Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι #νεκροί μας (και μπορεί να ισχύει και για τους αγέννητους μας) δεν μας κοιτάνε από τον ουρανό ψηλά ή από την κόλαση κάτω.

Οι νεκροί μας είναι απλά η #επίγνωση (η συνείδηση, η αντίληψη, η συναίσθηση, η γνώση, η αυτεπίγνωση, η αίσθηση) μέσα στην οποία θα εμφανιστεί η αμέσως επόμενη #σκέψη μας.

Και αυτό, γιατί ο θάνατος είναι σαν μια μετατόπιση της “επίγνωσης" αυτής από το φυσικό σώμα (αυτό που χρησιμοποιούμε στην Γη, τάδε γονίδια και τάδε γραμμές αίματος καταχωρημένα σε μια κβαντική βάση δεδομένων) στο μη τοπικό ενεργειακό μας σώμα.

Ίσως ένα πνευματικό κβαντικό πεδίο, κάπου αλλού.

Ίσως εκεί που βρίσκεται ο Δημιουργός. Ο Θεός. Οι Ανουνάκι. Οι Θεοί του Ολύμπου.

Η κρυφή βάση των πολέμων των Άστρων.

Η κβαντική αποκέντρωση.

Η επίγνωση, κάτι σαν τα δεδομένα του υπολογιστή, δεν είναι ένας υπολογιστής που χάλασε και τον πετάμε στο τέλος, αλλά είναι οι εμπειρίες μας, οι μνήμες μας, οι εργασίες μας, η δουλειά μας, η πορεία μας, τα βιώματα μας στο πλανήτη Γη. Και κάπου μένει.

Πες με αιθέρα.

Πες με μυστική βάση της κβαντικής αλήθειας.

Πες με κβαντικό σκληρό δίσκο.

Και επιστρέφει μετά πάλι στην Γη η επίγνωση αυτή.

Ίσως πάει στον επόμενο ξενιστή, που καθορίζει η γραμμή αίματος ή ίσως πάει και αλλού, σε ανθρώπους που εμφανίζονται ξαφνικά στην ζωή μας (για καλό ή για κακό) και είναι σαν τους ξέραμε από πάντα.

Κάπως έτσι διαιωνίζονται τα μισή και πάθη, και οι βεντέτες. Στην Γη πάνω, είναι ο χωροχρόνος λοιπόν που καθορίζει τα πάντα.

Ακόμα και το ίδιο το φυσικό μας σώμα (τον ξενιστή της εκάστοτε επίγνωσης). Είναι οι 3 διαστάσεις του χώρου που περιπλέκονται με τον χρόνο (την τέταρτη διάσταση, δηλαδή παρελθόν, παρόν και μέλλον) και φτιάχνουν την πραγματικότητα μας.

Και είναι ο παρατηρητής/ μετρητής του χώρου και του χρόνου που ανάλογα με τα " μάτια” που έχει βλέπει, μετράει και κρίνει (καθορίζει) το αποτέλεσμα.

Και αυτός επίγνωση είναι, αλλά με άλλο επεξεργαστή από αυτόν πχ της μητέρας μου.

Στο τέλος όλοι εμείς φτιάχνουμε την πραγματικότητα μας.

Εξού και η χωροχρονική σκουληκότρυπα, στην Παραστάθη Ποταμού.

Μια λαο-θάλασσα νεκρών, ένα παρελθόν που προετοίμαζε ένα μέλλον, που κατηφοριζε από το Μουσείο Καποδίστρια, μια εβδομάδα πριν τα Τέμπη. «...Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

Θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς.

Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους...» Την ίδια σκουληκότρυπα νεκρών, την είδα και πάνω από τον τάφο την μητέρας μου.

Δύο μέρες μετά την κηδεία της.

Λίγο λεπτά ;αργότερα κάτι θα τύφλωνε και ένα σταθμάρχη στην Ισπανία.

Κάτι ήταν πολύ εξοργισμένο την μέρα της κηδείας της.

Κάτι μας κοιτούσε από τριγύρω.

Κάτι προσπάθησε να την σηκώσει από την κρύπτη του μνήματος της αργότερα.

Κάτι διψούσε για αίμα πάνω από τον τάφο της τις επόμενες μέρες.

Κάτι γυρνάει και ξανά ζει τις τελευταίες τις μέρες στην Εντατική και στο πώς έφτασε εκεί.

Κάτι, η επίγνωση της, αναλύει τα πάντα.

Και καταγράφει το αποτέλεσμα.

Και καταλήγει ότι την είχε προδώσει το ιατρικό σύστημα που το έβλεπε τόσο πολύ εξελιγμένο.

Την είχαν προδώσει, οι δύο γιατροί που είχε διαλέξει η ίδια. “Αν μείνεις να εκδικηθείς" της είπα σήμερα όταν την συνάντησα στο κήπο, “Μην τα βάλεις με εμένα που διέκοψα το αρχικό πλάνο του ονείρου σου που είχες αποφασίσει για εμένα με βάση το σύστημα.

Αλλά κυνήγησε τα τρία συστημικά τέρατα που σε οδήγησαν στον θάνατο: 🟦 μια ηλιθια και το δικηγόρο της (που σου στέρησαν ένα εγγόνι για να σε απειλήσουν για ένα σπίτι όπως η οικογένεια σου και ο σκάρτος), 🟦ένα γιατρουδακο που σε άφησε με τα λευκά χαμηλά από το 2025 και δεν μας είπες και τίποτα γιατί ήταν ο γιατρός σου και του είχες απόλυτη εμπιστοσύνη, 🟦και με μια ηλιθια πλασιέ γιατρινα από αυτές που μαζεύει η κάθε Μερόπη, και που έπρεπε να είχε σταματήσει στην πρώτη χημειοθεραπεία”. Και εάν ζούσες ακόμα, μάλλον θα μου φώναζες στα μούτρα ότι είμαι μάγισσα, όταν σου έλεγα ότι δεν ήταν μόνο το κρουαζιερόπλοιο που πήρε ξαφνικά φωτιά, ή οι δύο κινητήρες αεροπλάνων, αλλά ήταν και το κβαντικό προμήνυμα όταν πήραν φωτιά τα κατεψυγμένα. «Ορατών τε πάντων και αοράτων» Λενιώ μου αγαπημένο.

Ένα αιώνιο παιχνίδι μεταξύ ενεργειακών και φυσικών σωμάτων, μια διπλή παρτίδα μεταξύ φυσικού και μεταφυσικού κόσμου, που καθορίζει την εξέλιξη όλων σε αυτό το παιχνίδι.

Και όπου η αδικία όταν συσπειρώνεται κάνει αντί-θαύματα.

Τα κατεψυγμένα τα είχαν κάψει (ένας κεραυνός, μια καταιγίδα, μια διαρροή ρεύματος) γιατί είχαν διαλύσει και γονατίσει την τοπική παραγωγή.

Αλλά δεν ήθελες ποτέ να με ακούσεις.

Δεν ήθελες να ακούσεις ότι τα πάντα ρει.

Τα πάντα εξελίσσονται, ακόμα και οι αδικημένοι οι πεθαμένοι, που είχαν βρει ένα τρόπο από το παρελθόν τους να επικοινωνούν με εμάς και να εκδικουνται. Λένα Αλαμάνου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους