Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αμερική αλλάζει. Αλλάζει και ο κόσμος; Η Αμερική δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια οικονομική, στρατιωτική και πολιτική υπερδύναμη.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διαμόρφωσε όσο καμία άλλη χώρα την παγκόσμια κουλτούρα.

Από το Χόλιγουντ και τη μουσική μέχρι την τεχνολογία, την κατανάλωση και τον τρόπο ζωής, οι Αμερικανοί εξήγαγαν πρότυπα που επηρέασαν ολόκληρες γενιές σε ολόκληρη την οικουμένη.

Μαζί, φυσικά, εξήγαγαν και πολιτικές αντιλήψεις.

Γι' αυτό όσα συμβαίνουν στην Ουάσιγκτον σπάνια περιορίζονται στα αμερικανικά σύνορα.

Η πρώτη προεδρία Τραμπ συνέβαλε στην ενίσχυση ενός διεθνούς πολιτικού ρεύματος που αμφισβητούσε πλευρές της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Αρχικά, πολιτικά νικήθηκε, ιδεολογικά όμως παρέμεινε ισχυρός.

Επανήλθε και, στη δεύτερη θητεία του, με την περιφρόνηση προς τους θεσμικούς περιορισμούς, την υποχώρηση της κλιματικής πολιτικής και την αποδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας, έδωσε νέα παγκόσμια ώθηση σε αυτές τις αντιλήψεις.

Οι χθεσινές εκλογές, όμως, ίσως σηματοδοτούν μια αλλαγή.

Η επικράτηση των Δημοκρατικών και στα δύο σώματα του Κογκρέσου δεν αποτελεί μόνο αποδοκιμασία του Τραμπ.

Ενδεχομένως αποτελεί και προειδοποίηση προς μια νέα οικονομική ολιγαρχία, που αντιμετωπίζει τον πλούτο ως δικαίωμα ανεξέλεγκτης πολιτικής παρέμβασης. Ο Ίλον Μασκ, παρά την τεράστια οικονομική του επιρροή, διαπιστώνει ότι η λαϊκή ψήφος δεν αγοράζεται πάντοτε.

Ηθικό δίδαγμα: Οι υπερπλούσιοι μπορούν να επηρεάζουν τη δημοκρατία.

Δεν μπορούν όμως να υποκαταστήσουν τους πολίτες.

Υπάρχει, ωστόσο, και μια δεύτερη, λιγότερο εμφανής εξέλιξη.

Αυτή αφορά τους ίδιους τους Δημοκρατικούς.

Για χρόνια, ένα τμήμα του κόμματος επέλεξε να προβάλλει θέσεις που πολλοί Αμερικανοί αντιλαμβάνονταν ως υπερβολικές, ιδιαίτερα στα ζητήματα ταυτότητας, της λεγόμενης woke ατζέντας και ορισμένων πλευρών της πράσινης μετάβασης.

Η εσωκομματική πολιτική αντιπαράθεση μετατράπηκε συχνά σε έναν μανιχαϊστικό πολιτισμικό πόλεμο, χωρίζοντας τη δημόσια συζήτηση αυστηρά σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, χωρίς περιθώριο για μέση οδό ή αποχρώσεις.

Μοιραία, η στείρα αυτή αντιπαράθεση άφησε την καθημερινότητα των πολιτών σε δεύτερη μοίρα.

Σήμερα στο δημοκρατικό κόμμα διακρίνεται μια διαφορετική προσέγγιση.

Περισσότερο μετριοπαθείς φωνές αποκτούν προβολή, ενώ η ακρίβεια, η εργασία, η υγεία και η οικονομική ασφάλεια επιστρέφουν στο επίκεντρο.

Δεν πρόκειται αναγκαστικά για εγκατάλειψη των προοδευτικών αξιών, αλλά ενδεχομένως για αναζήτηση μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στην κοινωνική δικαιοσύνη και στον πολιτικό πραγματισμό.

Η ουσιαστική δοκιμασία, βεβαίως, θα είναι η μετεκλογική συμπεριφορά των Δημοκρατικών.

Ποιες νομοθετικές προτεραιότητες θα επιλέξουν; Πώς θα διαχειριστούν τις εσωτερικές τους αντιθέσεις; Θα διατηρήσουν τη μετριοπαθή προσέγγιση όταν περάσουν από τις προεκλογικές υποσχέσεις στην άσκηση εξουσίας; Ίσως, τελικά, το μήνυμα των αμερικανικών εκλογών να ξεπερνά τα κομματικά όρια.

Ίσως οι κοινωνίες να μην αναζητούν ούτε πανίσχυρους ηγέτες ούτε αυτόκλητους σωτήρες με αμύθητες περιουσίες.

Ίσως να έχουν κουραστεί να αντιμετωπίζονται τα πάντα ως ζητήματα ιδεολογικής ταυτότητας, την ώρα που τα προβλήματα της καθημερινής ζωής απαιτούν συγκεκριμένες λύσεις. Τελικά, ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη πολιτική αλλαγή που συντελείται μπροστά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους