Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα παραμύθια, τα κορίτσια συνήθως περιμένουν. Κοιμωμένες περιμένουν να τις ξυπνήσουν, σταχτοπούτες να τις διαλέξουν, πεντάμορφες να τις αγαπήσουν, Χιονάτες να τις φιλήσουν, πριγκίπισσες να τις σώσουν.

Όχι το δικό μας κορίτσι.

Το κορίτσι στο δικό μας παραμύθι επιμένει.

Αφηγείται τη δική της ιστορία και επαναστατεί.

Διεκδικεί την ευτυχία της, απορρίπτει την καρτερικότητα και τη μοιρολατρία, τολμάει με ρίσκο και γενναιότητα να τα βάλει με αντιπάλους δυνατούς και τρομακτικούς.

Και ας φοβάται πολύ, και ας είναι μικρούλα, και ας έχει για μοναδικό της όπλο τη μελωδική της φωνή και τη μικροσκοπική της μπουνίτσα.

Εντάξει, και την εύνοια των θεών… Το κορίτσι μας θα φτάσει, όχι ως την άκρη του κόσμου, αλλά ως τον άλλο τον κόσμο.

Θα τα βάλει ακόμα και με τον ίδιο τον Θάνατο, προκειμένου να πάρει πίσω αυτό που στερήθηκε: την αγάπη και τη χαρά.

Και το δικαίωμα της να τραγουδά.

Είναι ταυτόχρονα δυναμικό και αθώο το κορίτσι μας.

Έχει άγνοια κινδύνου αλλά και την αγνή σοφία του σώματος και της καρδιάς.

Ταξιδεύει πάνω στους φωτεινούς διαδρόμους που χτίζει η μουσική και διασχίζει τρέχοντας τα πιο σκοτεινά φαράγγια του Άδη.

Είναι ένα ταξίδι αυτοπεποίθησης και ωρίμανσης αυτό.

Και στο τέλος η λύση θα είναι λυτρωτική κι ας μην είναι ακριβώς αυτή για την οποία ξεκίνησε.

Το κορίτσι μας φτιάχνει το δικό της παραμύθι με υλικά παλιά.

Με αφηγήσεις που μας λένε εδώ και χιλιάδες χρόνια οι παππούδες μας.

Που ίσως, με κάποιον τρόπο, τις πούμε κι εμείς στα παιδιά.

Από τα σιωπηλά νερά του Αχέροντα, μέχρι τη φωτεινή ανηφόρα της επιστροφής, πάντα θα αμφιβάλλουμε, πάντα θα γυρνάμε, στο αστείρευτο ορυχείο του τόπου μας, πάντα θα σκαλίζουμε τη γλώσσα μας και τη μυθολογία μας για να γεννήσουμε ιδέες νέες από ύλη παλιά.

Θεοί, τέρατα, ήρωες.

Σχέσεις, συγκρούσεις, καταστροφές.

Έρωτες, γλέντια, θάνατοι.

Η φύση, ο χρόνος, οι εποχές.

Οι ιδέες, οι επιλογές και το τίμημα.

Όλα μια αέναη σπείρα που κινείται ανάμεσα στην αναχώρηση και την αδημονία, στην επιστροφή και τη νοσταλγία.

Το κορίτσι μας γυρίζει πάλι και πάλι και επιμένει ξανά και ξανά.

Μέχρι να βρει το πιο καθαρό κομμάτι της.

Μέχρι να βρούμε κι εμείς τον πιο αγνό πλανήτη μέσα μας, την κορυφή της παιδικής μας ηλικίας. * Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας παρουσιάζει στην Παιδική του Σκηνή "Το κορίτσι που επιμένει". Το κείμενο, τους στίχους των τραγουδιών και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας, ενώ την πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια συνέθεσε ο Διονύσης Μπάστας.

Θα παίζεται καθημερινά για τα σχολεία, ενώ σύντομα θα ανακοινωθούν οι παραστάσεις για όλη την οικογένεια. ** Φωτογράφιση παράστασης: Νίκος Τσακανίκας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους