Ενσυναίσθηση σημαίνει Ανθρωπιά, και αυτή είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο κινείται η γη... Έχω μια βδομάδα στο κονάκι μου, απ' όταν μου δώσανε εξιτήριο από το Βενιζέλειο Νοσοκομείο, κι ακόμη...

Πλήρες Κείμενο:

Ενσυναίσθηση σημαίνει Ανθρωπιά, και αυτή είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο κινείται η γη... Έχω μια βδομάδα στο κονάκι μου, απ' όταν μου δώσανε εξιτήριο από το Βενιζέλειο Νοσοκομείο, κι ακόμη κλωθογυθρίζει στο νου μου η λέξη "Ενσυναίσθηση". Όχι πως δεν εκάτεχα τη ζωοδότρα σημασία της, αλλά ετούτη τη φορά δεν άφησε μοναχά στο πετσί μου τη χρυσή σφραγίδα της, μα τηνε βρίσκω ανάγλυφη κι αγαπημένη και στο τελευταίο κύτταρο των εντός μου.

Για όσους δεν έτυχε να βιώσετε τους καρπούς αυτής της Αξίας, γράφω τούτες τις αράδες, και αφιερωμένες είναι, σαν τα ασημένια ανάγλυφα κονισματάκια στις εικόνες των ξωκκλησιών, στους Ανθρώπους που βρέθηκαν στο προσκεφάλι μου, στα τελευταία μεγάλα ζόρια μου.

Την ενσυναίσθηση, λοιπόν, ή την έχεις ή δεν την έχεις.

Δεν μπορείς να την αποκτήσεις περιστασιακά, πολλώ μάλλον να προσποιηθείς ότι την διαθέτεις, σαν αξία και ψυχική περιουσία σου, ενώ δεν διαθέτεις μήτε ψιχάλι.

Δεν χρειάζεται καν να την επιδείξεις.

Την καταλαβαίνει και γαντζώνεται πάνω της αυτός που την αναζητά και την αναγγεύεται.

Μαϊμού ενσυναίσθηση κάνει μπαμ από μακρυά, περσσότερο από το μεγαλύτερο κοροϊδιλίκι.

Την έζησα την ενσυναίσθηση, σε όλο το μεγαλείο της, στη νοσηλεύτρια της Β' Παθολογικής Κλινικής που μου έστρωνε το σεντόνι στο κρεβάτι και μου 'λεγε "κάντε λίγη υπομονή να το τεντώσω καλά, για να μη κάνει ζάρες και σας ενοχλούνε". Κι εγώ τηνε θώρουνα να τεντώνει χαρτί το κατωσέντονο και να περνά την απαλάμη της πολλές φορές απ' άκρη σ' άκρη, ψάχνωντας ζαρωμαθιές για να τις 'ξαφανίσει μή μ' ενοχλούνε.

Αυτό ήτανε ενσυναίσθηση.

Την έζησα στην εκπαιδευόμενη νέα νοσηλεύτρια που μου έβαζε το περιβραχιόνιο του πιεσόμετρου πολύ προσεχτικά ρωτώντας με αν το σφίγγει πολύ σφιχτά και μ' ενοχλεί στο διάτρητο από τις βελόνες χέρι μου.

Αυτό ήτανε ενσυναίσθηση.

Την έζησα στην προϊσταμένη της κλινικής όταν ερχόταν η ίδια να μου αλλάξει φλεβοκαθετήρα, επειδή η φλέβα όπου υπήρχε ο προηγούμενος είχε σπάσει.

Και την έβλεπα, όση ώρα παιδευόταν με τις καταταλαιπορημένες φλέβες μου, να στενοχωράται πιότερο από μένα που πονούσα, μα επάλευα να μη της το δείξω για να μη στεναχωρεθεί κι άλλο.

Αυτό ήταν ενσυναίσθηση.

Την έζησα όταν ο διευθυντής της κλινικής ο Μανόλης Τσαγκαράκης ανέλαβε ο ίδιος να μου τοποθετήσει καθετήρα, έστω και αν δεν υπήρχαν εκείνη τη δύσκολη ώρα κάποια αναγκαία σκευάσματα, επειδή το επείγον της κατάστασης δεν επέτρεπε καθυστερήσεις.

Και το 'κανε με τρόπο και φροντίδα που καθόλου δεν μου θύμησε ακόμα και την έλλειψη ξυλοκαΐνης, μιας και η φροντίδα του εξουδετέρωνε τον πόνο περισσότερο από την ουσία.

Αυτό ήταν ενσυναίσθηση.

Την έζησα όταν τις μικρές ώρες σε μια έκτακτη περίσταση της υγείας μου, σε δευτερόλεπτα βρέθηκαν στο προσκεφάλι μου δυο ομάδες γιατρών και νοσηλευτών τόσο από την Β' Παθολογική όσο και από την Καρδιολογική Κλινική, με επικεφαλής τον επιμελητή Σταμάτη Σταυράκη και καταπιαστήκανε αμέσως με το πρόβλημα αντιμετωπίζοντας το αποτελεσματικά.

Και κανείς τους δεν έφυγε από δίπλα μου, παρά μόνο όταν βεβαιώθηκαν απόλυτα ότι ο κάθε κίνδυνος είχε παρέλθει ανεπιστεπτι.

Και ας με άφησαν με συντροφιά έναν βαρύ αναπνευστήρα με οξυγόνο, που μ' έκανε να μοιάζω με αστροναύτη.

Αυτή ήταν ενσυναίσθηση.

Την έζησα όταν ο διευθυντής της Καρδιολογικής Παναγιώτης Καφαράκης μου χαμογέλασε μ' εκείνη την αξιοζήλευτη, και μεταδοτική, ηρεμη σιγουριά του, λέγοντας μου "είχε λαδάκι το καντηλάκι σας, μη στενοχωριέστε, όλα θα πάνε καλά". Και κάθε λίγο και λιγάκι ερχόταν στο κρεβάτι μου για να μου χαρίσει έναν λόγο νοιαξίματος και καθυσυχασμού για την κατάσταση μου.

Αυτή ήταν ενσυναίσθηση.

Την ζούσα κάθε φορά που οι νοσηλεύτριες μου έπαιρναν αίμα για αναλύσεις και εθώρουνα πως επονούσανε όσο πονούσα και του λόγου μου, απού θωρώ βελόνα και ντακέρνουνε οι πόνοι.

Και δεν με τρυπούσανε, μα κεντούσανε οι άγγελοι προσπαθώντας να μη με πονέσουνε παραπάνω από το αναπόφευκτο.

Αυτό ήταν ενσυναίσθηση.

Την έζησα στο όλον της προχθές, όταν ξαναπήγα στην Καρδιολογική Κλινική του Βενιζέλειου για μια ειδική εξέταση, που εμπεριείχε κινδύνους.

Αφού έγινε κανονικά εισαγωγή μου και τοποθετήθηκα φιλοξενούμενος σε αποστειρωμένο θάλαμο της αιματολογικής Κλινικής, περιμένοντας την μεταφορά μου στον χώρο της εξέτασης, ήρθε ξαφνικά στον θάλαμο ο επιμελητής Σπύρος Σταυράτης με ένα χαμόγελο που 'χουνε οι αγγέλοι όταν δοξολογούνε τον Παντοκράτορα.

Δεν πάταγε στο πάτωμα, στον αέρα περπατούσε ο Σπύρος Σταυράτης, που θα μου 'κανε την σοβαρή εξέταση στην καρδιά, σαν μπήκε στον θάλαμο.

Και μου ανακοίνωσε το χαρμόσυνο νέο ότι πλέον δεν υπήρχε λόγος να υποβληθώ στην εν λόγω εξέταση, διότι τα ευρήματα που είχαν ανιχνευθεί ήδη σε άλλες εξετάσεις αρκούσαν για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για τα ζητούμενα της καρδιακής κατάστασης μου.

Και χαιρότανε ο γιατρός μου, πιότερο από μένα, όταν μου ανακοίνωνε το χαρμόσυνο νέο.

Αυτό ήταν ενσυναίσθηση.

Τέλος, κολύμπησα στην ενσυναίσθηση του Ανθρώπου μέσα από το νοιάξιμο, τις ευχές, τη συμπόνια και το ειλικρινές ενδιαφέρον όλων όσοι με επισκέφτηκαν ή με διάφορους άλλους τρόπους εκδήλωσαν τα αισθήματα τους στο δοκιμαζόμενο σαρκίο μου.

Κι αυτό ήταν ενσυναίσθηση. Υ.Γ. Ξέρω, κούρασα με τα αυτοαναφορικά καταπιάσματα μου, μα συγχωρέστε με, ανάγκη το αιστάνομαι. Κι αυτό είναι ενσυναίσθηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους