Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ. -Πως έμεινες μόνος ? Δίχως φίλους δίχως μια συντροφιά ? -Ισως φταίει που από τους άλλους τώρα πια ακούω μεν αυτά που μου λένε, αλλά ΚΥΡΙΩΣ προσέχω αυτά που ΔΕΝ λένε. -Πως μπορείς να ξέρεις αυτά που δεν λένε ? - Αυτό έχει πολύ βαρύ αντίτιμο.

Είναι κάτι που το πληρώνεις με αίμα μια ζωή, και που πάντα θα μαθαίνεις.

Δεν γεννιέσαι με αυτό.

Σε πάνε μόνες τους οι προσδοκίες αλλά και οι μετέπειτα προδοσίες και η φτήνια των ανθρώπων. -Μα και δεν μπορείς να κάνεις λάθος ? Να πέσεις έξω ρε αδερφέ ? -Το λάθος είναι πως στην αρχή άκουγα αυτά που μου λέγαν αλλά δεν πρόσεχα τα άλλα που δεν τα έλεγαν ποτέ.

Ως που χωρίς να το καταλαβαίνω στην αρχή, σιγά, σιγά ξεκίνησα να τα προσέχω.

Αρχισα να εστιάζω σε εκείνα που έλεγαν, και σε αυτά που έκαναν.

Πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω τι γινόταν.

Χρόνια ολόκληρα και έτρεξε το αίμα ποτάμι, γιατί ήταν από ανθρώπους που πίστεψα, που τους θεωρούσα δικούς μου, που τους αγάπησα.

Φίλους, σχέσεις, συγγενείς, "καλοί" άνθρωποι.

Απ` όλα έχει ο μπαξές. -Και ? -Ολη αυτή η ιστορία με τον καιρό με έκανε να είμαι πάντα ένα βήμα μπροστά απ` αυτούς.

Οχι γιατί είμαι κάποιος έξυπνος.

Το αντίθετο μπορεί να είμαι πιο βλάκας.

Ομως όταν κάτι επαναλαμβάνεται πολλές φορές θες δεν θες ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ.

Στην αρχή μειώνεται ο ενθουσιασμός, μετά γίνεσαι πιο επιφυλακτικός, πιο μετά αρχίζεις να αμφιβάλεις, και φτάνεις στο σημείο η αμφιβολία να γίνεται κανόνας...βεβαιότητα.

Μαθαίνεις πως αυτά που λέγονται είναι ένα προπέτασμα καπνού, ένα θέατρο, ένας καραγκιόζ μπερντές.

ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ πως αυτά που ΔΕΝ λέγονται με το στόμα είναι η αλήθεια.

Αυτά μιλάνε, αυτά φωνάζουν, αυτά σου φανερώνουν την πραγματικότητα.

Ετσι ήθελα δεν ήθελα άκουγα μεν από τα αυτιά, αλλά πρόσεχα αυτά που ΔΕΝ ειπώθηκαν ποτέ.

Ο άλλος το ξέρει.

Εγώ -πλέον- το έμαθα και το ξέρω.

Ομως ο άλλος δεν ξέρει πως το ξέρω.

Και επειδή δεν μιλάω πιστεύει πως πιστεύω όσα λέει.

Γι` αυτό φεύγω.

Φεύγω από εδώ, φεύγω από εκεί, από αλλού, μέχρι που έρχεσαι εσύ κάποια ημέρα να με ρωτήσεις γιατί είμαι μόνος.

Γιατί δεν θέλω να ζω μέσα σε ένα ψέμα.

Μπούχτισα, βαρέθηκα, σιχάθηκα, αηδίασα πως το λένε.

Ισως δεν έπρεπε να ακούω τις φωνές που ουρλιάζουνε όταν δεν μιλάνε.

Τότε θα ήμουνα ένας σωστός χαχανούλης, και θα είχα βρει κι εγώ την ησυχία μου. Για το καλό μου. Τάκης Θηβαίος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους