Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#TIFF67 67ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ κριτική του Αλέξη Δερμεντζόγλου για την ταινία "Αποικία", που προβάλλεται σήμερα τα μεσάνυχτα στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη Αποικία (Gunche) (‘Εγχρωμη, Νότια Κορέα, 2026, διάρκεια 123’) Σκηνοθεσία: Γεόν Σανκ Χο Σενάριο: Γεόν Σανκ Χο και Τσόι Κίου-Σικ Παίζουν: Τζουν Ζι χιούν, Κου Κιο Χουάν, Κιν Σινγκ Ροκ, Σιν Χιουν Μπεν Φεστιβάλ Popcorn frights 2026: Καλύτερη ταινία.

Ο καθηγητής Σι Τζένγκ που με την νέα σύζυγό του πάνε στις ΗΠΑ, βρίσκεται με την πρώην σύζυγό του με την οποία διατηρεί καλές σχέσεις.

Θέλει να την βοηθήσει στην εξαιρετική καριέρα της ως βιοτεχνολόγο σε μια νέα προηγμένη εταιρεία.

Και από εκεί αρχίζει η κόλαση, Ένας ιός που δεν αντιμετωπίζεται, ο τρομερός πανικός και η μεταμόρφωση σε ζόμπι.

Αντίδοτο μπορεί να βρεθεί αλλά εξαρτάται από κάποιον διεστραμμένο ψυχοπαθή.

Με εκπληκτική φωτογραφία στους τόνους του πράσινου και του μπλε, με την κάμερα στο χέρι να κινείται ως αιλουροειδές, ο γνωστός σκηνοθέτης γυρίζει ένα body horror που σέβεται τον εαυτό του και γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Με 1,5 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις σε ΗΠΑ και Καναδά, με 53 παγκόσμια και με πρωτοφανείς συρροές θεατών στους κινηματογράφους της Κορέας, η θετική πορεία είναι ενδεικτική.

Κρατώ πάντα τις εικόνες της ανάπηρης γυναίκας που προσπαθεί να σωθεί σέρνοντας συνεχώς το καροτσάκι της.

Η ταινία έχει στον πυρήνα της το κοινωνικό και ιδεολογικά φάσμα των δημιουργιών καταστροφής του ’70 αλλά πιο προωθημένα.

Δεν καταλογίζονται ευθύνες σε πρόσωπα αλλά στην καταστροφή του κόσμου μέσα από ουτοπίες, ύβρεις και μεγαλομανή σχέδια.

Φυσικά η μνήμη του covid 19 είναι ξεκάθαρη, ενώ το εύρημα με τον τρόπο που ο ανθρώπινος νους θα ξεγελούσε την κινούμενη αποικία του ιού είναι δείγμα της επιβολής της παραδοσιακής σκέψης ενάντια στον παράλογο σύγχρονο ναρκισσισμό.

Φυσικά, και επειδή προετοιμάζεται σίκουελ, για συνέπεια προς τα πρωτόκολα του είδους, η απειλή θα κατασταλεί μεν αλλά με ένα χαρακτηριστικό πλάνο θα δούμε σε φλας-πλαν κάτι από το ζόμπι να ζωντανεύει.

Κι ακόμα η προσωπική σύγκρουση, από την οποία εκκινούν όλα αυτά, έρχεται από το παρελθόν με κορυφαία φιλμ με μεγάλες ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες.

Κατ΄ επέκταση, είναι μια πανέξυπνη πολιτική νύξη για τα πρόσφατα ανακουφιστικά μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις όλων των χωρών στα καυτά θέματα της ενέργειας, των επικίνδυνων ιών, της φτώχειας.

Ανακούφιση για λίγο και ο εφιάλτης ξαναρχίζει.

Οι ήρωες σηματοδοτούν αυτή τη λογική και δρούν και ίδιοι έτσι.

Σε περίπτωση τέτοιας εκτεταμένης μόλυνσης (διάβαζε κοινωνική και ηθική σκέψη) δεν υπάρχουν πια μέτρα αλλά μόνο μια νέα αρχή αφού τελειώσει όλο το παλιό.

Η άνοδος της ακροδεξιάς και οι ουτοπίες των ακτιβιστών (κάτι που είδαμε σ΄ όλο το εύρος των ταινιών τρόμου) δεν είναι λύσεις αλλά μόνον αναβολές της καταστροφής. Ο Κάρπεντερ τώρα δικαιώνεται («Απειλή», «Απόδραση από το Λος Άντζελες»). Όσοι δουν την ταινία θα περάσουν υπέροχα. Και αργόρυθμη και σπιντάτη και σκεπτόμενη και φοβική και προφητική και καλή ψυχαγωγία. Διαλέγεται και παίρνετε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους