Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν Όταν αρχίσεις να ξεχνάς πώς πίνω τον καφέ μου, μην ανησυχήσεις.

Δεν είναι η ζάχαρη που θα μου λείψει.

Είναι ο χρόνος που έλιωσε στο φλιτζάνι.

Όταν πάψεις να με ρωτάς γιατί γύρισα αργά, όταν οι μικρές μου λύπες δεν θα βρίσκουν πια ούτε μια γωνιά στην ημέρα σου, τότε θα καταλάβω.

Χωρίς φωνές.

Χωρίς εξηγήσεις.

Θα το δω στο βλέμμα σου που προσπερνά, σαν να είμαι ήδη ξένος που έτυχε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι.

Όταν θα καθόμαστε ακίνητοι και θα έχουμε τόσα λίγα να πούμε, που θα ακούμε το ρολόι στον τοίχο να χτυπά σαν σφυρί και να μετρά όσα δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, μη χαμηλώσεις τα μάτια από ντροπή.

Κοίταξέ με. Είμαι ακόμη ο άνθρωπος που κάποτε περίμενες ανυπόμονα στο παράθυρο, που του κρατούσες το τελευταίο κομμάτι από το αγαπημένο του γλυκό, που γελούσες πριν προλάβει να τελειώσει το αστείο του. Θυμάσαι; Δεν είχαμε σχεδόν τίποτε.

Μα ένα απόγευμα του Αυγούστου, καθισμένοι σ’ ένα σπασμένο παγκάκι, μοιραστήκαμε ένα πορτοκάλι κι εκείνη τη στιγμή ο κόσμος μάς φαινόταν ολόκληρος.

Πιστέψαμε τότε πως δεν θα μας έλειπε ποτέ τίποτε.

Τι παράξενο! Τότε μας έφτανε το μισό.

Τώρα έχουμε τόσα και δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε.

Τώρα περισσεύουν τα πράγματα και λείπουμε εμείς ο ένας από την ημέρα του άλλου.

Όταν λοιπόν νιώσεις πως η παρουσία μου σε βαραίνει, πως σου κόβει την ανάσα, μην προσπαθήσεις να κρύψεις την κούραση πίσω από μια ψεύτικη τρυφερότητα.

Μη με χαϊδεύεις από οίκτο.

Η αγάπη δεν είναι υποχρέωση που υπογράφεται μια φορά και πληρώνεται ισόβια με σιωπή.

Δεν θέλω τα απομεινάρια της καρδιάς σου.

Δεν θέλω να μένεις μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι να δεις τα δάκρυά μου.

Ναι, θα κλάψω.

Πώς να μην κλάψω; Θα κλάψω για εκείνα τα πρωινά που σου έφτιαχνα χώρο δίπλα μου πριν ακόμη ανοίξεις τα μάτια σου.

Για τα χρόνια που περπάτησαν ανάμεσα στις ζωές μας και τρύπωσαν στο μεδούλι μας.

Για τα χέρια που κρατήθηκαν στους σεισμούς.

Για όσα μικρά και ασήμαντα δεν φωτογραφίσαμε ποτέ, επειδή πιστεύαμε, ανόητοι και ευτυχισμένοι, πως θα τα ζούσαμε ξανά αύριο.

Μα εκείνο το αύριο το ξοδέψαμε χωρίς να το καταλάβουμε.

Δεν θα σου ζητήσω όμως να λυπηθείς την αγάπη μας και να την κρατήσεις από οίκτο.

Αν έρθει εκείνη η ώρα, κάθισε κοντά μου για μια τελευταία φορά.

Όχι για να μετρήσουμε ποιος έφταιξε.

Ο έρωτας δεν είναι δικαστήριο.

Κι όσα χάθηκαν δεν επιστρέφουν με μια καταδίκη.

Πες μου μονάχα μια αλήθεια: Πότε άρχισες να απομακρύνεσαι; Σε ποιον διάδρομο της ημέρας σε έχασα; Πες το μου, για να μπορέσω να συγχωρήσω τον εαυτό μου που δεν άκουσε τα βήματά σου να φεύγουν.

Κι ύστερα φύγε.

Αν αυτό ζητά η ψυχή σου, φύγε.

Δεν θα κλείσω πίσω σου με θυμό την πόρτα.

Δεν θα πετάξω τα πράγματά σου.

Ούτε θα μικρύνω όσα ζήσαμε για να αντέξω τον χωρισμό.

Δεν θα λασπώσω το παρελθόν μας.

Γιατί υπήρξες το πιο ιερό, το πιο τρυφερό κομμάτι μιας ζωής που δεν θα ξαναζήσω ποτέ.

Κι αν κάποτε, χρόνια μετά, συναντηθούμε τυχαία, με άσπρα μαλλιά και κουρασμένα βήματα, σε κάποιον δρόμο γεμάτο ξένους, μην προσπεράσεις βιαστικά.

Στάσου μια στιγμή.

Άφησέ με να σε κοιτάξω.

Θα ήθελα μόνο να δω πως ο άνθρωπος που αγάπησα με όλο μου το είναι βρήκε τελικά την ευτυχία που γύρευε.

Κι αν με ρωτήσεις τότε αν σε ξέχασα, θα σου χαμογελάσω.

Δεν χρειάζεται να σου πω πόσες νύχτες έκλαψα, πόσες φορές το όνομά σου έγινε προσευχή στο σκοτάδι.

Μόνο αυτό θα ήθελα να γνωρίζεις: Όταν έπαψες να μ’ αγαπάς, δεν έπαψα ούτε στιγμή να θέλω το καλό σου.

Κι ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη, η πιο ανιδιοτελής μορφή της αγάπης: Να ξέρεις πως δεν θα είσαι πια ο άνθρωπος που θα κρατά το χέρι της, που θα ακούει το κλειδί της στην πόρτα, που θα τη σκεπάζει όταν κρυώνει.

Κι όμως, να εύχεσαι με όλη σου τη δύναμη να είναι ευτυχισμένη.

Ακόμη κι αν κάποιος άλλος θα βρίσκεται στη θέση σου.

Ακόμη κι αν μια μέρα τον κοιτάξει όπως κάποτε κοιτούσε εσένα.

Και να μη ζηλεύεις την ευτυχία της. Μόνο να πονάς που δεν θα είσαι εκεί να τη δεις. Μανώλης Α. Κατσούλης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους