🕯️ Το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου⛪. Η φλόγα που δεν έσβησε ποτέ🔥 Τέτοιες μέρες πριν 160 χρόνια, στις 9 Νοεμβρίου 1866, στην καρδιά της Κρήτης, μια φλόγα ελευθερίας φώτισε το σκοτάδι της σκλαβιάς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν η μέρα που η Μονή Αρκαδίου, περικυκλωμένη από τις στρατιές του Μουσταφά Πασά, δεν έπεσε αλλά ανατινάχτηκε, για να μην υποταχθεί.

Εννιακόσιες εξήντα έξι ψυχές, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, βρέθηκαν μέσα στα πέτρινα τείχη του μοναστηριού.Δεν είχαν μπροστά τους τη σωτηρία είχαν μόνο την επιλογή της τιμής και επέλεξαν να μείνουν, να πολεμήσουν, να πεθάνουν όρθιοι.

Επικεφαλής ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δημακόπουλος, ο ηγούμενος Γαβριήλ, και ανάμεσά τους κάθε απλός Κρητικός που ήξερε πως η λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με 🩸 αίμα.

Τρεις ημέρες κράτησε η πολιορκία. Οι Οθωμανοί, δεκαπέντε χιλιάδες, με κανόνια και φωτιά, κύκλωσαν τη Μονή.

Μα η Κρήτη δεν παραδίδεται.

Κάθε βράχος, κάθε πέτρα, κάθε ψυχή αντιστέκεται.Κι όταν οι εχθροί έσπασαν τα τείχη, όταν όλα έμοιαζαν χαμένα, τότε γράφτηκε η τελευταία, υπέρλαμπρη σελίδα του Αρκαδίου. Ο Κωστής Γιαμπουδάκης ή κατ’ άλλους ο Εμμανουήλ Σκουλάς άναψε τη φωτιά στην πυριτιδαποθήκη.Μια έκρηξη τίναξε στον ουρανό την Ιερά Μονή, σκορπίζοντας θάνατο στους εισβολείς και αθανασία στους υπερασπιστές.

Δεν ήταν ήττα.

Ήταν ανάσταση.

Η στάχτη του Αρκαδίου έγινε σπόρος ελευθερίας.

Η θυσία των Κρητικών συγκλόνισε την Ευρώπη, ξύπνησε τη συνείδηση των λαών, φούντωσε ξανά το φιλελληνικό κίνημα και χάραξε το μονοπάτι προς τη λύτρωση της Κρήτης. Το Αρκάδι δεν είναι απλώς ένα μοναστήρι.

Είναι ιερό σύμβολο ανδρείας, πίστης και εθνικής αξιοπρέπειας.Είναι το μνημείο εκείνων που αρνήθηκαν να ζήσουν σκλάβοι και διάλεξαν να πεθάνουν ελεύθεροι.

Κάθε χρόνο, σαν την μέρα που πλησιάζει στις 9 Νοεμβρίου, η Κρήτη αλλά και όλη η Ελλάδα κλίνει το γόνυ μπροστά στα χαλάσματα της Μονής.Κι η σιωπή αυτή δεν είναι κενή είναι γεμάτη μνήμη, δέος και ευγνωμοσύνη.Σαν να ακούγεται ακόμη, βαθιά μέσα της, ο ψίθυρος της ελευθερίας.

Πέρυσι το καλοκαίρι είχα την τύχη και την ευλογία να επισκεφθώ το Αρκάδι.Μόλις πέρασα το κατώφλι του, ένιωσα δέος και ανατριχίλα.

Η γαλήνη του τόπου ήταν βαριά, σχεδόν ιερή.

Ένιωθα πως κάθε λιθόστρωτο, κάθε σκιά, κουβαλά τη μνήμη όλων εκείνων που στάθηκαν όρθιοι μέσα στη φωτιά,όσο περπατούσα ανάμεσα στα σημάδια της ιστορίας, κατάλαβα πως το Αρκάδι δεν είναι απλώς τόπος, είναι ψυχή.✝️ Μια ψυχή που ανασαίνει μέσα στους αιώνες και μας θυμίζει πως η ελευθερία ποτέ δεν ήταν αυτονόητη αλλά ήταν και θα είναι πάντα θυσία.Κι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, τιμούν και συγκινούνται μπροστά σ’ αυτό το μεγαλείο, η φλόγα του Αρκαδίου θα μένει άσβεστη, φωτίζοντας για πάντα τον δρόμο της Ελλάδας.🇬🇷🕊️ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους