Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα μιλούν όταν φεύγεις. Θα μιλούν όταν μένεις. Θα μιλούν για το τι έκανες, τι δεν έκανες, τι θα έπρεπε να είχες κάνει και τι φαντάζονται ότι έκανες.

Θα πάρουν ένα κομμάτι της ζωής σου, θα επινοήσουν τα υπόλοιπα και θα βαφτίσουν «άποψη» αυτό που δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από θόρυβος.

Για ένα διάστημα, αυτό μας βαραίνει.

Μας κάνει να αμφιβάλλουμε για τα βήματά μας, να ζυγίζουμε τα λόγια μας, να κρύβουμε τις χαρές μας και να δικαιολογούμε τις επιλογές μας.

Αρχίζουμε να ζούμε σαν να μας παρακολουθεί κάποιος διαρκώς από το παράθυρο, περιμένοντας ένα στραβοπάτημα για να επιβεβαιώσει την ιστορία που έχει ήδη πλάσει για εμάς.

Όμως η ζωή γίνεται πολύ μικρή όταν προσπαθούμε να κάνουμε τους πάντες να μας καταλάβουν.

Έρχεται μια στιγμή που πρέπει να γνωρίζουμε μόνο ένα πράγμα: αν μπορούμε να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας στο μαξιλάρι και να αναγνωρίσουμε το άτομο που γινόμαστε.

Αν δεν έχουμε προδώσει τη δική μας αλήθεια.

Αν δεν έχουμε ζήσει απλώς για να χωρέσουμε στα κουτσομπολιά των άλλων.

Τα υπόλοιπα, τελικά, χάνουν τη δύναμή τους.

Γιατί όσοι θέλουν να μιλούν, θα μιλούν.

Όσοι θέλουν να επινοούν ιστορίες, θα τις επινοούν. Όσοι θέλουν να κρίνουν, θα κρίνουν. Κι εμείς; Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε. Web

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους