ΕΝΑ ΡΑΠΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΜΟΣΧΟ Η κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών δεν απεικονίζει μια δήθεν θελκτική πρόταση των Δημοκρατικών αλλά την καταστροφή μιας ψευδαίσθησης που γοήτευσε εκατομμύρια μη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο χρόνια μετά την θριαμβευτική επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ σέρνει τις ιδέες τις οποίες εκμεταλλεύθηκε για να καταλάβει την εξουσία στην άβυσσο. Οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν επειδή προσέφεραν μια εναλλακτική λύση (όπως χαίρονται οι Βαλκάνιοι αριστεροί - σειρά τους, πριν δύο χρόνια χαίρονταν οι Βαλκάνιοι δεξιοί) αλλά επειδή εκατομμύρια Αμερικανοί κουράστηκαν να εξαπατώνται.

Ας πρόσεχαν.

Ένας άνθρωπος που βρίσκεται ηθικά και αισθητικά στους αντίποδες των αξιών των εκατομμυρίων ανθρώπων που τον εμπιστεύτηκαν, ήταν ζήτημα χρόνου να τους οδηγήσει στη διάψευση. Γιατί; Γιατί ένας πιστός του Χρυσού Μόσχου δεν είναι παράξενο να υπόσχεται ειρήνη και να φέρνει πόλεμο.

Να υπόσχεται ευημερία και να φέρνει ραγδαία αύξηση των τιμών.

Να υπόσχεται βιομηχανική αναγέννηση και να προσφέρει απλώς έναν ακόμη κύκλο δράσης του ιμπεριαλισμού.

Να επιτίθεται στο δημοκρατικό κατεστημένο και τελικά να υιοθετεί την πολεμική ατζέντα του.

Να στήνει θεατρικές επιχειρήσεις μεταναστευτικού ελέγχου, με ατελείωτες δηλώσεις «σκληρότητας» και σκηνοθετημένες επιδείξεις εξουσίας και να μην προχωρεί σε μια πραγματική αναδιάρθρωση του μεταναστευτικού συστήματος.

Πού είναι τα υπέροχα νέα εργοστάσια, οι ανακατασκευασμένες γέφυρες, οι σιδηρόδρομοι, οι βιομηχανικές ζώνες που θα αναγεννιόνταν μετά από δεκαετίες παραμέλησης; Πού είναι το εθνικό πρόγραμμα κατασκευών που θα σηματοδοτούσε μια πραγματική ρήξη με τις εξαντλημένες οικονομικές πολιτικές του παρελθόντος; Η καρδιά των ΗΠΑ παρέμεινε επιβαρυμένη από την παρακμή των πόλεων και των κοινοτήτων της, την αποσύνθεση των δημόσιων εγκαταστάσεών της και τις διαρκείς συνέπειες της αποβιομηχάνισης.

Η ζώνη της σκουριάς ούτε ένα γυαλόχαρτο δεν είδε.

Αντί να κατευθύνει τους εθνικούς πόρους προς την ανοικοδόμηση, η Ουάσιγκτον του Τραμπ επέστρεψε στις συνήθεις προτεραιότητές της: στρατιωτική ισχύς, γεωπολιτική αντιπαράθεση και παίγνια ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Ο Τραμπ διακήρυσσε την καταστροφή της γραφειοκρατίας της Ουάσιγκτον αλλά το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν απλώς να εγκαταστήσει την παρέα και το σόι του (σαν κάποιους "αντισημίτες" που απλώς θέλουν τις χρυσές λίρες των άλλων). Και δεν νομίζω πως είναι ο κακός Νετανιάχου ή το λόμπι του Ισραήλ που τον παρέσυρε.

Είναι το δαιμονικό πάθος για πλουτισμό μέσα από τον πόλεμο (τα έχει πει ο γέρο- Έζρα). Και έτσι το κίνημα που είχε υποσχεθεί να ανατρέψει το κατεστημένο έγινε η τελευταία του μεταμφίεση ενώ οι υποστηρικτές του Τραμπ δικαιολογούσαν κάθε αθετημένη υπόσχεση με το σκεπτικό ότι "οι άλλοι" είναι χειρότεροι.

Αυτό το επιχείρημα όμως κάποτε χάνει την αποτελεσματικότητά του.

Μια λαϊκιστική εξέγερση δεν μπορεί να επιβιώσει πολύ καιρό μόνο με συνθήματα, νοσταλγία, θέατρο, ymca, ξανθές μαζορέτες και γελοίο αντικομμουνισμό όταν αρχίσουν τα ζόρια.

Νομίζω πως είναι καιρός, όποιος συντηρητικός γοητεύεται από τους διάφορους Τραμπ, να σκεφτεί με ποιον είναι τελικά στον αιώνιο πόλεμο ανάμεσα στους κυρίαρχους του χρήματος και σε οποιονδήποτε πραγματοποιεί μία τίμια εργασία με το μυαλό ή τα χέρια του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους