Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Καὶ δώσω ὑμῖν καρδίαν καινὴν καὶ πνεῦμα καινὸν δώσω ἐν ὑμῖν" Ιεζεκιήλ 36:26 (Ο΄) 📝🍁 Χριστιανισμός από συνήθεια: υπάρχει η συνήθεια, απουσιάζει ο Θεός.

Σήμερα τιμούμε τη μνήμη του Αποστόλου Ιακώβου, του Αδελφοθέου, του αδελφού του Κυρίου κατά σάρκα.

Η θέση του ανάμεσα στους Αποστόλους είναι μοναδική.

Δεν είχε βιώσει εκείνη την πρώτη, συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό, που αφήνει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στα βάθη της ψυχής.

Μεγάλωσε μαζί με τον Ιησού, Τον είχε δει ως παιδί, μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, στις πιο απλές και καθημερινές περιστάσεις της ζωής.

Ίσως γι’ αυτό να ήταν δυσκολότερο γι’ αυτόν από οποιονδήποτε άλλον να αναγνωρίσει στον ίδιο του τον αδελφό, τον οποίο γνώριζε σε όλη του τη ζωή ως Άνθρωπο, τον Θεό που σαρκώθηκε και ήλθε στη γη. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τον χριστιανό που έχει από καιρό εξημερώσει τον Χριστιανισμό του: δυσκολεύεται να διακρίνει το Θείο μέσα σε όλα τα συνηθισμένα και καθημερινά.

Δυσκολεύεται να συναντήσει τον Θεό μέσα στην προσευχή, επειδή από παιδί έχει συνηθίσει απλώς να διαβάζει τις προσευχές. Το Ευαγγέλιο δεν τον εκπλήσσει πια.

Ο εξημερωμένος Χριστιανισμός μάς αφήνει μόνο το περίβλημα της πίστεως, ενώ η καρδιά μας παραμένει άπιστη.

Η εξωτερική θρησκευτικότητα εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά ο φόβος του Θεού έχει χαθεί. Ο Απόστολος Ιάκωβος ένωσε μέσα του το παλαιό με το νέο, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσά τους.

Αυτή η ενότητα του έδινε τη δυνατότητα να συγκρατεί τις ακρότητες που αναδύονταν μέσα στην νεοσύστατη ακόμη Εκκλησία.

Το κύρος του εκτόνωνε τις συγκρούσεις ανάμεσα στις διαφορετικές προσεγγίσεις της πίστεως και κατασίγαζε τις έριδες.

Δεν δίδασκε με επιτακτικό τρόπο, δεν ήλεγχε, δεν φώναζε, δεν απαιτούσε.

Απλώς υπήρχε και ζούσε όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν Ιουδαίο που έγινε χριστιανός.

Το ίδιο το παράδειγμα του πνεύματος, της δύναμης, της πίστεως και της γαλήνης του ασκούσε σε όλους την επίδραση ενός δροσερού, απαλού ανέμου μέσα στην καυτή έρημο. «Η σοφή πραότητα» (Ιακ. 3,13). Αυτή είναι η ακριβής περιγραφή του Αποστόλου Ιακώβου. «Ας είναι κάθε άνθρωπος γρήγορος στο να ακούει, αργός στο να μιλάει, αργός στο να οργίζεται, διότι η οργή του ανθρώπου δεν εργάζεται τη δικαιοσύνη του Θεού» (Ιακ. 1,19-20). Αν το θυμόμασταν αυτό, δεν θα υπήρχαν ανάμεσά μας σκληρά λόγια, ούτε η επιθυμία να συντρίψουμε τον συνομιλητή μας με τα λόγια, να τον διαλύσουμε ολοκληρωτικά.

Η πίστη του Αποστόλου εκφράζεται με τα έργα, όπως ο ίδιος γράφει, και όχι με συναισθήματα ή μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Δεν έχει σημασία πώς ονομαζόμαστε, αλλά τι είμαστε στην ουσία μας.

Αυτή ακριβώς η ουσία έδωσε στους χριστιανούς τη δύναμη να αλλάξουν ολόκληρο τον κόσμο.

Χρειάζεται να εγκαταλείψουμε τον εξημερωμένο Χριστιανισμό, για να γίνουμε πραγματικά άνθρωποι της Εκκλησίας, να ενταχθούμε ουσιαστικά στη ζωή της.

Να ξαναδούμε τον κόσμο ως θαύμα του Θεού, να αναγνωρίσουμε τον Θεό μέσα σε κάθε άνθρωπο, να μάθουμε την υπομονή, την ευχαριστία και την αποδοχή όλων όσων συμβαίνουν στη ζωή μας, τόσο των καλών όσο και των κακών.

Ίσως χρειάζεται να μάθουμε και πάλι να προσευχόμαστε μέσα στην εσωτερική σιωπή.

Να μάθουμε να ζούμε χωρίς τον εξωτερικό θόρυβο, χωρίς το τηλέφωνο, τις ειδήσεις και την περιττή αναστάτωση.

Να μάθουμε να ατενίζουμε με την καρδιά μας το Ευαγγέλιο και να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τον άνθρωπο που θα ήθελε να βλέπει ο Θεός σε εμάς, κι όχι με τον γείτονα της διπλανής πόρτας.

Να μάθουμε να μετατρέπουμε την πίστη σε έργα και να θέτουμε στον εαυτό μας το ερώτημα: «Τι έκανες σήμερα για τον Χριστό, ο οποίος ζει δίπλα σου;» Ποιον στήριξες; Ποιον συγχώρησες; Ποιον βοήθησες; Να μάθουμε να εφαρμόζουμε τον λόγο του Θεού στην πράξη και όχι απλώς να στοχαζόμαστε θεωρητικά πάνω σε αυτόν.

Να αγωνιζόμαστε για τη νίκη επί του εαυτού μας και όχι επί των άλλων ανθρώπων.

Να μη χωρίζουμε τους ανθρώπους σε δικούς μας και ξένους.

Και όταν συγκλονίζεται η κοινωνία από αναταραχές, να μην πανικοβαλλόμαστε, αλλά να μένουμε σταθεροί κοντά στον Χριστό.

Να μην αντιδρούμε αμέσως, να μην απαντάμε απότομα, αλλά να δίνουμε χρόνο στην καρδιά μας να ηρεμήσει.

Να δεχόμαστε τις αιχμές και τις αδικίες χωρίς να ανταποδίδουμε το πλήγμα.

Έτσι ακριβώς γεννιέται η πραότητα.

Η εξ αίματος συγγένεια με τον Χριστό δεν έσωσε τον Ιάκωβο από τον θάνατο.

Η εγγύτητα προς τον Θεό δεν μας παρέχει καμία εγγύηση ασφάλειας· μας προσφέρει τη σωτηρία. Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε άνεση και καλοπέραση.

Μας υποσχέθηκε τον Σταυρό και την αιώνια ζωή.

Το να είσαι αδελφός του Χριστού σημαίνει να αγωνίζεσαι κάθε στιγμή για να διατηρείς ζωντανή την παρουσία Του μέσα στην καρδιά σου.

Αυτό σημαίνει να ζεις, να αισθάνεσαι και να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός.

Επομένως, αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί του 21ου αιώνα όχι μόνο κατ’ όνομα, αλλά στην ουσία, χρειάζεται να ανάψουμε μέσα μας τη φλόγα της πίστεως του Αγίου Ιακώβου, μιας πίστεως που καλλιεργείται με μικρούς καθημερινούς αγώνες.

Δεν πρόκειται για θεωρία, αλλά για καθημερινή πράξη.

Είναι ένας δρόμος μικρών βημάτων, που γεννούν μέσα μας το αποστολικό πνεύμα.

Και ρίζα των πάντων είναι η πραότητα, η πιστότητα και η αλήθεια του Θεού, ζυμωμένη με την αγάπη. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζαπορίζιας και Μελιτουπόλεως κ. Λουκάς Πνευματικός λόγος της 5ης Νοεμβρίου 2025

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους