Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ,ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ!!! Τόσα χρόνια μέσα στα γήπεδα, έχω καταλήξει σε μια σκέψη που θεωρώ ότι αξίζει να μας προβληματίσει όλους. Στο Ελληνικό αναπτυξιακό ποδόσφαιρο μιλάμε συνεχώς για ταλέντο,εξέλιξη,ατομική βελτίωση, σωστή εκπαίδευση και δημιουργία ολοκληρωμένων ποδοσφαιριστών.

Αναρωτιέμαι,όμως, μήπως στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε τον επόμενο καλό ποδοσφαιριστή ξεχνάμε να εκπαιδεύσουμε το παιδί που έχουμε απέναντί μας σήμερα.

Έχουμε δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου πολλές φορές η νίκη αποκτά μεγαλύτερη αξία από τη μάθηση,η διάκριση μεγαλύτερη σημασία από τη συμμετοχή και η εικόνα μιας ακαδημίας μεγαλύτερη βαρύτητα από την καθημερινή εκπαιδευτική δουλειά.

Και μέσα σε όλα αυτά, ξεχνάμε κάτι θεμελιώδες.

Τα παιδιά δεν είναι ίδια,δεν αναπτύσσονται με τον ίδιο ρυθμό,δεν έχουν τις ίδιες σωματικές δυνατότητες και δεν βρίσκονται όλα στο ίδιο αναπτυξιακό στάδιο.

Ένα παιδί που έχει γεννηθεί τον Ιανουάριο δεν βρίσκεται απαραίτητα στο ίδιο επίπεδο ωρίμανσης με ένα παιδί που έχει γεννηθεί τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Ένα παιδί που έχει αναπτυχθεί σωματικά νωρίτερα δεν είναι απαραίτητα πιο ταλαντούχο από εκείνο που χρειάζεται περισσότερο χρόνο.

Το ύψος,η δύναμη,η ταχύτητα και η σωματική υπεροχή μιας συγκεκριμένης ηλικιακής περιόδου δεν αποτελούν από μόνες τους ασφαλή κριτήρια μελλοντικής ποδοσφαιρικής εξέλιξης.

Και όμως,πόσες φορές έχουμε μπερδέψει τη σωματική υπεροχή με το ποδοσφαιρικό ταλέντο.

Πόσες φορές έχουμε επιλέξει τον πιο έτοιμο σωματικά και έχουμε αφήσει πίσω ένα παιδί που μπορεί να έχει εξαιρετική αντίληψη, τεχνική, δημιουργικότητα και ικανότητα λήψης αποφάσεων; Και πόσες φορές έχουμε αξιολογήσει ένα παιδί με βάση το τι μπορεί να κάνει σήμερα, χωρίς να αναρωτηθούμε τι μπορεί να γίνει αύριο; Ας περάσουμε όμως και σε ένα άλλο ζήτημα που δυστυχώς δυσκολευόμαστε ακόμη και σήμερα να διαχειριστούμε,τα μεγάλα σκορ στις αναπτυξιακές ηλικίες.

Μια ομάδα κερδίζει 15-0,μια άλλη χάνει14-1 και ξαφνικά αρχίζει η αναζήτηση ευθυνών.

Άλλοι κατηγορούν τον προπονητή, άλλοι την ακαδημία,άλλοι τα παιδιά, ενώ κάποιοι θεωρούν ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα αποδεικνύει ποιος δουλεύει σωστά και ποιος όχι.

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι ένα μεγάλο σκορ αποτελεί από μόνο του απόδειξη ούτε επιτυχίας ούτε αποτυχίας μιας προπονητικής διαδικασίας.

Ασφαλώς,χρειάζεται να εξετάζουμε γιατί δημιουργούνται τόσο μεγάλες αγωνιστικές διαφορές,χρειάζεται να βλέπουμε το επίπεδο των ομάδων,την ηλικιακή και σωματική ωρίμανση των παιδιών,τις συνθήκες εκπαίδευσης και την ποιότητα της διοργάνωσης.

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη.

Μήπως έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε τα αποτελέσματα ως ενήλικες,αλλά έχουμε ξεχάσει να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα των παιδιών.

Το παιδί που κερδίζει με 10-0 χρειάζεται να μάθει τον σεβασμό,τη διαχείριση της επιτυχίας και την αξία του αντιπάλου.

Το παιδί που χάνει με 10-0 χρειάζεται υποστήριξη, αυτοπεποίθηση και ένα περιβάλλον που θα του επιτρέψει να συνεχίσει να προσπαθεί.

Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ανώτερο επειδή κέρδισε και κανένα δεν πρέπει να αισθάνεται κατώτερο επειδή έχασε.

Και κυρίως,δεν πρέπει να μετατρέπουμε ένα παιδικό παιχνίδι σε πεδίο επίδειξης της δικής μας προπονητικής αξίας.

Δεν με προβληματίζει ένα παιδί που κάνει λάθη.

Με προβληματίζει ένα παιδί που σταματά να δοκιμάζει επειδή φοβάται την αντίδραση του προπονητή του.

Δεν με προβληματίζει μια ομάδα που χάνει,με προβληματίζει αν μετά την ήττα δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τι χρειάζεται βελτίωση.

Δεν με προβληματίζει ένας προπονητής που απαιτεί,με προβληματίζει ένας προπονητής που συγχέει την απαίτηση με την πίεση και την πειθαρχία με τον φόβο.

Για μένα,η διασκέδαση δεν είναι το αντίθετο της σοβαρής προπόνησης,είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί αισθάνεται ασφαλές, χαρούμενο και κινητοποιημένο να προσπαθήσει, να αποτύχει,να ξαναδοκιμάσει και να βελτιωθεί.

Δεν θέλω ποδοσφαιριστές που περιμένουν συνεχώς μια οδηγία από τον πάγκο.

Θέλω παιδιά που μαθαίνουν να παρατηρούν,να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους.

Δεν πιστεύω στην προπόνηση χωρίς απαιτήσεις, όρια και πειθαρχία,πιστεύω όμως ότι όλα αυτά πρέπει να υπηρετούν την ανάπτυξη του παιδιού και όχι τον εγωισμό του ενήλικα.

Και εδώ βρίσκεται για μένα η ουσία της προπονητικής στις αναπτυξιακές ηλικίες. ΠΡΩΤΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ,ΜΕΤΑ Ο ΑΘΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Ο ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ.

Δεν γνωρίζουμε πόσα από τα παιδιά που περνούν σήμερα από τα χέρια μας θα γίνουν επαγγελματίες,γνωρίζουμε όμως ότι όλα τους αξίζουν μια σωστή εκπαιδευτική εμπειρία.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να μετράμε την επιτυχία μας μόνο με εκείνους που θα φτάσουν ψηλά.

Έχουμε ευθύνη και απέναντι σε εκείνους που κάποια στιγμή θα σταματήσουν το ποδόσφαιρο.

Γιατί μπορεί να μη γίνουν ποτέ επαγγελματίες, αλλά μπορούν να πάρουν μαζί τους αξίες, νοοτροπία,αυτοπεποίθηση,σεβασμό και αγάπη για την προσπάθεια.

Και θέλω να αφήσω έναν προβληματισμό σε όλους όσοι ασχολούμαστε με το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο: Αν ένα παιδί φύγει αύριο από την ακαδημία μας χωρίς να γίνει ποδοσφαιριστής,αλλά έχοντας χάσει την αυτοπεποίθησή του,τη χαρά του παιχνιδιού και την πίστη στις δυνατότητές του, μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι κάναμε σωστά τη δουλειά μας; Ίσως ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε μόνο πόσους ποδοσφαιριστές παράγουμε.

Να σταματήσουμε να μετράμε την πρόοδο αποκλειστικά με αποτελέσματα,νίκες, επιτυχίες και αποτυχίες . Και να αρχίσουμε να αξιολογούμε αυτό που πραγματικά έχει σημασία,την εξέλιξη κάθε παιδιού ξεχωριστά.

Γιατί το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν είναι αγώνας δρόμου για να δούμε ποιο παιδί θα φτάσει πρώτο.

Είναι μια εκπαιδευτική διαδρομή στην οποία οφείλουμε να δώσουμε σε κάθε παιδί την ευκαιρία να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί. Καλημέρα με τροφή για σκέψη. Coach Ernald Ιωάννης Χόντιας The Motivation Hub

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους