Η σκληρή πραγματικότητα του βαρέος αυτισμού Είναι 1:00 τα ξημερώματα, μια συνηθισμένη Τετάρτη, και μόλις πέρασα μία ολόκληρη ώρα προσπαθώντας να αντιμετωπίσω έναν «Εξολοθρευτή» 145 κιλών, που...

Πλήρες Κείμενο:

Η σκληρή πραγματικότητα του βαρέος αυτισμού Είναι 1:00 τα ξημερώματα, μια συνηθισμένη Τετάρτη, και μόλις πέρασα μία ολόκληρη ώρα προσπαθώντας να αντιμετωπίσω έναν «Εξολοθρευτή» 145 κιλών, που ούρλιαζε και ήταν αποφασισμένη να περάσει τα χέρια, το κεφάλι και τα πόδια της μέσα από οποιονδήποτε τοίχο ή πόρτα βρισκόταν στον δρόμο της, προσπαθώντας παράλληλα να με χτυπήσει.

Είμαι εξαντλημένη από το να προσπαθώ να αποφύγω τα πιάτα, τα παπούτσια, τα τηλεχειριστήρια και οτιδήποτε άλλο μου πετάει, με τη δύναμη ενός επαγγελματία παίκτη του μπέιζμπολ.

Τη μία στιγμή είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου και την επόμενη βρίσκομαι σε εμπόλεμη ζώνη.

Εκείνη ουρλιάζει, εγώ κλαίω, τα σκυλιά γαβγίζουν και το σπίτι μου καταστρέφεται.

Και δυστυχώς, αυτή είναι απλώς μια συνηθισμένη ημέρα στη ζωή μας με τον αυτισμό.

Θέλετε να μάθετε τι με εξοργίζει περισσότερο σχετικά με τον αυτισμό; Είναι ότι δεν υπάρχει βοήθεια.

Δεν υπάρχουν υπηρεσίες υποστήριξης.

Δεν υπάρχει ελπίδα για τις οικογένειες που έχουν απελπιστική ανάγκη από βοήθεια.

Αυτή η σπουδαία χώρα στην οποία ζούμε δεν δίνει δεκάρα για τις πραγματικές δυσκολίες που συνοδεύουν τον αυτισμό.

Κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει πραγματικά, αν δεν το ζει.

Κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά ότι ο αυτισμός κυριολεκτικά σου ρουφάει τη ζωή.

Σου καταστρέφει τις ελπίδες.

Σου στερεί την υπομονή.

Σου παίρνει τα νιάτα.

Σου παίρνει το μέλλον.

Σου στερεί την ευτυχία.

Καταστρέφει το νευρικό σου σύστημα.

Καταστρέφει το σπίτι σου.

Σου στερεί την ψυχική σου ισορροπία.

Και σου υπενθυμίζει καθημερινά ότι αυτή είναι η ζωή σου.

Ότι δεν θα μπορέσεις ποτέ να έχεις τίποτα όμορφο.

Ότι δεν θα μπορέσεις ποτέ να κάνεις εκείνο το ταξίδι που ονειρεύεσαι.

Ότι δεν θα περιμένεις με χαρά τις διακοπές.

Δεν μπορείς ούτε καν να απολαύσεις μια βραδινή έξοδο, γιατί δεν υπάρχει κανείς να σε αντικαταστήσει στη φροντίδα του παιδιού σου.

Και πάνω από όλα αυτά, υποτίθεται ότι πρέπει να καταφέρεις να βγάλεις αρκετά χρήματα για να επιβιώσεις.

Αλλά δεν υπάρχει βοήθεια.

Δεν υπάρχει κανείς να προσέχει το παιδί σου.

Δεν υπάρχουν καθόλου διαθέσιμες υπηρεσίες υποστήριξης.

Έτσι, παλεύεις μέρα με τη μέρα, μέσα σε ένα κατεστραμμένο σπίτι, επειδή δεν μπορείς να πας πουθενά.

Και σιγά σιγά συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η καλύτερη ζωή που μπορείς να έχεις μέχρι να πεθάνεις.

Επειδή δεν έχεις βοήθεια.

Δεν έχεις υποστήριξη.

Ζεις σε μια κοινωνία που δεν καταλαβαίνει τι αντιμετωπίζεις και με μια κυβέρνηση που δεν είναι διατεθειμένη να διαθέσει χρήματα για να ερευνήσει το πρόβλημα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου κάποιοι θεωρούν προτιμότερο να κλείσουν έναν άνθρωπο σε ίδρυμα και να τον χαρακτηρίσουν «χαμένη υπόθεση», αντί να προσπαθήσουν να τον θεραπεύσουν.

Η απάντηση υπάρχει κάπου εκεί έξω.

Και η κόρη μου χρειάζεται κάποιον που να νοιαστεί αρκετά, ώστε να αφιερώσει τον χρόνο που απαιτείται για να τη βρει.

Τώρα θα προσπαθήσω να κοιμηθώ λίγο, γιατί σε δύο ώρες πρέπει να βρίσκομαι στη δουλειά.

Ο μόνος χρόνος που μπορώ να εργαστώ είναι από τις 3:00 τα ξημερώματα μέχρι τις 10:00 το πρωί, όσο εκείνη κοιμάται.

Επειδή κανείς δεν θέλει ή δεν μπορεί να την προσέξει.

Ο αυτισμός σου παίρνει τους φίλους σου και τελικά σου παίρνει και την οικογένειά σου.

Σε απομονώνει, μέχρι να μείνεις εντελώς μόνος.

Ο αυτισμός με άλλαξε.

Έχει κυριεύσει τη ζωή μου και σιγά σιγά καταλαμβάνει και αυτό που είμαι, ή μάλλον αυτό που ήμουν κάποτε. Δεν ζω. Απλώς υπάρχω, εξαιτίας του αυτισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους