Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Διάθεση λευκών επιταγών συνεταιρισμού χωρίς εξουσιοδότηση έναντι αμοιβής — Διερεύνηση ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών» @highlight Η διάθεση σε τρίτους λευκών τραπεζικών επιταγών του εργοδότη, έναντι προσωπικής χρηματικής αμοιβής και χωρίς τη γνώση ή την εξουσιοδότησή του, αποτελεί περιστατικό που απαιτεί συγκεκριμένη ποινική διερεύνηση.

Ο ακριβής νομικός χαρακτηρισμός εξαρτάται από τον τρόπο απόκτησης των επιταγών, την ύπαρξη υπογραφής, την τυχόν συμπλήρωση και χρήση τους, καθώς και από την περιουσιακή ζημία που προκλήθηκε.

Ως προς την υπεξαίρεση, κατά το άρθρο 375 του Ποινικού Κώδικα —ν. 4619/2019, όπως ισχύει— πρέπει να εξεταστεί εάν ο εργαζόμενος ιδιοποιήθηκε παράνομα ξένο κινητό πράγμα που είχε περιέλθει στην κατοχή του.

Η διάθεση πράγματος ως δικού του μπορεί να αποτελεί εκδήλωση πρόθεσης ιδιοποίησης.

Χρειάζεται, όμως, να προσδιοριστεί τι ακριβώς ιδιοποιήθηκε: τα σώματα των επιταγών, χρήματα που εισπράχθηκαν ή άλλο συγκεκριμένο περιουσιακό αντικείμενο.

Η απλή πρόσβαση στο μπλοκ επιταγών δεν αρκεί για να θεωρηθεί αυτομάτως στοιχειοθετημένη υπεξαίρεση.

Ως προς την πλαστογραφία, κατά το άρθρο 216 ΠΚ, πρέπει να διερευνηθεί εάν καταρτίστηκε πλαστό ή νοθεύτηκε γνήσιο έγγραφο με σκοπό παραπλάνησης για γεγονός με έννομες συνέπειες.

Ιδιαίτερη σημασία έχει εάν οι επιταγές έφεραν ήδη γνήσια υπογραφή και συμπληρώθηκαν χωρίς εξουσιοδότηση ή αντίθετα προς τη συμφωνία συμπλήρωσής τους. Ο Άρειος Πάγος, με την απόφαση 371/2021, έχει δεχθεί ότι η αντίθετη προς τη συμφωνία συμπλήρωση λευκής επιταγής μπορεί, εφόσον συντρέχουν οι λοιπές προϋποθέσεις, να συνιστά πλαστογραφία.

Η απλή παράδοση ασυμπλήρωτων επιταγών δεν αποδεικνύει από μόνη της πλαστογραφία.

Ως προς την απάτη, κατά το άρθρο 386 ΠΚ, απαιτείται συγκεκριμένη εξαπάτηση που οδήγησε σε περιουσιακή διάθεση και ζημία, με σκοπό παράνομου περιουσιακού οφέλους.

Συνεπώς, πρέπει να προσδιοριστεί ποιος παραπλανήθηκε, τι ψευδές του παρουσιάστηκε, ποια ενέργεια έκανε εξαιτίας της παραπλάνησης και ποια ζημία υπέστη.

Η είσπραξη αμοιβής δεν αρκεί αυτοτελώς για τη στοιχειοθέτηση απάτης.

Ενδεχόμενη εφαρμογή του άρθρου 390 ΠΚ περί απιστίας εξετάζεται εφόσον ο εργαζόμενος είχε πράγματι αρμοδιότητα επιμέλειας ή διαχείρισης ξένης περιουσίας και, παραβιάζοντας τους κανόνες επιμελούς διαχείρισης, προκάλεσε εν γνώσει του βέβαιη περιουσιακή ζημία.

Η ιδιότητα του υπαλλήλου, μόνη της, δεν αρκεί.

Οι παραπάνω διατάξεις δεν εφαρμόζονται όλες αυτομάτως επειδή περιγράφεται μία ύποπτη συναλλαγή.

Για την αποδεικτική θεμελίωση χρειάζεται να συγκεντρωθούν, με νόμιμο τρόπο: - Οι συγκεκριμένες επιταγές ή αντίγραφά τους, οι αριθμοί τους και τα στοιχεία του τραπεζικού λογαριασμού. - Στοιχεία για το ποιος τις κατείχε, ποιος τις υπέγραψε, ποιος τις συμπλήρωσε και σε ποιον παραδόθηκαν. - Έγγραφα και μαρτυρίες που αποσαφηνίζουν τις αρμοδιότητες του εργαζομένου και την έλλειψη σχετικής εξουσιοδότησης. - Μηνύματα, αποδείξεις πληρωμής, τραπεζικές κινήσεις και καταθέσεις προσώπων σχετικά με την καταβολή αμοιβής. - Στοιχεία για τυχόν εμφάνιση προς πληρωμή, είσπραξη και συγκεκριμένη ζημία, καθώς και, εφόσον χρειάζεται, γραφολογική πραγματογνωμοσύνη.

Μια συγκεκριμένη κατηγορία πρέπει να συνδέει κάθε αποδιδόμενη ενέργεια με χρόνο, τόπο, πρόσωπα, επιταγές και τα απαιτούμενα στοιχεία του αντίστοιχου αδικήματος.

Ειδικά για το κλητήριο θέσπισμα, το άρθρο 321 παρ. 1 στοιχ. δ΄ του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας —ν. 4620/2019— απαιτεί ακριβή καθορισμό της πράξης και αναφορά της ποινικής διάταξης που την προβλέπει.

Οι γενικοί χαρακτηρισμοί δεν υποκαθιστούν αυτή την περιγραφή.

Με τα μέχρι σήμερα περιγραφόμενα, η ορθή διατύπωση είναι ότι ζητείται η διερεύνηση της χωρίς εξουσιοδότηση διάθεσης επιταγών έναντι αμοιβής και η αξιολόγηση των σχετικών αποδεικτικών στοιχείων από τις αρμόδιες αρχές, με πλήρη σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους