Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τελευταίο διάστημα επέλεξα συνειδητά να μείνω λίγο πιο πίσω…να απομακρυνθώ από τη δημόσια παρουσία, να παρατηρήσω, να σκεφτώ αλλα κυρίως να επαναπροσδιορίσω κάποια πράγματα μέσα μου.

Η ανάγκη της αποστασιοποίησης δεν ήταν από τους ανθρώπους…ήταν περισσότερο η ανάγκη να μην απομακρυνθώ από όσα πάντα θεωρούσα σημαντικά.

Μεγάλωσα με συγκεκριμένες αρχές και αξίες.

Οι γονείς μου δεν με έμαθαν να αναζητώ τη θέση που θα έχω αλλά τον τρόπο με τον οποίο θα στέκομαι απέναντι στους άλλους.

Να μη θεωρώ την αξιοπρέπεια διαπραγματεύσιμη, να μην μπερδεύω την εικόνα με την ουσία και το σημαντικότερο ,να θυμάμαι πως ορισμένες σιωπές είναι πολύ πιο ειλικρινείς από πολλές δημόσιες τοποθετήσεις.

Όσα συμβαίνουν γύρω μας, όσα αποκαλύπτονται και όσα καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας με κάνουν να αισθάνομαι πως ορισμένες φορές η μεγαλύτερη πράξη ευθύνης είναι να κρατάς αποστάσεις.

Όχι από φόβο ή αδιαφορία αλλά επειδή δεν μπορείς να συμβιβάζεσαι με καθετί που δεν συναντά τις προσωπικές σου αρχές.

Έχει μεγαλύτερη αξία να επιστρέφεις εκεί όπου αισθάνεσαι πραγματικά χρήσιμος,εκεί όπου δεν χρειάζονται τίτλοι, ιδιότητες και δημόσιες αναφορές.

Εκεί όπου συναντάς τον άνθρωπο πρόσωπο με πρόσωπο και για μένα αυτός ο χώρος είναι η ιατρική.

Είναι η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους, οι αγωνίες τους, οι φόβοι τους, η εμπιστοσύνη που σου δείχνουν και η ευθύνη να βρίσκεσαι δίπλα τους στις πιο ευάλωτες στιγμές τους.

Επιστρέφω (αν και ποτέ δεν έφυγα )σε εκείνα που έχουν πραγματική σημασία.Να συνεχίσω να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια χωρίς να χρειάζεται να χαμηλώνω το βλέμμα.

Στο τέλος της ημέρας,αυτό που μένει δεν είναι οι θέσεις που κατείχαμε, οι τίτλοι που αποκτήσαμε ή οι διαδρομές που ακολουθήσαμε.Είναι ο άνθρωπος που υπήρξαμε και κυρίως…ο άνθρωπος που επιλέξαμε να παραμείνουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους