Χθες βράδυ βρέθηκα σε μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική τελετή. Στον πολιτικό αποχαιρετισμό του θρύλου της ΟΙΕΛΕ και αγωνιστή της δημοκρατίας Δημήτρη (Μίμη) Κωσταράκου που πραγματοποιήθηκε στην...
Χθες βράδυ βρέθηκα σε μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική τελετή. Στον πολιτικό αποχαιρετισμό του θρύλου της ΟΙΕΛΕ και αγωνιστή της δημοκρατίας Δημήτρη (Μίμη) Κωσταράκου που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της ΣΦΕΑ, στο Μουσείο του ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Μίλησαν για το Μίμη, την πορεία και τους αγώνες του εκπρόσωποι συλλογικοτήτων καθώς και φίλοι και συναγωνιστές του από το χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς που υπηρέτησε για δεκαετίες.
Ένα μικρό χαιρετισμό έκανα και εγώ, ανακοινώνοντας ότι στα νέα γραφεία της ΟΙΕΛΕ μια αίθουσα θα λάβει το όνομά του (όπως θα συμβεί και για τους αείμνηστους και ιστορικούς ηγέτες μας Γιώργο Φυσάκι και Μιχάλη Κουρουτό). Όμως η πιο συγκλονιστική ομιλία, που ήταν η εξιστόρηση της ζωής του Μίμη, προήλθε από την αδελφή του, Μάρω Κωσταράκου.
Μάθαμε για το παιδί που πρωτοαντίκρισε τον εξόριστο πατέρα του μόλις στα 4 του χρόνια.
Για τον πανέξυπνο και φιλομαθή νέο που μπήκε στη Φυσικομαθηματική σχολή.
Για τον ηρωικό φοιτητή που βασανίστηκε απάνθρωπα για 110 ημέρες από τα καθάρματα του ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Για τον σπουδαίο συνδικαλιστή και αγωνιστή της αριστεράς.
Για τον εμπνευσμένο δάσκαλο.
Για τον τρυφερό και ευαίσθητο αδελφό και φίλο.
Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που η οικογένεια του Μίμη με κάλεσε στην εκδήλωση και με αγκάλιασε με τόση θέρμη και αγάπη. Δεν θα τον ξεχάσουμε. Θα τιμάμε με την προσπάθειά μας το έργο και την προσφορά του.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους