Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΚΛΕΜΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ. Η καθημερινότητα δεν μετριέται με τα δελτία Τύπου, ούτε με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις που παρουσιάζουν μια Ελλάδα περίπου όπως θα θέλαμε να είναι, αλλά δεν είναι.

Μετριέται στο σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ρεύματος, στο ενοίκιο, στα καύσιμα, στους μισθούς που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Μετριέται στην αγωνία μιας οικογένειας να καλύψει τα αυτονόητα.

Κι αν οι οικονομικοί δείκτες ευημερούν στα χαρτιά, υπάρχει ένας δείκτης που δεν επιδέχεται επικοινωνιακό μακιγιάζ, η τσέπη του πολίτη.

Εκεί η πραγματικότητα δεν παραποιείται.

Και μέσα σε αυτή την κοινωνική ασφυξία εμφανίζονται ξανά οι έμποροι της ελπίδας.

Άνθρωποι που φιλοδοξούν να εμφανιστούν ως η εναλλακτική λύση, πριν καν πείσουν ότι διαθέτουν πολιτική πρόταση, σχέδιο και ανθρώπους ικανούς να αναλάβουν ευθύνες.

Και πριν προλάβει να στεριώσει αυτή η προσδοκία, αρχίζουν να τη συνοδεύουν σοβαρές καταγγελίες, σκιές και ερωτήματα που απαιτούν καθαρές απαντήσεις.

Όταν τα δημοσκοπικά μηνύματα δεν είναι αυτά που περίμεναν, όταν η εικόνα αρχίζει να φθείρεται και η πολιτική απήχηση υποχωρεί, δεν μπορεί η απάντηση να είναι διαρκώς η επίκληση μιας εθνικής τραγωδίας.

Η τραγωδία δεν είναι πολιτικό καταφύγιο, ούτε ασπίδα απέναντι στην κριτική.

Ο πόνος των ανθρώπων δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πολιτικό κεφάλαιο.

Και επειδή ακόμη μια χούφτα φανατικών που θεωρούν πολιτικό επιχείρημα το βρίσιμο, τη λάσπη και τον προσωπικό εξευτελισμό δεν συνιστά πολιτικό ρεύμα.

Η οργανωμένη αποφυγή της ουσίας δεν είναι πολιτική αντιπαράθεση.

Είναι αδυναμία να σταθείς απέναντι σε ερωτήματα.

Η πολιτική δεν ασκείται με οπαδικά χειροκροτήματα, ούτε η διακυβέρνηση κατακτάται με προσβολές στα σχόλια του Facebook.

Για να κυβερνήσεις χρειάζονται θέσεις, πρόγραμμα, οικονομική πρόταση, θεσμική σοβαρότητα, διαφάνεια και κυρίως η ικανότητα να απαντάς όταν σε ρωτούν.

Όχι μόνο όταν σε χειροκροτούν.

Γιατί ο πολίτης έχει ήδη πληρώσει πολύ ακριβά τα μεγάλα λόγια, και πληρώνει ακόμη, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και τις πολιτικές αυταπάτες.

Και δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες που ζητούν λευκή επιταγή πριν παρουσιάσουν τι ακριβώς σκοπεύουν να κάνουν.

Κι αν δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς θα κυβερνήσουν μια χώρα με πραγματικά εργαλεία, ίσως τελικά να γνωρίσουμε και την κβαντική διακυβέρνηση, να υπάρχει λύση και να μην υπάρχει, να υπάρχει πρόγραμμα και να μην το έχουμε δει, να υπάρχει πολιτική και να μην μπορεί κανείς να την εντοπίσει.

Μόνο που η Ελλάδα δεν είναι πείραμα σε εργαστήριο και οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι πεδίο δοκιμών για επίδοξους σωτήρες.

Η ελπίδα δεν είναι σύνθημα. Είναι ευθύνη. Και όποιος ζητά την εμπιστοσύνη μιας κοινωνίας οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι την αξίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους