Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Γιάννη Κουκέλλη Η ερχόμενη Κυριακή, 8 Νοεμβρίου, είναι η σημαντικότερη μέρα της σύγχρονης ιστορίας του νησιού μας.

Είναι η μέρα που η Λέσβος αποτίναξε τον οθωμανικό ζυγό, η μέρα που οι καμπάνες ήχησαν χαρμόσυνα από την Μυτιλήνη μέχρι τον Μόλυβο και από το Πλωμάρι μέχρι την Ερεσό, μεταφέροντας το μήνυμα της ελευθερίας.

Σήμερα, καθώς οι σημαίες κυματίζουν στους δρόμους της Μυτιλήνης και οι τιμές αποδίδονται στους ήρωες του 1912, ένα ρίγος συγκίνησης μας κυριεύει.

Ωστόσο, αυτή η επέτειος, ελάχιστες μέρες μετά το έπος του '40, δεν μπορεί να είναι μόνο μια μέρα τυπικών εορτασμών.

Πρέπει να είναι μια μέρα βαθιάς αυτοκριτικής.

Η ελευθερία για την οποία μάτωσαν οι πρόγονοί μας, σήμερα, έναν αιώνα και πλέον μετά, λαβώνεται ολοένα και πιο βαθιά από μια άλλη μορφή «πολέμου». Κοιτάζοντας γύρω μας τη Λέσβο του σήμερα, πίσω από τα γιορτινά φώτα της επετείου, κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα του νησιώτη. «Σκλαβωμένος» και «δέσμιος» μιας καθημερινότητας που έχει μετατραπεί σε άνιση μάχη.

Μια σκλαβιά χωρίς ορατούς κατακτητές και ξένα στρατεύματα, που όμως μας καταπίνει, μας αναγκάζει να σωπαίνουμε και μας εγκλωβίζει.

Αυτή η κατάσταση δεν ήρθε ξαφνικά.

Είναι το αποτέλεσμα των δικών μας «ΌΧΙ» που δεν είπαμε τόσα χρόνια, της ελευθερίας που δεν διεκδικήσαμε, των δικαιωμάτων που παραδώσαμε αμαχητί. Την Κυριακή, ημέρα που γιορτάζουμε την εθνική μας ανεξαρτησία, ο πολίτης αναγκάζεται να αυτοπεριορίζεται για να επιβιώσει.

Για εμάς εδώ, στη Λέσβο, αυτός ο περιορισμός έχει συγκεκριμένο πρόσωπο.

Είναι η «απομόνωση» που νιώθουμε κάθε φορά που κοιτάζουμε τις τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, όπου ένα ταξίδι στην Αθήνα για λόγους υγείας ή για να δούμε τα παιδιά μας που σπουδάζουν έχει καταντήσει απρόσιτη πολυτέλεια.

Είναι η κοροϊδία των καυσίμων, με την τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου στα πρατήρια της του νησιού να χτυπάει κόκκινο, κάνοντας τη μετακίνηση από το χωριό στην πόλη ολόκληρο προϋπολογισμό.

Σκεφτόμαστε αν θα ανάψουμε τη θέρμανση τώρα που σφίγγει ο χειμώνας, μετράμε το ρεύμα και φτάνουμε στο σημείο να επιλέγουμε ακόμα και το νούμερο στα μακαρόνια με βάση την τιμή στο ράφι.

Γίναμε μια κοινωνία εξαρτημένη από επιδόματα, vouchers και «επιταγές» που δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα απέναντι στο κύμα της ακρίβειας.

Οι παππούδες μας πολέμησαν για να μας παραδώσουν μια Λέσβο ελεύθερη και ένα καλύτερο μέλλον.

Εμείς τι κληρονομιά θα αφήσουμε στα παιδιά μας; Έναν κόσμο όπου τα βρέφη γεννιούνται ήδη χρεωμένα.

Έναν κόσμο οξύμωρο, αντιφατικό και πικρό, τον κόσμο των «ελεύθερων χρεωμένων». Η 8η Νοεμβρίου δεν είναι απλώς μια ιστορική ανάμνηση.

Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η ελευθερία απαιτεί διαρκή αγώνα και αξιοπρέπεια στην καθημερινή ζωή.

Ας είναι η φετινή επέτειος η αφορμή για να σπάσουμε τις αόρατες αλυσίδες της συμβιβασμένης καθημερινότητας.

Το χρωστάμε σε εκείνους που μας ελευθέρωσαν το 1912, το χρωστάμε στα παιδιά μας που δικαιούνται να ζήσουν σε μια Λέσβο με μέλλον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους