Σπυρίδων Κων. Χρυσανθάκης (1934-2026) ΙΑΤΡΟΣ Θείε μου αγαπημένε, σε όλες τις άσχημες, σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου, ήσουν πάντα δίπλα μου, μου κρατούσες στοργικά το χέρι και μου έλεγες: ψηλά το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα που σε αποχαιρετούμε όμως θείε μου, μου είναι δύσκολο να τα καταφέρω χωρίς να μου κρατάς το χέρι και με το κεφάλι σκυμμένο από λύπη, θλίψη και σεβασμό, θέλω να σου πω από καρδιάς δυο λόγια μόνο, γιατί αν επιχειρήσω να μιλήσω για την εξαίρετη προσωπικότητά σου, τον Άνθρωπο και Ιατρό Σπύρο Χρυσανθάκη, θα χρειαστώ μέρες ολόκληρες.

Ήσουν πάντα δίπλα στην οικογένειά μου στα ευχάριστα, στα δύσκολα, στα άσχημα.

Με ειλικρινή αδερφική αγάπη και στήριξη δίπλα και στη μητέρα μου που έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας και που η απώλειά της σε πόνεσε πολύ θείε μου.

Μεγαλώσαμε στο σπίτι σας, πολλές οι μνήμες και οι αναμνήσεις, γιορτές, γενέθλια, Κυριακάτικα τραπέζια, που τα περιμέναμε με λαχτάρα κάθε φορά.

Με πολύ αγάπη και με μια ζεστή αγκαλιά, μας υποδεχόσασταν με τη θεία μας τη Μάνια κι εσύ με πατρικό ενδιαφέρον πρώτα απ’ όλα μας ρωτούσες να μάθεις τα νέα μας και τους προβληματισμούς μας.

Στις αρρώστιες μας ερχόσουνα να μας δεις χωρίς να υπολογίσεις: ώρα, μέρα, απόσταση, καιρικές συνθήκες.

Το ίδιο έκανες για όλους τους συγγενείς, τους φίλους, τους ασθενείς σου.

Από σένα θείε μου πήρα απλόχερα πατρική αγάπη, με στήριξες και με βοήθησες με όλους τους τρόπους, σε όλα τα στάδια της σταδιοδρομίας μου.

Βαριά η κληρονομιά στις πλάτες μου του ονόματός Σου θείε μου στην Ιατρική… Μου μετέδωσες άπειρες γνώσεις για την επιστήμη μας , που αγάπησες πολύ και υπηρέτησες για πολλά χρόνια ως λειτουργός της με ήθος, ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, καθολικότητα, ακεραιότητα, εντιμότητα, με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ειλικρινή αγάπη για τους ασθενείς σου.

Ποιος θα μπορούσε να μιλήσει για τις γνώσεις σου θείε μου…στην Ιατρική ήταν υψηλοτάτου και απεριόριστου επιπέδου.

Δεν σταματούσαν όμως εκεί, είχες εμπλουτισμένες γνώσεις για όλες τις επιστήμες, για τις τέχνες, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό.

Φιλομαθής και ευμαθής.

Διάβαζες πολύ θείε μου, αμέτρητα τα βιβλία σου και σου άρεσε να τα χαρίζεις.

Συζητούσες με μικρούς και μεγάλους, ρωτούσες, μάθαινες απ’ όλους, ενημερωνόσουνα συνεχώς και για όλα από το διαδίκτυο μέχρι την τελευταία στιγμή. ‘’Οι γνώσεις δεν έχουν όρια, είναι η δύναμή μας’’ έλεγες.

Γνώριζες πολύ καλά και με κάθε λεπτομέρεια την ιστορία, την Ελληνική και την παγκόσμια.

Αγαπούσες πολύ τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη μουσική, το θέατρο. Ήσουν Βαθιά θρησκευόμενος, γνώστης και μελετητής της θεολογίας.

Σου άρεσε πολύ να ψέλνεις με βαθιά κατάνυξη, ήξερες όλους τους ψαλμούς απ’ έξω.

Μάθαινες μόνος σου ξένες γλώσσες.

Σε ενθουσίαζαν οι νέες τεχνολογίες, διάβαζες, ρωτούσες και μάθαινες γι’ αυτές και τις χρησιμοποιούσες όποτε σου δινόταν η ευκαιρία.

Κοιτούσες πάντα μπροστά, σεβόμενος απόλυτα το παρελθόν.

Πάρα πολλές , ατελείωτες οι συζητήσεις για το αγαπημένο σου χωριό, τη γενέτειρά σου: την Αμυγδαλιά, της οποίας η μάνα γη σε λίγη ώρα θα σε αγκαλιάσει για πάντα.. όπως ήταν η επιθυμία σου.

Με μεγάλη αγάπη και περηφάνια μιλούσες για το χωριό σου, μάθαινες συνεχώς τα νέα των συγχωριανών σου και ιδιαίτερα των ξενιτεμένων.

Ένιωθες βαθιά πίστη και δέος για την Παναγιά μας την Κουτσουριώτισσα, τη μνημόνευες συνεχώς στα καλά και στα άσχημα.

Απίστευτο πόσα ήξερες και θυμόσουν για τον τόπο σου θείε μου και δεν τα ξέχασες ποτέ: ιστορίες, ευχάριστα και δυσάρεστα γεγονότα, ημερομηνίες, ονόματα, τα γενεαλογικά δέντρα όλων των οικογενειών, τα ήθη και τα έθιμα της Πλέσσας.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη, συγκίνηση και ατελείωτη νοσταλγία μιλούσες για τους γονείς σου, για τους προγόνους μας και την ευρύτερη οικογένειά μας.

Ήθελες τόσο πολύ να τα ξέρουμε κι εμείς, να μην τα ξεχάσουμε και να τα μεταδώσουμε με τη σειρά μας στους νεότερους.

Ήσουν εξέχουσα και πολυσχιδής προσωπικότητα, δίνοντας όμως πάντα προτεραιότητα στην οικογένεια, εξαίρετος σύζυγος, πατέρας, παππούς, συγγενής.

Οι τελευταίες σου λέξεις πριν φύγεις: ‘’Μάνια μου σ’αγαπάω’’ δε θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου και από την καρδιά μου… Ποια από τις αρετές σου να πρωτοπώ?: ευγενής, αξιοπρεπής, ολιγαρκής, εγκρατής, ταπεινός, πράος, ηθικός, δίκαιος, σοφός…μα και τόσο απλός… γινόσουν παιδί με τα παιδιά θείε μου, έπαιζες μαζί μας, συζητούσες μαζί μας, μας φρόντιζες με τη ζεστή σου την καρδιά, μας πήγαινες εκδρομές, σε μουσεία, σε τοπία, σε μοναστήρια, μας εξηγούσες και την παραμικρή λεπτομέρεια…μας έμαθες τόσα πολλά! Ήσουν στοργικός, σεβαστικός και ευαίσθητος με τους ηλικιωμένους, με ανθρωπιά απέναντι στους ασθενείς και τους αδύναμους, πάντα πρόθυμος να βοηθήσεις και να στηρίξεις και σα γιατρός και σαν άνθρωπος.

Σου άρεσε πολύ να γελάς θείε μου, μας έβλεπες στεναχωρημένους και μας έλεγες αστεία για να γελάσουμε κι εμείς, ‘’το γέλιο δίνει ζωή’’ μας έλεγες.

Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου τα γέλια σας με τη μητέρα μου, πραγματικά της έδινες ζωή όταν εκείνη το είχε μεγάλη ανάγκη και θα σε ευγνωμονώ σε όλη μου τη ζωή γι’ αυτό και για πάρα πολλά άλλα.

Έτσι θέλω να σε θυμάμαι θείε μου, να γελάς δυνατά και με ένα βιβλίο στο χέρι… Σ ’ευχαριστώ πολύ για όλα, θα μου λείψεις πολύ, καλό σου ταξίδι θείε μου… Αμυγδαλιά 04 Νοεμβρίου 2026 Χριστίνα Χρυσανθάκη ΙΑΤΡΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους