Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#ΣΥΝΔΡΟΜΟ #Εγω μεγάλα # ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΓΩ Υπάρχει μια περίεργη αρρώστια στις μικρές κοινωνίες.

Δεν έχει πυρετό, δεν κολλάει με χειραψία, αλλά μεταδίδεται ταχύτατα από καφενείο σε καφενείο, από αυλή σε αυλή και από στόμα σε στόμα.

Λέγεται σύνδρομο ανωτερότητας.

Και το χειρότερο; Οι περισσότεροι που πάσχουν δεν έχουν ιδέα.

Θεωρούν ότι είναι η κορυφή της κοινωνίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς η κορυφή της δικής τους ιδέας για τον εαυτό τους.

Σε μια μικρή κοινωνία, όπου όλοι γνωρίζουν όλους, αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά τον εαυτό του, το φαινόμενο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Εκεί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αναγορεύσει τον εαυτό τους σε τοπικούς άρχοντες, χωρίς εκλογές, χωρίς αξιώματα και κυρίως χωρίς να τους το ζητήσει κανείς.

Έχουν αυτοδιοριστεί ειδικοί στα πάντα.

Ξέρουν ποιος πρέπει να μιλάει, ποιος πρέπει να σωπαίνει, ποιος αξίζει να συμμετέχει, ποιος πρέπει να απομονωθεί και ποιος δικαιούται να έχει άποψη.

Με λίγα λόγια, έχουν στήσει μια μικρή αυλή με βασιλιάδες, αυλικούς, γελωτοποιούς και υπηκόους.

Μόνο που ξέχασαν μια μικρή λεπτομέρεια: δεν υπάρχει βασίλειο.

Υπάρχει ένα χωριό! Και μέσα σε αυτό το ωραίο κοινωνικό θέατρο εμφανίζεται κάποιος που χαλάει την παράσταση.

Ένας άνθρωπος που δεν αρκείται στα χαμόγελα, στις δημόσιες σχέσεις, στα δήθεν «καλημέρα» και στα χτυπήματα στην πλάτη.

Κάποιος που έχει το θάρρος να ανοίγει το στόμα του και να λέει τα στραβά με το όνομά τους.

Όχι πίσω από κλειστές πόρτες, όχι ψιθυριστά στην κουζίνα και όχι με τον γνωστό τρόπο «εγώ δεν ανακατεύομαι, αλλά άκου να σου πω τι έγινε». Τα λέει μπροστά.

Και εκεί αρχίζει το πανηγύρι! Γιατί άλλο πράγμα να συμφωνούν όλοι μαζί σου και άλλο να τολμά κάποιος να σου θυμίζει ότι δεν είσαι ούτε αλάθητος ούτε αναντικατάστατος.

Αυτό για ορισμένους είναι βαρύτερο και από προσωπική προσβολή.

Είναι χτύπημα στο υπερτροφικό τους εγώ.

Και τι κάνουν όταν δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτά που τους λέει; Δεν απαντούν στην ουσία.

Δεν εξετάζουν την κριτική.

Δεν προσπαθούν να διορθώσουν το λάθος.

Αρχίζουν την επιχείρηση κοινωνικής απομόνωσης.

Πρώτα πέφτει η ταμπέλα: «δύσκολος χαρακτήρας». Μετά ακολουθεί το γνωστό ρεπερτόριο: «δεν είναι καλά», «έχει πρόβλημα», «όλο κάτι βρίσκει», «δεν μπορεί να συνεννοηθεί μαζί του κανείς». Ύστερα πιάνουν δουλειά οι ειδικοί της κοινωνικής διαχείρισης.

Οι ψιθυριστές, οι μεταφορείς ειδήσεων, οι άνθρωποι που έχουν κάνει το κουτσομπολιό δεύτερο επάγγελμα και την κακία εθελοντική εργασία.

Και κάπως έτσι, αντί να συζητάμε αν υπάρχει πρόβλημα, συζητάμε ποιος τόλμησε να το επισημάνει.

Είναι μια πανάρχαια και βολική μέθοδος.

Όταν δεν μπορείς να γκρεμίσεις το επιχείρημα, προσπαθείς να γκρεμίσεις τον άνθρωπο που το διατυπώνει.

Όταν δεν μπορείς να απαντήσεις στα λόγια του, προσπαθείς να κάνεις τους υπόλοιπους να μη θέλουν να τον ακούσουν.

Γιατί, βλέπετε, σε ορισμένες μικρές κοινωνίες η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι αυτός που κάνει ζημιά.

Είναι αυτός που την αποκαλύπτει.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη πιο γελοίο.

Αυτοί που απαιτούν ενότητα είναι πολλές φορές οι πρώτοι που δημιουργούν στρατόπεδα.

Αυτοί που μιλούν για πολιτισμό δεν αντέχουν τον αντίλογο.

Αυτοί που διαφημίζουν την αγάπη για τον τόπο τους δεν μπορούν να ανεχτούν έναν άνθρωπο που δεν τους χαϊδεύει τα αυτιά.

Θέλουν συμμετοχή, αρκεί να συμμετέχεις με τον τρόπο που εγκρίνουν.

Θέλουν διάλογο, αρκεί να μη διαφωνείς.

Θέλουν ενεργούς πολίτες, αρκεί να μην ενεργοποιούνται όταν κάτι δεν τους αρέσει.

Δηλαδή, δεν θέλουν κοινωνία.

Θέλουν ακροατήριο! Και ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: κανένας άνθρωπος δεν έχει το αλάθητο.

Ούτε αυτός που ασκεί κριτική.

Το θάρρος της γνώμης δεν σημαίνει ότι έχεις πάντα δίκιο.

Σημαίνει όμως ότι έχεις το δικαίωμα να μιλάς, να αμφισβητείς και να ζητάς εξηγήσεις χωρίς να χρειάζεται πρώτα να περάσεις από επιτροπή έγκρισης των τοπικών μεγαλοπαραγόντων.

Η κριτική μπορεί να είναι άδικη, υπερβολική ή ακόμη και λανθασμένη.

Τότε απαντάς με στοιχεία.

Δεν οργανώνεις κοινωνικό εμπάργκο.

Δεν στήνεις λαϊκό δικαστήριο.

Δεν μετατρέπεις μια διαφωνία σε προσωπικό πόλεμο.

Γιατί η πραγματική δύναμη ενός ανθρώπου φαίνεται από το πόσο αντέχει να ακούει κάτι που δεν του αρέσει.

Και η πραγματική ποιότητα μιας κοινωνίας φαίνεται από το αν προστατεύει το δικαίωμα της διαφορετικής φωνής ή αν προσπαθεί να την πνίξει για να κοιμάται ήσυχη η τοπική αριστοκρατία του καναπέ.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν.

Σε ένα χωριό δεν χρειάζονται περισσότεροι βασιλιάδες, περισσότεροι σύμβουλοι επί παντός επιστητού και περισσότεροι άνθρωποι που μοιράζουν πιστοποιητικά κοινωνικής αποδοχής.

Χρειάζονται άνθρωποι με μπέσα, αξιοπρέπεια, καθαρό λόγο και διάθεση να προσφέρουν.

Άνθρωποι που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να μισούνται και να συνεργάζονται χωρίς να χρειάζεται να γλείφουν κανέναν.

Και κάτι τελευταίο για όσους έχουν αναλάβει εργολαβικά την απομόνωση του ενός που τους χαλάει τη βολή.

Δεν είναι ο άνθρωπος που μιλάει το πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι αυτά που λέει και δεν μπορείτε να αντικρούσετε.

Αν έχει άδικο, αποδείξτε το. Αν λέει ψέματα, διαψεύστε τον.

Αν υπερβάλλει, διορθώστε τον.

Αλλά μην προσπαθείτε να τον εξαφανίσετε κοινωνικά επειδή δεν σας προσκυνάει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η σιωπή των πολλών δεν αποτελεί απόδειξη ότι όλα πηγαίνουν καλά.

Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι όλοι έμαθαν να φοβούνται το κόστος της αλήθειας.

Και για να τελειώνουμε με τις μεγάλες ιδέες περί σπουδαιότητας: Το χωριό δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Το καφενείο δεν είναι κοινοβούλιο της αυλής σας και η κοινωνική αποδοχή δεν είναι προσωπικό σας τσιφλίκι.

Όσο για εκείνον που μιλάει; Μπορεί να μη σας αρέσει ο τρόπος του.

Μπορεί να σας ενοχλεί η γλώσσα του.

Μπορεί να σας χαλάει τον ύπνο.

Αλλά να θυμάστε κάτι: Είναι προτιμότερο να έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που σου λέει κατάμουτρα τα στραβά σου, παρά γύρω σου εκατό ανθρώπους που σου χαμογελούν, σε χειροκροτούν και περιμένουν να γυρίσεις την πλάτη για να σε θάψουν. Και το φτυάρι, αγαπητοί μου, σε μικρές κοινωνίες, έχει πάντα πολλούς εθελοντές! Ατελείωτος ο Επιδραστής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους