Η νέα μεγάλη τάση στην εγχώρια σκηνή της απάτης είναι το «Σύνδρομο του Μετανιωμένου ». Πλέον, μόλις πιαστεί κάποιος με τη γούνα στην πλάτη είτε διαχειρίζεται ΜΚΟ τύπου «Παιδική Χαρά», είτε παριστάνει...

Πλήρες Κείμενο:

Η νέα μεγάλη τάση στην εγχώρια σκηνή της απάτης είναι το «Σύνδρομο του Μετανιωμένου ». Πλέον, μόλις πιαστεί κάποιος με τη γούνα στην πλάτη είτε διαχειρίζεται ΜΚΟ τύπου «Παιδική Χαρά», είτε παριστάνει τον έντιμο επιχειρηματία ή φιλάνθρωπο «Φταίει ο τζόγος, είμαι άρρωστος, έχασα τον έλεγχο». Το απόλυτο άλλοθι.

Η ψυχική ασθένεια και ο εθισμός ως «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για εκατομμύρια ευρώ που προορίζονταν για παιδιά με καρκίνο.

Όμως η υποκρισία βγάζει μάτι αν κάτσεις και αναλύσεις το «ρολόι» της απάτης τους: Όταν είσαι πραγματικά άρρωστος και θέλεις να θεραπευτείς, ζητάς βοήθεια.

Πηγαίνεις σε ειδικά προγράμματα απεξάρτησης, μπαίνεις σε κλινικές, παλεύεις.

Αυτοί οι τύποι, κατά τη διάρκεια των 5, 6 ή 8 χρόνων που έστηναν τους μαϊμού εράνους, πόσες προσπάθειες έκαναν να σταματήσουν; Καμία.

Η μοναδική τους «προσπάθεια» ήταν να βρουν πώς θα σπάσουν το επόμενο σύστημα, πώς θα ανοίξουν νέους τραπεζικούς λογαριασμούς και πώς θα τραβήξουν περισσότερο χρήμα από τον κόσμο που πίστευε ότι σώζει παιδάκια.

Ο τζόγος δεν ήταν η «αρρώστια» που τους παρέσυρε· ήταν το lifestyle τους, χρηματοδοτούμενο από την καλοσύνη των ξένων.

Εμφανίζεται η σύζυγος ή σύντροφος ως «θύμα» και αυτή, να δηλώνει σοκαρισμένη. «Εγώ δεν ήξερα τίποτα, ο άντρας μου τα έπαιζε όλα στις ρουλέτες και στα φρουτάκια». Και κάπου εκεί σκάει το εικονικό διαζύγιο.

Μια στρατηγική κίνηση τακτικής για να διασωθούν τα περιουσιακά στοιχεία, να βγει η ίδια «λάδι» και να μην της κατασχέσουν τίποτα.

Αν ήθελε πραγματικά να τον βοηθήσει ως εθισμένο, θα τον είχε πάει σηκωτό σε κέντρο απεξάρτησης από τον πρώτο χρόνο, δεν θα συνδιαχειριζόταν τους λογαριασμούς της ΜΚΟ για να εισπράττει τα εκατομμύρια των δωρεών. Είναι πολύ βολικό να δηλώνεις «συντετριμμένος και μετανιωμένος» αφού σου έχουν φορέσει τις χειροπέδες.

Όσο το χρήμα έρεε και οι λογαριασμοί γέμιζαν, δεν υπήρχε καμία συντριβή.

Αν ο ίδιος ο απατεώνας ήταν «θύμα» των εξαρτήσεών του, η πρώτη του κίνηση όταν κατάλαβε ότι «έχασε τον έλεγχο» θα ήταν να κλείσει τη ΜΚΟ για να μην καταστρέψει κι άλλες ζωές.

Δεν το έκανε, γιατί η πραγματική του εξάρτηση δεν ήταν το πράσινο τραπέζι, αλλά το εύκολο, ανώδυνο κέρδος που έκλεβε από την ελπίδα των άρρωστων παιδιών.

Το να επικαλείσαι ψυχική ασθένεια για να γλιτώσεις τη φυλακή, αφού πρώτα έχεις εξαπατήσει τον πόνο του άλλου, δεν είναι εθισμός. Είναι η απόλυτη, συνειδητή ξεδιαντροπιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους