Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΙ Τους πικραμένους τους ανθρώπους, πως τους συμπονώ, αυτούς όπου τους πίκρανε η ζωή, και οι άστοργοι και αδιάφοροι πολιτικοί.

Όλους εκείνους που βιώνουν ένα δράμα, μέσα στην φτώχεια και στην ανέχεια να τους δέρνει, άνεργοι μία ζωή μες την οδύνη, και η εξουσία και το σπίτι να τους παίρνει.

Και έχουνε στην ουσία παραιτηθεί, δεν βρίσκουνε την δύναμη για να ξεσηκωθούν, τα αυτονόητα της ζωής διεκδικώντας, από αυτούς που στην ουσία τους τα στερούν.

Τους βγάζουνε στον δρόμο τα έπιπλα τους, και ότι είχε για να ζει η φαμελιά τους, και κλαίνε με έναν τρόπο γοερό.

Θεέ μου δεν αντέχω να τους δω. Μιλούν οι ειδήσεις για αγριότητα πολέμου, όμως γι’ αυτήν την αγριότητα σωπαίνουν, γιατί ταΐζονται με εκατομμύρια πολλά, να λένε πάντα ότι εδώ όλα είναι καλά.

Σε ένα κράτος που συνέχεια ολισθαίνει, δεν πρέπει να δείχνονται της χώρας μας οι κολασμένοι, αλλά γι’ αυτούς που τους οδήγησαν εκεί, να λένε πάντα ότι είναι οι εκλεκτοί.

Και οι εκλεκτοί μας κολυμπούν μέσα στα πλούτη, τι κραυγαλέα ανισότητα στην κοινωνία ετούτη, λένε όμως πάντα ότι είναι δημοκράτες, ζώντας μονίμως στις δικές τους αυταπάτες.- ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΒΟΥΡΗΣ ( από την σειρά ποιημάτων μου ΠΙΚΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ που γράφω από το 1965 μέχρι σήμερα )

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους