Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μήπως εσύ κρατάς την ευτυχία όμηρο ; Κάποτε υπήρχε ένα παιδί που γελούσε χωρίς να ξέρει γιατί.

Ύστερα έμαθε πως ό,τι αγαπάς μπορεί να χαθεί.

Κι έγινε πολύ έξυπνο.

Τόσο έξυπνο, που άρχισε να υποφέρει προκαταβολικά.  Το αγκάλιαζαν κι εκείνο σκεφτόταν τον αποχωρισμό.

Το αγαπούσαν κι έψαχνε τον δράκο . Ερχόταν η ευτυχία κι εκείνο ζητούσε εγγύηση. «Πόσο θα κρατήσεις;» «Δεν ξέρω», απαντούσε η ευτυχία. «Απαράδεκτο! Έτσι δεν υπογράφουμε!» Κι εκείνη έφευγε.

Όχι επειδή τελείωσε.

Επειδή δεν τόλμησε να της ανοίξει ποτέ.

Έτσι άρχισε το μεγάλο κυνήγι.

Να γίνει κάποιος σπουδαίος, ακαταμάχητος, αναντικατάστατος.

Να τον θαυμάζουν, να τον επιλέγουν, να τον χρειάζονται.

Αφού δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την αγάπη, τουλάχιστον να εξασφάλιζε το χειροκρότημα.

Και τα κατάφερε! Μόνο που κάθε φορά που τελείωνε η παράσταση, έμενε μόνος στα παρασκήνια περιμένοντας το επόμενο «μπράβο». Ώσπου μια μέρα είδε δύο ηλικιωμένους να περπατούν κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου.

Δεν είχαν τίποτα εντυπωσιακό.

Ούτε αψεγάδιαστα σώματα, ούτε μεγάλες κατακτήσεις.

Είχαν δύο χέρια ενωμένα και μια ολόκληρη ζωή ανάμεσά τους.

Και ξαφνικά, όλες οι επιτυχίες του κόσμου έμοιαζαν μικρές μπροστά σ’ εκείνη τη βαθιά σιωπή πληρότητας.

Μα τότε πετάχτηκε ο φόβος: «Μην ενθουσιάζεσαι! Κάτι θα γίνει και θα χαλάσει!» Και για πρώτη φορά ακούστηκε μια άλλη φωνή: «Αγαπημένε φόβε, ευχαριστούμε για τις υπηρεσίες σου.

Αλλά είσαι ο μοναδικός σωματοφύλακας που πυροβολεί αυτό που φυλάει! Για να μη χαθεί αύριο η ευτυχία, φροντίζεις να μη βιωθεί σήμερα». Κι εκεί συνέβη κάτι παράξενο.

Ένα γέλιο ξύπνησε εκείνο το παλιό παιδί που κάποτε χαιρόταν χωρίς λόγο.  Δεν υποσχέθηκε πως κανείς δεν θα φύγει.

Ούτε πως δεν θα υπάρξει πόνος.

Είπε μόνο: «Ας ζήσουμε!» «Κι αν τα χάσουμε όλα;» ρώτησε ο φόβος. «Τότε θα κλάψουμε.

Αλλά μέχρι τότε, γιατί να κάνουμε πρόβες θανάτου ενώ είμαστε ζωντανοί;» Και κάπως έτσι αποκαλύφθηκε το παράδοξο: Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ακαταμάχητος για να αξίζει.

Ούτε αναντικατάστατος για να αγαπηθεί.

Ούτε να του υποσχεθούν το για πάντα για να αφεθεί στο σήμερα.

Κι αν κάποτε η ζωή πάρει κάτι πολύτιμο, θα υπάρξει πόνος.

Αλλά δεν χρειάζεται να της χαριστούν και όλες οι μέρες που προηγήθηκαν.

Γιατί ο φόβος δεν προστάτευε από το τέλος της ευτυχίας.

Την προστάτευε τόσο ασφυκτικά , που δεν την άφηνε ποτέ να αρχίσει.

Και τώρα; Τώρα η πόρτα ανοίγει. Ας μπει η ζωή. Δεν έχει εγγύηση. Έχει κάτι πολύ πιο σπάνιο. Είναι εδώ. V.E.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους