ΣΕ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑΖΕΙΣ ΠΙΣΤΗ. ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΔΕΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία βρίσκεται κυριολεκτικά στα χέρια μας.

Αιώνες χειραγώγησης, διαφθοράς, θρησκευτικών πολέμων, θεσμικής κακοποίησης και οικονομικής εκμετάλλευσης είναι καταγεγραμμένοι και διαθέσιμοι σε όποιον είναι πρόθυμος να τους αναζητήσει.

Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να παραδίδουν το μυαλό τους, τα χρήματά τους, τη δύναμή τους και την εξουσία πάνω στη ζωή τους σε θεσμούς που, εδώ και γενιές, έχουν πείσει την ανθρωπότητα ότι οι απαντήσεις βρίσκονται παντού εκτός από μέσα της.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη απάτη απ’ όλες.

Πείσε έναν άνθρωπο ότι γεννήθηκε ελαττωματικός, αμαρτωλός, ανάξιος και πνευματικά ελλιπής.

Και ύστερα πούλησέ του τη λύση για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα που πρώτα τον προγραμμάτισες να πιστεύει ότι έχει.

Δημιούργησε τον φόβο, κατασκεύασε την ενοχή, υποσχέσου τη σωτηρία, απαίτησε υπακοή και ονόμασε ολόκληρη αυτή τη συναλλαγή ΑΓΑΠΗ.

Τι εξαιρετικό επιχειρηματικό μοντέλο.

Κάνε τους ανθρώπους να φοβούνται μια αόρατη τιμωρία και ύστερα παρουσίασε τον εαυτό σου ως τον μοναδικό εξουσιοδοτημένο διανομέα μιας αόρατης ανταμοιβής.

Και η προγραμματισμένη αυτή νοοτροπία δεν περιορίζεται στη θρησκεία, γιατί ο ίδιος ψυχολογικός μηχανισμός ακολουθεί τους ανθρώπους σε κάθε πτυχή της ζωής τους.

Υποκλίσου στον ιερέα για τη σωτηρία, στον γιατρό για την υγεία, στην κυβέρνηση για την άδεια, στον γκουρού για τη φώτιση, στη διασημότητα για την επιβεβαίωση και στον «ειδικό» για την αλήθεια, μέχρις ότου η ανάθεση της δικής σου εξουσίας στους άλλους γίνει τόσο φυσιολογική, ώστε η ανεξάρτητη σκέψη να μοιάζει σχεδόν επικίνδυνη.

Διαφορετικά προσωπεία.

Διαφορετικοί ναοί.

Διαφορετικοί τίτλοι.

Η ίδια ιεραρχία υπακοής.

Κοίταξε τις ίδιες τις τελετουργίες.

Γονάτισμα, υπόκλιση, εξομολόγηση, επανάληψη λέξεων, ικεσία για συγχώρεση, παράδοση της θέλησής σου και διοχέτευση της συναισθηματικής σου ενέργειας προς κάτι που σου έχουν διδάξει να θεωρείς ισχυρότερο, ανώτερο και σημαντικότερο από εσένα.

Γενιά μετά τη γενιά, οι άνθρωποι μαθαίνουν να συνδέουν την υποταγή με την αρετή και την αμφισβήτηση με την αλαζονεία, την ανταρσία ή την αμαρτία.

Και πόσο βολικό είναι το γεγονός ότι εκείνοι που συγκεντρώνουν τις δωρεές, ελέγχουν τα δόγματα και ερμηνεύουν τα θεϊκά μηνύματα είναι τόσο συχνά οι ίδιοι άνθρωποι που σου λένε ότι η παράδοση της δύναμής σου είναι ο δρόμος προς την ελευθερία.

Βρίσκω συναρπαστικό το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορούν να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους προσευχόμενοι για απαντήσεις, ενώ ταυτόχρονα φοβούνται τη σιωπή μέσα στην οποία ίσως, τελικά, ακούσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.

Απομνημονεύουν γραφές που γράφτηκαν και ερμηνεύτηκαν από άλλους, υπερασπίζονται πεποιθήσεις που κληρονόμησαν προτού αποκτήσουν την ηλικία για να τις αμφισβητήσουν και ονομάζουν όλο αυτό «πνευματική αφύπνιση», χωρίς ποτέ να εξετάσουν ποιος εγκατέστησε εξαρχής αυτές τις πεποιθήσεις μέσα τους.

Η πιο αποτελεσματική φυλακή είναι εκείνη που οι άνθρωποι υπερασπίζονται, επειδή τους έμαθαν να τη θεωρούν ιερή.

Και η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, σε έναν Δημιουργό ή σε κάτι πέρα από τον υλικό κόσμο.

Η τραγωδία είναι ότι τόσοι πολλοί έχουν πειστεί πως χρειάζονται έναν θεσμό, έναν μεσάζοντα, μια τελετουργία ή μια αυθεντία για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό που οι ίδιοι θεωρούν θεϊκό.

Αν το Θείο βρίσκεται παντού, γιατί πρέπει να μπεις σε ένα συγκεκριμένο κτίριο για να το βρεις; Αν η αλήθεια είναι οικουμενική, γιατί χρειάζεται έναν θεσμό για να την εγκρίνει; Και αν δημιουργήθηκες με συνείδηση, διαίσθηση και την ικανότητα να αμφισβητείς, γιατί η χρήση αυτών των ικανοτήτων να θεωρείται ανυπακοή; Ίσως ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος για κάθε σύστημα που είναι χτισμένο πάνω στην υπακοή να μην είναι ο άθεος, ο επαναστάτης ή ο outsider.

Είναι ο άνθρωπος που συνειδητοποιεί επιτέλους ότι κανένας θεσμός δεν κατέχει τη συνείδησή του, κανένας πνευματικός έμπορος δεν κρατά τα κλειδιά της ύπαρξής του και καμία αυθεντία δεν αξίζει την άνευ όρων παράδοση της σκέψης και της βούλησής του.

Γιατί τη στιγμή που σταματάς να παρακαλάς τον εξωτερικό κόσμο να σου πει ποιος είσαι, τι να πιστεύεις και αν αξίζεις, μια ολόκληρη βιομηχανία που έχει χτιστεί πάνω στην εξάρτησή σου αρχίζει να χάνει τον έλεγχό της πάνω σου. ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΟΥ. ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥΣ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους