#ΜαθηΜαγικόΗμερολόγιο Η λατρεία του μαυροπίνακα "Μου αρέσουν οι μαυροπίνακες. Μπορείς πολύ εύκολα να σχεδιάσεις κάτι, να το τροποποιήσεις, να το σβήσεις με το χέρι και να ξαναρχίσεις". R. Πένροουζ Το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαθηματικοί από ολόκληρο τον κόσμο άρχισαν να αγοράζουν και να αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες κιμωλίας, σαν να επρόκειτο για κάποιο δυσεύρετο αγαθό.

Η αιτία ήταν η Hagoromo Fulltouch, μια ιαπωνική κιμωλία από ανθρακικό ασβέστιο, που είχε αποκτήσει σχεδόν θρυλική φήμη ανάμεσα στους μαθηματικούς.

Η συγκεκριμένη κιμωλία ξεχώριζε για την εξαιρετικά ομαλή γραφή της, τη συμπαγή υφή της, τη μεγάλη αντοχή της και τη μικρότερη ποσότητα σκόνης που παρήγαγε σε σύγκριση με τις συνηθισμένες κιμωλίες.

Για πολλούς πανεπιστημιακούς, δεν ήταν απλώς ένα αναλώσιμο υλικό, αλλά το ιδανικό εργαλείο για να γεμίζουν τους πίνακες με εξισώσεις, αποδείξεις και μαθηματικά σύμβολα.

Η εταιρεία Hagoromo, που είχε ιδρυθεί το 1932, ανακοίνωσε το 2014 ότι επρόκειτο να κλείσει, ενώ η παραγωγή της στην Ιαπωνία σταμάτησε τον Μάρτιο του 2015.

Η είδηση προκάλεσε έναν πραγματικό πανικό αγορών.

Μαθηματικοί έσπευσαν να προμηθευτούν όσα περισσότερα κουτιά μπορούσαν, με ορισμένους να συγκεντρώνουν αποθέματα αρκετά για μια ολόκληρη δεκαετία πανεπιστημιακών παραδόσεων! Η ιστορία, ωστόσο, είχε απροσδόκητη συνέχεια. Ο Νοτιοκορεάτης εκπαιδευτικός Σιν Χιόνγκ-σοκ (Shin Hyeong-seok) απέκτησε την τεχνογνωσία και τον εξοπλισμό παραγωγής της ιαπωνικής εταιρείας.

Μέσω της επιχείρησής του, Sejongmall, κατάφερε να ξαναρχίσει την παραγωγή της περίφημης κιμωλίας το 2016.

Έτσι, η αγαπημένη κιμωλία των μαθηματικών σώθηκε από την εξαφάνιση.

Η ιστορία της Hagoromo Fulltouch είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόση σημασία μπορούν να αποδώσουν οι μαθηματικοί ακόμη και στο πιο απλό εργαλείο της δουλειάς τους.

Γιατί, τελικά, μπορεί οι μαθηματικές ιδέες να είναι αφηρημένες, αλλά για να τις γράψεις στον πίνακα χρειάζεσαι κάτι πολύ συγκεκριμένο: μια καλή κιμωλία! Τι έλεγε ο Πένροουζ για τον μαυροπίνακα Σε μια δήλωση που του αποδίδεται, αναφέρει: «Μου αρέσουν οι μαυροπίνακες.

Μπορείς πολύ εύκολα να σχεδιάσεις κάτι, να το τροποποιήσεις, να το σβήσεις με το χέρι και να ξαναρχίσεις». Εξηγεί επίσης ότι, όταν σβήνεις επανειλημμένα ένα σχέδιο στο χαρτί με γόμα, το χαρτί τελικά φθείρεται.

Στον μαυροπίνακα όμως μπορείς να πειραματίζεσαι συνεχώς.

Αυτό θεωρεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά του σε σχέση με τον λευκοπίνακα.

Το 2001, σε συζήτηση στο MIT, ο Πένροουζ υποστήριξε επίσης ότι οι οπτικές αναπαραστάσεις είναι απαραίτητες για τη διερεύνηση μαθηματικών προβλημάτων, ακόμη και όταν δεν αποτελούν οι ίδιες αυστηρές αποδείξεις.

=============================== Η ιστορία του μαυροπίνακα Ο μαυροπίνακας, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της εκπαίδευσης, είναι στην πραγματικότητα μια σχετικά πρόσφατη εφεύρεση.

Μικρές πλάκες πάνω στις οποίες μπορούσε κανείς να γράφει και να σβήνει χρησιμοποιούνταν ήδη επί αιώνες, καθώς αποτελούσαν μια οικονομική και ανθεκτική εναλλακτική λύση απέναντι στο χαρτί και το μελάνι.

Ο πρώτος μεγάλος σχολικός μαυροπίνακας εμφανίστηκε γύρω στο 1800, όταν ο Τζέιμς Πίλανς (James Pillans), διευθυντής του Old High School του Εδιμβούργου, ένωσε αρκετές μικρότερες πλάκες σχιστόλιθου, δημιουργώντας μια ενιαία, μεγάλη επιφάνεια γραφής.

Το 1801, ο Τζορτζ Μπάρον (George Baron), καθηγητής μαθηματικών στη Στρατιωτική Ακαδημία του Γουέστ Πόιντ στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποίησε μια παρόμοια κατασκευή για τη διδασκαλία των μαθηματικών.

Η ιδέα αποδείχθηκε εξαιρετικά πρακτική και εξαπλώθηκε γρήγορα.

Μέχρι το 1809, όλα τα δημόσια σχολεία της Φιλαδέλφειας χρησιμοποιούσαν μαυροπίνακες, ενώ γύρω στο 1840 είχε ήδη αρχίσει η εμπορική κατασκευή τους.

Μια σημαντική αλλαγή σημειώθηκε περίπου το 1930, όταν παρουσιάστηκαν πίνακες με πράσινη επιφάνεια από επισμαλτωμένο υλικό, σχεδιασμένοι ώστε να περιορίζουν τις ενοχλητικές αντανακλάσεις του φωτός.

Καθώς το παραδοσιακό μαύρο χρώμα άρχισε σταδιακά να αντικαθίσταται από το πράσινο, καθιερώθηκε ευρύτερα στην αγγλική γλώσσα ο όρος chalkboard («πίνακας κιμωλίας»), αντί του παλαιότερου blackboard («μαυροπίνακας»). Σήμερα, σε πολλά σχολεία οι παραδοσιακοί πίνακες έχουν αντικατασταθεί από λευκούς πίνακες που χρησιμοποιούν μαρκαδόρους , καθώς και από διαδραστικά ψηφιακά συστήματα.

Ωστόσο, για σχεδόν δύο αιώνες, η απλότητα, η ανθεκτικότητα και η ευκολία χρήσης του μαυροπίνακα τον κατέστησαν αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής αίθουσας.

Μια τόσο απλή επινόηση, που άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί μπορούσαν να παρουσιάζουν τις ιδέες τους σε μια ολόκληρη τάξη.

Και παρά την τεχνολογική εξέλιξη, ο μαυροπίνακας εξακολουθεί να κατέχει ξεχωριστή θέση στη διδασκαλία των μαθηματικών, όπου μια κιμωλία και μια μεγάλη επιφάνεια γραφής αρκούν συχνά για να ξεδιπλωθεί μια ολόκληρη απόδειξη.

Δείτε και μια εξαιρετική συλλογή της φωτογράφου Jessica Wynne, η οποία φωτογράφισε περισσότερους από 100 πίνακες μαθηματικών, χωρίς να σβήσει ή να τροποποιήσει τα γραπτά τους.(1o σχόλιο)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους