Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο δασύλλιο αυτό, στο Θησείο, κοντά στην Αγία Μαρίνα, πηγαίναμε όταν ήμασταν πολύ μικρά με τον αδελφό μου.

Αυτό όταν δεν πηγαίναμε στην πλατεία φυσικά.

Έβλεπα τα μεγάλα παιδιά να ανεβαίνουν σε αυτό το όργανο που δεν έχω ιδέα πως το λένε.

Ήμουν τεσσάρων, πέντε; Τα παρατηρούσα και σκεφτόμουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να το κάνω και εγώ.

Να αφήνω μια φορά το σώμα να αιωρείται προς τα πίσω ώστε να παίρνω φόρα ή να αλλάζω χέρι με τη μία; Είχα υπολογίσει ότι το άνοιγμα των χεριών μου ίσα που έφτανε την επόμενη δοκό άρα χρειαζόταν φόρα.

Εξάλλου είχα κρεμαστεί από κάθε είδους μονόζυγα, πόρτες, κλαδιά, πατάρια, συκιές ως τότε, οπότε ήξερα ότι σήκωνα άνετα το μικρό βάρος μου.

Η δυσκολία θα ήταν να φτάσω το πρώτο πρώτο δοκαρακι καθώς ήμουν πολύ κοντή για να το φτάσω από το τελευταίο σκαλί.

Σκαρφάλωσα ως απάνω χωρίς να κοιτάξω καθόλου προς τα κάτω.

Φυσικά δεν έφτανα το πρώτο σίδερο οπότε πιάστηκα από την πλαϊνή δοκό για να το πλησιάσω.

Τα κατάφερα.

Και άρχισε μια φανταστική, ρυθμική αιώρηση που έφερνε την κάθε επόμενη δοκό πιο κοντά! Το «Μαμά κοίτα» δεν έπαιζε καθόλου γιατί απλώς δεν έπρεπε να βρίσκομαι εκεί που βρισκόμουν και να κάνω αυτό που έκανα.

Τη θυμάμαι αυτή τη διαδρομή πολύ καθαρά.

Είχα κάνει αυτό που έκαναν τα μεγάλα παιδιά ή που δεν κατάφερναν να κάνουν τα μεγάλα παιδιά.

Δεν φοβόμουν καθόλου.

Δεν είχα κοιτάξει και καθόλου κάτω.

Για ένα σωματάκι τεσσάρων ετών το ύψος ήταν τεράστιο.

Δεν είχα κοιτάξει καθόλου κάτω.

Στο τελευταίο σίδερο συνειδητοποιώ ότι τα πόδια μου δεν φτάνουν το πρώτο σκαλί, όπως συνέβη και στην αρχή.

Πως θα κατέβω; Μήπως απλώς να αφήσω το σώμα μου να προσγειωθεί; Εξάλλου κάθε βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι πετάω.

Κάτι θα έχει μείνει.

Δεν είχα κοιτάξει καθόλου κάτω.

Ως εκείνη τη στιγμή.

Που κοίταξα.

Το ύψος στα μάτια μου φάνταζε τεράστιο. «Θα αφήσεις απαλά τα χέρια σου και θα προσγειωθείς μια χαρά». Που ήταν εκείνη τη στιγμή τα τεράστια χέρια του μπαμπά μου που άνοιγαν σαν δίχτυ ασφαλείας όταν με ανέβαζε στις συκιές να κόψουμε σύκα; Τρομερά χαρούμενη για αυτό που κατάφερα ήθελα να τρέξω στη μαμά μου να της πω τι κατάφερα και ίσως να το ξανακάνω να με δει.

Έπρεπε όμως να προσγειωθώ.

Θυμάμαι πολύ καθαρά το ύψος, τα παπούτσια που φορούσα και κάτι καλτσάκια σε ένα λεμονί χρώμα.

Η προσγείωση που ακολούθησε ήταν αναγκαστική. Επιτυχημένη; Ενα τόσο δα χαλικάκι κάτω από την αριστερή μου φτέρνα ήταν αρκετό για να γυρίσει ο αριστερός αστράγαλος.

Οι λεμονί κάλτσες έγιναν μαύρες όπως και όλα τριγύρω από τον πόνο.

Ήθελα να κλάψω αλλά κρατιόμουν τρίβοντας τον γυρισμένο αστράγαλο.

Μήπως σταματήσει να πονάει.

Μήπως το μαύρο ξαναγίνει λεμονί.

Σαν το λεμόνι είχα γίνει εγώ όπως φαίνεται καθώς δευτερόλεπτα μετά την αναγκαστική προσγείωση-που μου φάνηκαν εβδομάδα- αισθάνομαι μια κυρία, ήταν μια γυμνάστρια στο χώρο, να έρχεται κοντά μου.

Εγώ να θέλω να κλάψω αλλά να κρατιέμαι. «Δεν σε πρόλαβα» είπε. «Σε είδα που ανέβηκες, που έφτασες μέχρι το τέλος αλλά δεν σε πρόλαβα». Της χαμογελούσα για να μην κλάψω.

Εκείνη έκανε κάτι ελέγχους στον αστράγαλο, ενώ η κάλτσα άρχισε να γίνεται πάλι λεμονί.

Κάποια στιγμή που φάνηκε μήνας ήρθε η μαμά μου, η οποία με έψαχνε στα παιχνίδια των νηπίων και σκέφτηκε να πάει και στις άλλες πίστες.

Εντρομη, θυμάμαι την ένταση της και τον φόβο της, γονατίζει με πρόθεση να με μαλώσει. «Μην ανησυχείτε, δεν έχει σπάσει κάτι, λίγο το στραμπούληξε.

Έπεσε καλά». Εγώ, τώρα που τα λεμονί ήταν λεμονί και τα πράσινα πράσινα και τα μπλε μπλε- όπως και ο αστράγαλος- χαμογελούσα γιατί είχα καταφέρει αυτό που ήθελα.

Η μάνα ήταν έξαλλη.

Η γυμνάστρια ήταν δύναμη ηρεμίας και προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι το ύψος ήταν πολύ μεγάλο και πρέπει να περιμένω, να μεγαλώσω.

Η μάνα έξαλλη έλεγε «ακούς την κυρία που ξέρει!». Εγώ χαμογελούσα και έτριβα τον αστράγαλο πεσμένη στα χώματα.

Να σε ρωτήσω κάτι, μου είπε η γυμνάστρια. Θα το ξανάκανες; «Ναι, μόλις γίνει καλά το πόδι μου».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους