Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δώσε αγάπη, παιδί μου Όταν ζούσε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, εγώ ήμουν μικρός.

Μικρό παιδί.

Δεν ήξερα από ζωή, δεν ήξερα από βάσανα, δεν ήξερα τι θα πει να χάνεις.

Και μια μέρα, εκεί που καθόμασταν, μου λέει έτσι απλά, όπως μιλάνε οι πατεράδες που δεν έχουν πολλά λόγια αλλά έχουν μεγάλη καρδιά: «Παιδί μου να δεις...» Και εγώ, αθώο παιδάκι, τον κοιτάζω με απορία και του λέω: «Μα πατέρα, τι να δίνω αφού δεν έχω ούτε εγώ;» Τι να δώσω εγώ; Δεν είχα λεφτά στην τσέπη μου.

Δεν είχα σπίτια, δεν είχα χωράφια, δεν είχα τίποτα να δώσω.

Ήμουν ένα φτωχό παιδί, με άδεια χέρια.

Και τότε μου απαντάει, και η φωνή του μου έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου μέχρι σήμερα: «Όχι αγόρι μου, χρήματα.

Δώσε αγάπη.

Αυτήν σε περισσεύει.» Δώσε αγάπη.

Αυτήν σε περισσεύει.

Εγώ τότε, μικρό παιδί, δεν κατάλαβα τι εννοούσε.

Πώς γίνεται να δίνεις κάτι που δεν το πιάνεις; Πώς γίνεται να περισσεύει η αγάπη; Εγώ νόμιζα πως για να δώσεις, πρέπει να έχεις.

Να έχεις λεφτά, να έχεις πράγματα.

Δεν ήξερα τότε πως ο πατέρας μου μου έδινε το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου.

Μου έδινε όλη του την περιουσία σε μια πρόταση.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα.

Κατάλαβα πως τα λεφτά τελειώνουν.

Τα σπίτια ρημάζουν.

Τα πράγματα σπάνε, χάνονται, ξεχνιούνται.

Όλα τελειώνουν.

Μόνο η αγάπη δεν τελειώνει.

Μόνο αυτή όσο τη δίνεις, τόσο μεγαλώνει.

Όσο τη μοιράζεις, τόσο σου περισσεύει.

Είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που όταν το δίνεις, δεν αδειάζεις. Γεμίζεις.

Τώρα που ο πατέρας μου έφυγε... Τώρα που δεν είναι εδώ να μου το ξαναπεί, τώρα κατάλαβα τι εννοούσε.

Κατάλαβα γιατί μου το έλεγε.

Γιατί ο ίδιος έτσι έζησε.

Δεν είχε πολλά λεφτά ο συγχωρεμένος.

Αλλά είχε αγάπη να δώσει σε όλο το χωριό.

Σε εμάς, στη μάνα μου, στους φίλους του, σε όποιον χτυπούσε την πόρτα μας.

Έδινε ένα πιάτο φαγητό, έδινε μια καλή κουβέντα, έδινε ένα χαμόγελο, έδινε το χέρι του.

Και τώρα που δεν είναι εδώ, βλέπω πως δεν πέθανε.

Πώς να πεθάνει ένας άνθρωπος που έδωσε τόση αγάπη; Ζει.

Ζει μέσα σε όσους αγάπησε.

Ζει μέσα μου.

Πατέρα μου, τώρα που μεγάλωσα, σου το λέω: Κατάλαβα.

Επιτέλους κατάλαβα.

Δεν είχα τίποτα τότε, και όμως είχα τα πάντα.

Είχα εσένα να μου μαθαίνεις πως ο άνθρωπος δεν μετριέται με όσα έχει στην τσέπη του, αλλά με όσα έχει στην καρδιά του.

Και υπόσχομαι, πατέρα.

Όσο ζω, θα κάνω αυτό που μου είπες.

Θα δίνω αγάπη.

Σε όλους.

Γιατί αυτή μου περισσεύει.

Γιατί αυτή μου την έμαθες εσύ.

Και όταν θα έρθει η ώρα να φύγω κι εγώ και να σε ξαναδώ εκεί ψηλά, θέλω να με κοιτάξεις και να μου πεις: «Μπράβο αγόρι μου. Κατάλαβες.» Αιωνία σου η μνήμη, πατέρα μου.

Δεν σε ξεχνάω ποτέ. Με αγάπη, με δάκρυα και με περηφάνια που είμαι γιος σου, Γιώργος Χελιδωνης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους