Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαιρετισμός του Κυβερνητικού Εκπροσώπου κ. Κωνσταντίνου Λετυμπιώτη στο Επιστημονικό Συνέδριο «Ιστορική τεκμηρίωση και λογοτεχνική μετουσίωση του Αγ 1955-1959 στο διαμέρισμα Πόλεως Χρυσοχούς και στην ευρύτερη επαρχία Πάφου» Από: - Προεδρία της Δημοκρατίας Η ελληνική σημαία υψώνεται στο σχολείο του χωριού.

Το βρετανικό έμβλημα καταστρέφεται από το ταχυδρομικό Στην είσοδο του χωριού, τρεις νέοι αγωνιστές έχουν στήσει ενέδρα.

Μια βρετανική στρατιωτική φάλαγγα πλησιάζει.

Στο πρώτο όχημα, όμως, οι βρετανικές αρχές έχουν τοποθετήσει δύο συγχωριανούς των αγωνιστών ως ανθρώπινες ασπίδες.

Οι τρεις νέοι το αφήνουν να περάσει.

Δεν θα διακινδυνεύσουν τις ζωές των συγχωριανών τους.

Πλήττουν το δεύτερο όχημα και απομακρύνονται προς τον λόφο.

Ακολουθεί καταδίωξη.

Ένας από τους τρεις τραυματίζεται στο πόδι.

Δεν μπορεί να συνεχίσει.

Οι δύο συναγωνιστές του έχουν ήδη απομακρυνθεί.

Μπροστά τους, μια απόφαση ζωής και θανάτου.

Να συνεχίσουν την προσπάθεια διαφυγής τους; Ή να επιστρέψουν για να σώσουν τον τραυματισμένο συναγωνιστή τους; Δεν συνέχισαν. Επέστρεψαν.

Γύρισαν πίσω, μέσα στα πυρά.

Πήραν τον τραυματισμένο συναγωνιστή τους και προσπάθησαν να τον σώσουν.

Συνελήφθησαν και οι τρεις.

Και θανατώθηκαν.

Ο τραυματισμένος νέος ήταν ο Γεώργιος Στυλιανού.

Μόλις 17 ετών.

Σε τρεις ημέρες θα συμπλήρωνε τα 18 του χρόνια.

Οι δύο συναγωνιστές του ήταν ο Γεώργιος Αναστάση και ο Βάσος Παναγή.

Τρεις νέοι.

Μια απόφαση που κράτησε μια στιγμή.

Μια πράξη που έμεινε για πάντα στην Ιστορία. Πανιερώτατε Μητροπολίτη Πάφου, Τιμημένοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, Τιμημένα μέλη των οικογενειών των ηρώων μας, Κύριε Δήμαρχε, Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, Κυρίες και κύριοι, Αυτή δεν είναι μια ιστορία που γεννήθηκε από τη φαντασία κάποιου συγγραφέα.

Είναι μια πραγματική ιστορία, που γράφτηκε εδώ, στα χώματα της Πάφου, πριν από 70 χρόνια.

Και είναι μια από τις ιστορίες που έχουμε χρέος να διηγούμαστε στα παιδιά μας.

Γιατί δεν αρκεί να τους διδάσκουμε τι συνέβη.

Οφείλουμε να τους διδάσκουμε τι ήταν εκείνο που έκανε αυτούς τους ανθρώπους ήρωες.

Κυρίες και κύριοι, Η Πόλη Χρυσοχούς, το Νέο Χωριό, ο Ακάμας, ολόκληρη η επαρχία Πάφου, αποτελούν τόπους όπου γράφτηκαν μερικές από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης Ιστορίας μας.

Σε τούτα τα χώματα, η Ιστορία δεν είναι μια αφηρημένη αφήγηση. Η Πάφος υπήρξε άλλωστε ένας από τους τόπους όπου τέθηκαν τα θεμέλια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Στις ακτές της Χλώρακας, τον Μάρτιο του 1954, αποβιβάστηκε το πρώτο φορτίο οπλισμού που προοριζόταν για την ΕΟΚΑ.

Εκεί, στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, στην ακτή της Αλυκής, το πλοιάριο «Σειρήν» αποβίβασε μυστικά τον αρχηγό της Οργάνωσης.

Στα χωριά της επαρχίας μας δημιουργήθηκαν κρησφύγετα, οργανώθηκαν ομάδες, αναπτύχθηκαν δίκτυα υποστήριξης του Αγώνα.

Άνθρωποι απλοί, αγρότες, εργάτες, μαθητές, γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας, έγιναν πρωταγωνιστές μιας μεγάλης εθνικής προσπάθειας.

Από την Πάφο αναδείχθηκαν ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο πρώτος αγωνιστής της ΕΟΚΑ που έπεσε μαχόμενος, και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο έφηβος ποιητής και αγωνιστής που με τους στίχους και τη θυσία του έγινε διαχρονικό σύμβολο της ελευθερίας.

Και μαζί τους, πολλοί άλλοι επώνυμοι και αφανείς αγωνιστές.

Άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν ήρωες.

Που, όταν η Ιστορία τούς κάλεσε, επέλεξαν να θέσουν την πατρίδα πάνω από τον φόβο, την ελευθερία πάνω από την ασφάλεια.

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, Εβδομήντα χρόνια μετά τη θυσία των τριών παλικαριών του Νέου Χωρίου, η σημερινή διοργάνωση αποκτά ξεχωριστή σημασία.

Γιατί όσο απομακρυνόμαστε από τα ιστορικά γεγονότα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ευθύνη μας να μη λησμονήσουμε όσα μας διδάσκουν.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία διακινείται με πρωτοφανή ταχύτητα.

Έχουμε περισσότερη πρόσβαση στην πληροφορία από ποτέ.

Όχι, όμως, κατ’ ανάγκη περισσότερη γνώση.

Και σε έναν κόσμο όπου η παραπληροφόρηση και η επιφανειακή γνώση συχνά επικρατούν, η ιστορική μνήμη χρειάζεται ισχυρότερα θεμέλια.

Γιατί η ιστορική μνήμη έχει ανάγκη όχι μόνο από σεβασμό, αλλά και από γνώση.

Όχι μόνο από συγκίνηση, αλλά και από τεκμηρίωση.

Αυτή ακριβώς είναι η ξεχωριστή αξία του σημερινού επιστημονικού συνεδρίου, που τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη.

Η ιστορική μνήμη να σφυρηλατηθεί, και να γίνει συλλογική.

Μέσα από επτά επιστημονικές συνεδρίες, ιστορικοί, πανεπιστημιακοί, ερευνητές, φιλόλογοι και εκπαιδευτικοί φωτίζουν διαφορετικές πτυχές του Αγώνα.

Θέλω, όμως, να σταθώ ιδιαίτερα στη θεματική που αφορά τη διδασκαλία της ιστορίας της ΕΟΚΑ μέσα από σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις.

Πώς μιλάμε στα παιδιά μας για την Ιστορία; Ποιες ιστορίες επιλέγουμε να τους αφηγηθούμε; Ποιους ανθρώπους αναδεικνύουμε ως πρότυπα; Ποιες αξίες θέλουμε να τους μεταδώσουμε; Γιατί δεν αρκεί να γνωρίζουν τα παιδιά μας ποιοι ήταν οι ήρωες.

Πρέπει να κατανοούν τι ήταν εκείνο που τους έκανε ήρωες.

Γι’ αυτό θεωρώ ιδιαίτερα συγκινητική τη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών στο σημερινό πρόγραμμα, μέσα από την ποίηση, την απαγγελία, τη μελοποίηση και το τραγούδι.

Γιατί η Ιστορία αποκτά πραγματική αξία όταν περνά από τη μια γενιά στην επόμενη.

Όταν το γεγονός γίνεται διδαχή.

Όταν η διδαχή γίνεται πυξίδα.

Τα παιδιά μας λοιπόν δεν αποτελούν απλώς μέρος της σημερινής εκδήλωσης.

Αποτελούν τον λόγο, για τον οποίο αυτή η εκδήλωση έχει νόημα.

Θερμά συγχαρητήρια στον Δήμο Πόλεως Χρυσοχούς, στον Όμιλο Λογοτεχνίας και Κριτικής, στην Επιστημονική και την Οργανωτική Επιτροπή, καθώς και σε όλους τους συνεργαζόμενους φορείς και τους συμμετέχοντες.

Ιδιαίτερη τιμή και βαθύ σεβασμό εκφράζω προς τους αγωνιστές που βρίσκονται σήμερα ανάμεσά μας και τις οικογένειες των ηρώων μας.

Κυρίες και κύριοι, Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ, με ιστορικό στόχο την Ένωση με την Ελλάδα, υπήρξε η κορύφωση της διεκδίκησης για εθνική αυτοδιάθεση.

Συνέβαλε καθοριστικά στον τερματισμό της βρετανικής αποικιοκρατίας και στην ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960.

Μια ιστορική παρακαταθήκη που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, με την πατρίδα μας να εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της παράνομης κατοχής.

Οι εποχές άλλαξαν.

Τα μέσα του αγώνα μας είναι διαφορετικά.

Το χρέος, όμως, παραμένει.

Να μη συμβιβαστούμε με την κατοχή.

Να μην επιτρέψουμε στον χρόνο να μετατρέψει την ιστορική αδικία σε αποδεκτή πραγματικότητα.

Γιατί η αγάπη για την πατρίδα δεν αφορά μόνο όσα αισθανόμαστε για το παρελθόν της.

Αφορά κυρίως όσα είμαστε έτοιμοι να πράξουμε για το μέλλον της.

Δεν μας καλεί η Ιστορία να επαναλάβουμε τις πράξεις των ηρώων μας.

Μας καλεί να φανούμε αντάξιοι των αξιών τους.

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που διαρκούν ελάχιστα, αλλά αφήνουν το αποτύπωμά τους στην αιωνιότητα.

Στιγμές που ο φόβος συναντά το χρέος.

Που το ανάστημα του ανθρώπου μετριέται από τις επιλογές του. Στον Μαχαιρά, εκεί όπου η πίστη στάθηκε ψηλότερα από τις φλόγες. Στο Λιοπέτρι, εκεί όπου ένας αχυρώνας χώρεσε το μεγαλείο μιας ολόκληρης γενιάς. Στο Δίκωμο, εκεί όπου η αξιοπρέπεια δεν λύγισε μπροστά στον θάνατο. Στο Νέο Χωριό, εκεί όπου τρία παλικάρια έγραψαν με την ίδια τους τη ζωή τι σημαίνει αφοσίωση, συντροφικότητα και χρέος.

Τέσσερις τόποι.

Τέσσερις στιγμές.

Μια κοινή παρακαταθήκη.

Ότι το μεγαλείο του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην απουσία του φόβου, αλλά στο θάρρος να επιλέγει το χρέος, ακόμη κι όταν γνωρίζει το τίμημα.

Και σήμερα, 70 χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει.

Όταν έρθει η δική μας στιγμή, θα έχουμε το ανάστημα να σταθούμε; Το θάρρος να παραμείνουμε; Τη δύναμη να επιστρέψουμε; Και, κυρίως, όταν έρθει η στιγμή των παιδιών μας, τι θα επιλέξουν εκείνα; Αυτό είναι το χρέος μας απέναντι στην Ιστορία.

Να μη μεταδώσουμε μόνο τη μνήμη των ηρώων, αλλά και τις αξίες που καθόρισαν τη ζωή τους και τον θάνατό τους.

Να μην τους διδάξουμε μόνο ποιοι έμειναν, ποιοι αντιστάθηκαν, ποιοι επέστρεψαν.Να τους διδάξουμε γιατί.

Για να μπορούν, όταν έρθει η δική τους στιγμή, να βρουν μέσα τους το ίδιο ηθικό και εθνικό ανάστημα.

Και να δικαιώσουμε εκείνη την παράκληση του Κώστα Μόντη, από το ποίημά του για τον Γρηγόρη Αυξεντίου, που μέσα από εκείνο το τελευταίο βλέμμα είναι σαν να μας κοιτάζει μια ολόκληρη γενιά: «Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα να μας κοιτάζει να μην ξεστρατίσουμε».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους