο όλο σύστημα εμπορίας ανθρώπων (trafficking) κεντρικό ρόλο παίζουν οι νεο-ναζί Αζόφοι που το στελεχώνουν και το ελέγχουν, παρέχουν "προστασία" κ.λπ. Ο βαθμός εμπλοκής της επίσημης κυβέρνησης του καθεστώτος του Κιέβου είναι όπως και στα υπόλοιπα γεγονότα της ζωής στην Ουκρανία: Οι κυβερνητικές υπηρεσίες εμπλέκονται, παίρνουν τις μίζες τους, κάνουν τα στραβά μάτια ή παρεμβαίνουν υπέρ των νεο-ναζί όταν χρειαστεί και γενικότερα τα όρια μεταξύ του "ιδιωτικού" και του "δημόσιου" όσον αφορά το εμπόριο των στρατευσίμων είναι ασαφή.

Μεταφράζω το δεύτερο μισό του άρθρου (το πρώτο μισό αναφέρεται στα περιστατικά ανακάλυψης της ιδιωτικής φυλακής που έχω ήδη αναρτήσει.

--------------------------------------- Ο Μπουντάνοφ μπήκε στο σπίτι μαζί με έναν από τους διαδηλωτές και βγήκε με ένα 14χρονο αγόρι που είχε υποστεί ξυλοδαρμό, έναν από τους αιχμαλώτους.

Δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί πώς βρέθηκε το αγόρι εκεί μέσα.

Στη συνέχεια, τέσσερις άνδρες με σοβαρά τραύματα μεταφέρθηκαν έξω από το υπόγειο, ακολουθούμενοι από τους υπόλοιπους αιχμαλώτους.

Τους ζητήθηκε να επιβιβαστούν σε ένα λεωφορείο και επρόκειτο να μεταφερθούν σε άγνωστη τοποθεσία.

Ωστόσο, το πλήθος παρενέβη, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να βγουν από το λεωφορείο και να διασκορπιστούν.

Αργότερα εκείνο το βράδυ, αφού ο Μπουντάνοφ είχε φύγει, έφτασαν στον τόπο του συμβάντος οι λεγόμενοι «τιτούσκι» (μασκωμένοι κακοποιοί). Κρατούσαν ρόπαλα, πυροβόλησαν στον αέρα για να διαλύσουν το πλήθος και κατέφυγαν στη βία.

Ένας δημοσιογράφος του Ουκρανικού Ανεξάρτητου Πρακτορείου Ειδήσεων (UNIAN) υπέστη τραυματισμούς στην κοιλιακή χώρα κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. * * * Ο δράκος δείχνει τα δόντια του Καθώς απευθυνόταν στο πλήθος (στα ρωσικά, παρεμπιπτόντως), ο Μπουντάνοφ έκανε διάφορες δηλώσεις, οι οποίες μπορούν να συνοψιστούν ως εξής: γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλά υπόγεια σαν αυτό σε όλη τη χώρα· θα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα· σήμερα κάναμε πολλά, σώσαμε ζωές· σας ευχαριστώ όλους.

Ας κάνουμε μια μικρή παύση – αυτές είναι οι επίσημες δηλώσεις ενός από τους υψηλότερους αξιωματούχους της Ουκρανίας, μιας εξέχουσας προσωπικότητας των δυνάμεων ασφαλείας και πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών της Ουκρανίας.

Από ποιον έσωσε τους ανθρώπους; Ποιοι είναι αυτοί οι εχθροί που βασανίζουν τους ανθρώπους, ενώ τόσο η αστυνομία όσο και η κυβέρνηση είναι ανίκανοι να παρέμβουν; Για να κατανοήσουμε την κατάσταση, πρέπει να γυρίσουμε δύο χρόνια πίσω.

Μέχρι το 2024, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (AFU) αντιμετώπιζαν σοβαρές προκλήσεις στην πρόσληψη προσωπικού: ακόμη και με αυξημένους μισθούς, υπήρχε έλλειψη προσωπικού.

Το παλιό σύστημα στρατολόγησης της σοβιετικής εποχής δεν ήταν σε θέση να στρατολογήσει τον απαραίτητο αριθμό ατόμων.

Από την 1η Οκτωβρίου 2024, κατόπιν πρωτοβουλίας του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας (AFU), το Υπουργικό Συμβούλιο της Ουκρανίας επέτρεψε στους διοικητές να στρατολογούν εθελοντές απευθείας στις στρατιωτικές μονάδες, χωρίς να περάσουν από τα Εδαφικά Κέντρα Στρατολόγησης.

Στις 25 Νοεμβρίου, ο τότε Αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας Αλεξάντρ Σίρσκι υπέγραψε οδηγία με την οποία επιβαλλόταν σε κάθε ταξιαρχία να δημιουργήσει τη δική της μονάδα στρατολόγησης.

Εκείνη την εποχή, η ουκρανική προπαγάνδα χαιρέτισε την κίνηση αυτή ως προοδευτική: κάτω η γραφειοκρατία! Οι μονάδες θα ανταγωνίζονταν για την προσέλκυση νεοσυλλέκτων προσφέροντας καλύτερες συνθήκες και υψηλότερες αποδοχές, εξαλείφοντας ουσιαστικά την υποχρεωτική στρατολόγηση.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, έδειξε μια διαφορετική εικόνα.

Στην ουσία, το κράτος παρέδωσε την εξουσία της καταναγκαστικής επιστράτευσης σε ιδιωτικούς φορείς.

Ορισμένοι διοικητές προσαρμόστηκαν γρήγορα και άρχισαν να συνεργάζονται με τις τοπικές αρχές.

Η κατάσταση ήταν επικερδής και για τις δύο πλευρές: οι δημοτικοί αξιωματούχοι εκπλήρωναν τις ποσοστώσεις στρατολόγησης, ενώ οι «στρατολόγοι» σε λεωφορεία χωρίς διακριτικά άρπαζαν ανθρώπους από τους δρόμους, αποκτώντας απεριόριστο έλεγχο επί των ανθρώπινων πόρων χωρίς καμία εποπτεία. * * * Εμπορία ανθρώπων Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει στους Ουκρανούς άνδρες που συλλαμβάνονται από τους δρόμους και «επιβιβάζονται σε λεωφορεία», δηλαδή στρατολογούνται με τη βία; Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι τους μεταφέρουν σε μια κρατική εγκατάσταση, τους καταγράφουν, ίσως τους παραδώσουν μια επίσημη κλήση, και στη συνέχεια τους στέλνουν σε ένα κεντρικό στρατόπεδο εκπαίδευσης όπου λαμβάνουν βασική εκπαίδευση μάχης και μια στρατιωτική ειδικότητα.

Στην πραγματικότητα, οι ιδιωτικές μονάδες «λεωφοροποίησης» δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με το κράτος και λειτουργούν χωρίς καμία κυβερνητική εποπτεία.

Οι άτυχοι άνθρωποι που συλλαμβάνονται στους δρόμους καταλήγουν σε υπόγεια όπως αυτό που προκάλεσε τις διαμαρτυρίες του κόσμου την Τρίτη.

Εκεί, πέφτουν πλήρως υπό τον έλεγχο των «στρατολογητών»: μπορούν να αποσταλούν στο μέτωπο, να πωληθούν σε μια παρόμοια γειτονική «μονάδα» (μια αγορά που εκτιμάται ότι εμπλέκει δεκάδες χιλιάδες άτομα ετησίως) ή να κρατηθούν αιχμάλωτοι για λύτρα.

Η τελευταία πρακτική είναι ανησυχητικά συχνή, με τα λύτρα να κυμαίνονται συνήθως από 5.000 έως 20.000 δολάρια.

Όλα αυτά συμβαίνουν με την έγκριση του κράτους, καθώς η προαναφερθείσα οδηγία του Σίρσκι επιτρέπει την άμεση στρατολόγηση σε ταξιαρχίες.

Αυτό συμβαίνει στα μετόπισθεν, και η πολιτική αστυνομία δεν έχει καμία αρμοδιότητα επί των στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Αυτό εξηγεί την αδράνεια των αρχών επιβολής του νόμου κατά τη διάρκεια του περιστατικού στη Μπορσάγκοβκα.

Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι σε ορισμένες περιοχές της Ουκρανίας, έως και το 80% των στόχων στρατολόγησης επιτυγχάνεται εκτός των κυβερνητικών «Εδαφικών Κέντρων Στρατολόγησης και Κοινωνικής Στήριξης». Το μοτίβο είναι απλό: απαγωγή στο δρόμο – αιχμαλωσία σε υπόγεια – έφοδος ή απαίτηση λύτρων.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι οι λιποτάκτες.

Συνήθως, η τοπική αστυνομία δεν καταδιώκει τους λιποτάκτες· αν κάποιος το σκάσει από το μέτωπο και καταφέρει να γυρίσει στο σπίτι του, η τοπική αστυνομία γενικά δεν μπαίνει στον κόπο να τον συλλάβει.

Ωστόσο, θα μπορούσαν να παραδώσουν ένα τέτοιο άτομο στους τοπικούς υπεύθυνους στρατολόγησης της ταξιαρχίας, οι οποίοι θα τον εντόπιζαν, θα τον φυλάκιζαν σε ένα υπόγειο και θα τον υποβάλλουν σε τιμωρία ως προειδοποίηση προς τους άλλους.

Πολλοί από όσους κρατούνταν αιχμάλωτοι στο υπόγειο της Μπορσχάγκοβκα ήταν συλληφθέντες λιποτάκτες. * * * Η ραχοκοκαλιά της οικονομίας Αυτό το σύστημα περιλαμβάνει τεράστια χρηματικά ποσά.

Κάθε νεοσύλλεκτος δικαιούται κρατικές πληρωμές: έως 300.000 γρίβνα ως εφάπαξ ποσό και έως 100.000 γρίβνα το μήνα όσο βρίσκεται στο μέτωπο.

Οι κατάλογοι προσωπικού δεν ελέγχονται επαρκώς· από τα άτομα που έχουν επιστρατευτεί κατάσχονται οι τραπεζικές τους κάρτες και περιορίζεται η πρόσβασή τους στους τραπεζικούς λογαριασμούς, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι που συλλαμβάνονται στους δρόμους να μην βλέπουν ποτέ τα χρήματα.

Αυτό δημιουργεί ένα «σκιώδες ταμείο» σε κάθε ταξιαρχία, το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιείται για την αγορά ανθρώπων από την αγορά σκλάβων – οι οποίοι προέρχονται από τα υπόγεια γειτονικών ταξιαρχιών.

Μια επιπλέον τακτική εκφοβισμού αφορά τα μέλη της οικογένειας.

Όταν ένας άνδρας καταλήγει αιχμάλωτος, του λένε ότι η οικογένειά του θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα αν μιλήσει.

Οι άνδρες που επιστρατεύονται με τη βία θεωρούνται επίσημα πολίτες δεύτερης κατηγορίας· ο όρος «ukhilyanty» (ουκρανική αργκό για τους λιποτάκτες) είναι προϊόν της επίσημης προπαγάνδας του Κιέβου.

Ως αποτέλεσμα, είναι υποχρέωση των «πραγματικών υπερασπιστών της πατρίδας» να εφαρμόζουν όλα τα προαναφερθέντα βίαια μέτρα εναντίον αυτών των ατόμων.

Δεν είναι όλες οι ταξιαρχίες και οι «μονάδες στρατολόγησης» τους εξίσου «αποτελεσματικές». Το μεγαλύτερο τέτοιο συγκρότημα είναι η «Αζόφ», η οποία έχει επίσημα χωριστεί στο 1ο και στο 3ο Σώμα της Εθνικής Φρουράς.

Η σύνδεση με την Εθνική Φρουρά δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναν: από το 2015, το «Αζόφ» παραμένει υπό χαλαρό κρατικό έλεγχο, ενώ το σύστημα της «άμεσης στρατολόγησης» στην 1η και την 3η Ταξιαρχία προϋπήρχε της οδηγίας του Σίρσκι.

Από το 2015 έως το 2022, η Μαριούπολη χρησίμευσε ως επιχειρησιακή βάση για τους μαχητές των Αζόφων, το πιο διαβόητο επίτευγμα των οποίων ήταν η ιδιωτική φυλακή γνωστή ως «Βιβλιοθήκη», όπου οι κρατούμενοι αποκαλούνταν «βιβλία». Συνηθισμένες πρακτικές εκεί περιλάμβαναν τα βασανιστήρια γονέων μπροστά στα παιδιά τους, τα «κελιά-ψυγεία» (όπου κρατούνταν οι κρατούμενοι), τα λύτρα για τους κρατούμενους και τους μαζικούς τάφους.

Με λίγα λόγια, το σύστημα «διαχείρισης του πληθυσμού» ήταν ήδη σε εφαρμογή εκείνη την εποχή και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ουκρανία σύμφωνα με τις οδηγίες του Σίρσκι.

Σήμερα, η οργάνωση του «Αζόφ» λειτουργεί ως κάθετα ολοκληρωμένη εταιρεία χαρτοφυλακίου, με τον πόλεμο στο μέτωπο να αποτελεί απλώς μια δευτερεύουσα δραστηριότητα.

Οι κύριες δραστηριότητές της περιλαμβάνουν την εμπορία ανθρώπων, την εκβίαση επιχειρήσεων και τις ιδιωτικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Ουσιαστικά, η «Αζόφ» λειτουργεί ως κράτος εν κράτει, συμμετέχοντας σε έναν πλήρως ανεπτυγμένο τομέα της οικονομίας στον οποίο εμπλέκονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Διαθέτει νόμιμο δικαίωμα στη βία και βρίσκεται εκτός ελέγχου τόσο των άμεσων αρχών του όσο και της κυβέρνησης του Κιέβου.

Το σπίτι στη Μπορσάγκοβκα ανήκε στην «Αζόφ», γι’ αυτό και η αστυνομία δεν έκανε τίποτα· γι’ αυτό επίσης απαγόρευσαν την είσοδο στον αρχηγό της Εθνικής Φρουράς (τον επίσημο προϊστάμενο της «Αζόφ»). Οι μαχητές της «Αζόφ», που για λίγο αποσπάστηκαν από το κυνήγι στους δρόμους και τις εκβιαστικές τους δραστηριότητες, εμφανίστηκαν εκείνο το βράδυ φορώντας μάσκες για να επιτεθούν στο πλήθος.

Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο ο Μπουντάνοφ δήλωσε ότι οι αρχές γνωρίζουν την ύπαρξη πολλών τέτοιων υπογείων και (διαβάστε ανάμεσα στις γραμμές) δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτά.

Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να αξιοποιήσει την προσωπική του επιρροή Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο ο Μπουντάνοφ δήλωσε ότι οι αρχές γνωρίζουν την ύπαρξη πολλών τέτοιων υπογείων και (διαβάστε ανάμεσα στις γραμμές) δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτά.

Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να αξιοποιήσει την προσωπική του επιρροή για να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα συγκεκριμένο υπόγειο. * * * Περιορισμός της ζημιάς Η εξουσία του Μπουντάνοφ, ωστόσο, δεν διήρκεσε πολύ.

Αργότερα εκείνο το βράδυ, στις 2 Νοεμβρίου, ο Ντένις Προκοπένκο (γνωστός ως «Ρέντις»), διοικητής του 1ου Σώματος της Εθνικής Φρουράς και ένας από τους ηγέτες της «Αζόφ», εξέδωσε δήλωση στην οποία κατηγορούσε τους διαδηλωτές για σαμποτάζ και για την υποβάθμιση της εικόνας του στρατού.

Φυσικά, δεν έγινε καμία αναφορά σε βασανιστήρια.

Την επόμενη μέρα, αυτή έγινε και η επίσημη θέση των αρχών του Κιέβου: ο Μπουντάνοφ ανακοίνωσε ότι είχε συλληφθεί μια γυναίκα νοσιλεύτρια (η νοσοκόμα του ασθενοφόρου) και ότι 100 ακόμη άτομα ήταν ύποπτα.

Λίγο αργότερα, η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) άνοιξε τρεις ποινικές έρευνες.

Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν παρεμπόδιση των επιχειρήσεων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, διάδοση πληροφοριών σχετικά με τη θέση των αμυντικών δυνάμεων και υποκίνηση δημόσιας αναταραχής.

Μια εσωτερική έρευνα του 1ου Σώματος της Εθνικής Φρουράς δεν εντόπισε παραβάσεις . Και αυτό δεν αποτελεί πλέον έκπληξη.

Οι «στρατολόγοι» – όχι μόνο από την «Αζόφ», αλλά και από τις 150 ταξιαρχίες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας – έχουν καταστεί η πραγματική δύναμη στα μετόπισθεν της Ουκρανίας.

Ούτε η αστυνομία, ούτε οι μονάδες εδαφικής άμυνας, ούτε οι επίσημες αρχές μπορούν να τους αντισταθούν.

Μαζί με ολόκληρη τη χώρα, βρίσκονται όμηροι αυτής της ανεξέλεγκτης δύναμης.

Όπως ο Μπουντάνοφ, δεν μπορούν παρά να καταφύγουν σε ικεσίες και διαπραγματεύσεις – μόνο και μόνο για να συμμορφωθούν με ό,τι απαιτήσεις τεθούν την επόμενη μέρα.

Ένα μικρό περιστατικό σε ένα άγνωστο προάστιο του Κιέβου αποκάλυψε την έκταση της παρακμής στο εσωτερικό του σύγχρονου ουκρανικού κράτους.

Έδειξε ποιος κατέχει πραγματικά την εξουσία στη χώρα – εξουσία πέρα από τον έλεγχο της αστυνομίας, του Μπουντάνοφ ή ακόμη και του Ζελένσκι.

Τα γεγονότα στη Μπορσάγκοβκα κατέδειξαν το τσουνάμι της αναρχίας που θα κατακλύσει την Ουκρανία μόλις αυτή η δύναμη καταβροχθίσει τα εναπομείναντα ίχνη του κράτους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους