Πρώτη επιβεβαιωμένη απόδειξη απολιθωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων σε οστά δεινοσαύρων. Για πρώτη φορά, επιστήμονες επιβεβαίωσαν την ύπαρξη αιμίνης (heme) μέσα σε δομές που μοιάζουν με ερυθρά...

Πλήρες Κείμενο:

Πρώτη επιβεβαιωμένη απόδειξη απολιθωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων σε οστά δεινοσαύρων. Για πρώτη φορά, επιστήμονες επιβεβαίωσαν την ύπαρξη αιμίνης (heme) μέσα σε δομές που μοιάζουν με ερυθρά αιμοσφαίρια σε οστά ηλικίας 115 εκατομμυρίων ετών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα επικρατούσε η άποψη ότι τα προϊόντα του αίματος δεν μπορούν να διατηρηθούν στα απολιθώματα, παρόλο που προηγούμενες μελέτες είχαν εντοπίσει ενδείξεις δομών που έμοιαζαν με ερυθρά αιμοσφαίρια, χωρίς όμως να μπορούν να το επιβεβαιώσουν με απόλυτη βεβαιότητα.

Πλέον, επιστήμονες επιβεβαίωσαν αδιαμφισβήτητα την παρουσία ερυθρών αιμοσφαιρίων που περιέχουν αιμίνη στα απολιθωμένα κατάλοιπα ενός δεινοσαύρου. «Ως γεωχημικός, εκείνη ήταν η στιγμή που σκέφτηκα ότι αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι εξαιρετικά αξιοσημείωτο», δήλωσε στο IFLScience η συγγραφέας της μελέτης, Καθηγήτρια Kliti Grice.

Παρόλο που δεν πρόκειται για άθικτο αίμα δεινοσαύρου, η ανακάλυψη αυτή αποτελεί μια κομβική στιγμή στην παλαιοντολογία, παρέχοντας ισχυρές αποδείξεις ότι τα μόρια μπορούν να επιβιώσουν πολύ περισσότερο στα απολιθώματα απ' ό,τι θεωρούνταν δυνατόν. Παράθυρο 115 εκατομμυρίων ετών. Η ανακάλυψη έγινε από μια διεθνή ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο Curtin, οι οποίοι μελετούσαν τα οστά των πίσω άκρων του Aratasaurus museunacionali, ενός θηρόποδου δεινοσαύρου που ζούσε στην περιοχή της σημερινής Βραζιλίας πριν από περίπου 115 εκατομμύρια χρόνια.

Οι έρευνές τους αποκάλυψαν σφαιρικές μικροδομές που έμοιαζαν με ερυθρά αιμοσφαίρια, ωστόσο απαιτούνταν περισσότερες αποδείξεις για να επιβεβαιωθεί η ταυτότητά τους. Χρησιμοποιώντας υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης σε συνδυασμό με φασματομετρία μάζας (high-performance liquid chromatography–mass spectrometry), οι ερευνητές κατάφεραν να εντοπίσουν αιμίνη μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια.

Η πιθανότητα επιμόλυνσης αποτελεί μεγάλο ζήτημα σε αυτού του είδους τη μοριακή παλαιοντολογία, αλλά αποδείχθηκε ότι η αιμίνη προερχόταν πράγματι από τον δεινόσαυρο, καθώς δεν ήταν αναμεμειγμένη με προϊόντα φυτών ή βακτηρίων – κάτι που ίσχυε για την αιμίνη που ανιχνεύθηκε στο γύρω μικροβιακό στρώμα του απολιθώματος. Η φασματοσκοπία Raman και η ηλεκτρονική μικροσκοπία διέλευσης (transmission electron microscopy) επιβεβαίωσαν ότι η αιμίνη υπήρχε μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα οποία είχαν διατηρηθεί εντός χαυζμανίτη (\\text _3\\text _4), ενός φυσικού ορυκτού οξειδίου του μαγγανίου.

Οι συγγραφείς προτείνουν ότι αυτή η συγκεκριμένη διαδικασία ορυκτοποίησης ίσως επέτρεψε στα προϊόντα του αίματος να διατηρηθούν για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι πίστευε ποτέ κανείς. Ένα μοριακό στιγμιότυπο του παρελθόντος. Παρέχοντας ισχυρές αποδείξεις ότι τα αρχικά βιολογικά μόρια μπορούν να επιβιώσουν στα απολιθώματα δεινοσαύρων, η ανακάλυψη αποκαλύπτει πώς τα απολιθώματα μπορούν να προσφέρουν μια ανεκτίμητη ματιά στη φυσιολογία ζώων που έχουν εξαφανιστεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια. «Για μένα, αυτός είναι πιθανότατα ο πιο συναρπαστικός τομέας της ανακάλυψης: τα απολιθώματα δεν είναι απαραίτητα μόνο οστά και μέταλλα», δήλωσε η Grice. «Υπό εξαιρετικές συνθήκες, ενδέχεται να διατηρούν μοριακές και χημικές πληροφορίες σχετικά με τους ίδιους τους οργανισμούς και τα περιβάλλοντα στα οποία διατηρήθηκαν». «Δεν το βλέπω απλώς ως μια ανακάλυψη για έναν μόνο δεινόσαυρο.

Αποτελεί απόδειξη της αρχής (proof of concept) για το τι μπορεί να μας επιτρέψει η μοριακή παλαιοντολογία να ανακτήσουμε από το αρχείο των απολιθωμάτων», πρόσθεσε η ίδια. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings Of The National Academy Of Sciences.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους