Original Post

Πλήρες Κείμενο:

* Το άρθρο 23 αποσύρθηκε, το δώρο στα funds παραμένει Στα σύγχρονα κράτη δικαίου η προστασία του ασθενέστερου μέρους δεν αποτελεί πράξη φιλανθρωπίας.

Αποτελεί θεμελιώδη επιλογή του νομοθέτη.

Το εργατικό δίκαιο δεν αντιμετωπίζει τον εργοδότη και τον εργαζόμενο ως ισοδύναμους.

Το δίκαιο του καταναλωτή δεν υποθέτει ότι ο πολίτης διαθέτει την ίδια ισχύ με μια μεγάλη επιχείρηση.

Η ουσιαστική ισότητα προϋποθέτει κανόνες που αντισταθμίζουν αυτήν την ανισορροπία ισχύος.

Απέναντι στον δανειολήπτη δεν βρίσκεται ένας απλός αντισυμβαλλόμενος.

Βρίσκεται ένα fund, με συντριπτική υπεροπλία ισχύος: με εξειδικευμένους μηχανισμούς, τεράστιους πόρους, νομική υποστήριξη και τη δυνατότητα να κινήσει διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης.

Ο πολίτης, αντιθέτως, συχνά διαπραγματεύεται με την κάνη του όπλου στον κρόταφο: υπό την απειλή απώλειας της κατοικίας ή της επιχείρησής του.

Η τυπική ελευθερία της συμφωνίας δεν αναιρεί αυτή την ανισότητα.

Χωρίς πραγματική προστασία, σε μία συμφωνία ρύθμισης η υπογραφή του ασθενέστερου πολλές φορές είναι προϊόν της ανάγκης του να αποφύγει τα χειρότερα και όχι ορθολογική επιλογή στο πλαίσιο μιας ισότιμης διαπραγμάτευσης.

Παρά την νωχελική αυστηροποίηση των κανόνων απέναντι στους servicers και στα funds στην οποία η Κυβέρνηση προβαίνει σταδιακά τα τελευταία χρόνια – προϊόν της πίεσ, η Ελλάδα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ως μία χώρα που διασφαλίζει στοιχειωδώς την προστασία του οφειλέτη και την λογοδοσία των servicers.

Παρά τους περιορισμούς και τα πρόστιμα χάδι σε σχέση τον πακτωλό χρημάτων που αποκόμισαν τα funds αυτά τα εταιρικά μορφώματα αμφιλεγόμενης προέλευσης και σύνθεσης, οι καταχρηστικές πρακτικές, η καθημερινή ψυχολογική βία των εισπρακτικών εταιριών, η αδιαφάνεια και ο ψηφιακός γολγοθάς που ήρθε να προστεθεί στην έγγραφη γραφειοκρατία, εξακολουθούν να προκαλούν καθημερινούς “μικρούς θανάτους” σε απλούς γυναίκες και άνδρες της χώρας.

Αντί ουσιαστική προστασία, η κυβέρνηση έφερε το άρθρο 23. Η επίμαχη διάταξη θα καθιστούσε την ιδιωτική συμφωνία διμερούς ρύθμισης εκτελεστό τίτλο.

Σε περίπτωση καταγγελίας της, ο πιστωτής δεν θα χρειαζόταν να αποκτήσει νέα διαταγή πληρωμής βάσει της συμφωνίας, εφόσον αυτή θα αρκούσε ως τίτλος για αναγκαστική εκτέλεση.

Ο δανειολήπτης δεν θα στερούνταν κάθε δικαστικό μέσο άμυνας.

Θα έχανε, όμως, το στάδιο του προηγούμενου ελέγχου που συνδέεται με την έκδοση διαταγής πληρωμής και θα καλούνταν να αμυνθεί στο πεδίο της εκτέλεσης.

Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Όταν η πολιτεία καλεί τον οφειλέτη να ρυθμίσει το χρέος του, οφείλει να διασφαλίζει ότι η ρύθμιση είναι δρόμος διεξόδου και όχι μια επιπλέον δυνατότητα επιτάχυνσης της εκτέλεσης για τον πιστωτή.

Το ίδιο το νομοσχέδιο, άλλωστε, δεν θεσπίζει δεσμευτικά κριτήρια βιωσιμότητας ούτε ανεξάρτητο μηχανισμό ουσιαστικής επανεξέτασης των προτάσεων.

Αναγνωρίζει, αντίθετα, δυνατότητα προκαταβολής έως 15% της οφειλής.

Ποιος υπερχρεωμένος μπορεί να καταβάλει 30.000 ευρώ για να ρυθμίσει χρέος 200.000; Η κυβέρνηση απέσυρε το άρθρο 23 ύστερα από τις αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ και σύσσωμου του νομικού κόσμου της χώρας.

Προκειμένου να κρύψει την άτακτή υποχώρησή της, ακούσαμε το εξής αμίμητο από τον Υπουργό Οικονομικών:: ότι το απέσυρε για να αφαιρέσει από την αντιπολίτευση «και το τελευταίο πρόσχημα», ώστε να μην κρύβονται οι υπόλοιπες, κατά τον ίδιο, θετικές διατάξεις! Ποιος είπε στον κύριο Πιερρακάκη ότι δεν θα ψηφίζαμε τις θετικές διατάξεις του νομοσχεδίου; Η υποκρισία και η κοροϊδία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.

Από την ουσιαστική κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας το ΠΑΣΟΚ πιέζει για την υιοθέτηση ενός ολιστικού σχεδίου αναμόρφωσης του εκρηκτικού ζητήματος ιδιωτικού χρέους της χώρας με γνώμονα την διασφάλιση της προστασίας των δανειοληπτών: εποπτεία των διαχειριστών, ενημέρωση του οφειλέτη, προστασία του συνεπούς δανειολήπτη, δυνατότητα πρότασης ρύθμισης πριν από τον πλειστηριασμό.

Η αντίθεση στο άρθρο 23 δεν ήταν άρνηση κάθε βελτίωσης.

Ήταν αντίθεση σε ένα συγκεκριμένο προνόμιο εκτελεστότητας που συνιστά ρωγμή στα θεμέλια της κοινωνικής πολιτικής της χώρας.

Η απόσυρση όμως του άρθρου 23 είναι ημιτελής: Διατηρείται ακόμα στις συμβάσεις αναδιάρθρωσης του εξωδικαστικού, μία διάταξη που προστέθηκε σε νομοσχέδιο που αφορούσε το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας(!) Γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε τροπολογία για την κατάργησή της.

Η κυβέρνηση αντιτείνει ότι πρόκειται για συναινετικές συμβάσεις και ότι οι νέες ρυθμίσεις επιβάλλουν αυστηρότερες υποχρεώσεις στους servicers.

Αυτά είναι επιχειρήματα που αποτελούν μέρος του σχετικού δημόσιου διαλόγου.

Δεν απαντούν, όμως, από μόνα τους στο ερώτημα γιατί ένας οφειλέτης πρέπει να χάνει ένα κρίσιμο προηγούμενο δικονομικό στάδιο όταν προσπαθεί να ρυθμίσει το χρέος του.

Το κράτος δεν υποχρεούται να χαρίζει οφειλές ούτε να εμποδίζει κάθε νόμιμη είσπραξη.

Υποχρεούται, όμως, να θεσπίζει δίκαιους κανόνες, να ελέγχει όσους διαχειρίζονται απαιτήσεις και να εγγυάται πραγματική δυνατότητα άμυνας.

Η προστασία του ασθενέστερου δεν είναι εμπόδιο στη λειτουργία της οικονομίας.

Είναι όρος για να μην μετατρέπεται η οικονομική ισχύς σε δικαίωμα επιβολής.

Και αυτό είναι το πραγματικό μέτρο με το οποίο πρέπει να κριθεί η κυβερνητική πολιτική για το ιδιωτικό χρέος. *Δημοσιεύτηκε στο tovima.gr , 05/11/2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους