Original Post

Πλήρες Κείμενο:

31(2) ▫️Παπαχρήστος, Χρ. Γιώργος. Ο Τραμπ θα παραμείνει Τραμπ. Τα Νέα (Στίγμα), 3/11/2016, σελ. 5. ▫️ Πρετεντέρης, Γιάννης. Κρίση. Το Βήμα (Γνώμες), 1/11/2026. ▫️Célia Belin, Majda Ruge.

Ενδιάμεσες εκλογές: Η νίκη των Δημοκρατικών δεν σημαίνει ήττα Τραμπ.

Capital, 29/10/2026. ▫️Kασσιμάτης, Στέφανος.

Η χειραφέτηση της ψωνάρας. Τα Νέα (Πανδώρα), 5/11/2026, σελ. 2. ▫️Μπαστέα, Νατάσα.

Τα πρόσωπα της επόμενης ημέρας. Τα Νέα (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 14. ▫️Καραμπατζός, Αντώνης. «Μία Δημοκρατία -αν μπορείτε να τη διατηρήσετε. Τα Νέα (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 15. ▫️Ξενάκη, Κίττυ. Η Ευρώπη ελπίζει, ο κόσμος ανησυχεί. Τα Νέα (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 16. ▫️Ευαγγελοδήμου, Ελένη.

Ελληνικές προσδοκίες από το νέο Κογκρέσο. Τα Νέα (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 17. ▫️Κανελλόπουλος, Γιώργος.

Στο μικροσκόπιο των αγορών το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ. Τα Νέα (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 17. ▫️Σκαφιδάς, Γιώργος.

Χαράσσουν πορεία για τις εκλογές του 2028. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 4. ▫️Νέδος, Βασίλης.

Ισχυρή η σχέση με Ουάσινγκτον. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 6. ▫️Κωστίδης, Μανώλης. Η Άγκυρα ανηςυχεί για την πορεία των εξοπλιστικών. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 6. ▫️Reuters.

Ανησυχία στο Ισραήλ για την επόμενη ημέρα. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 8. Συγκρατημένη αισιοδοξίας στην Ευρώπη, ικανοποίηση στο Ιράν. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 8. ▫️Κούρταλη, Ελευθερία.

Κλίμα αισιοδοξίας στις αγορές. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 9. Ο Έλον Μασκ έπαιξε πολιτικά και έχασε εντός έδρας. Η Καθημερινή (Το θέμα), 5/11/2026, σελ. 9. ▫️Κουναλάκη, Ξένια.

Οι συνεργοί Τραμπ σπεύδουν για λίφτινγκ. Η Καθημερινή (Απόψεις), 5/11/2026, σελ. 17. ▫️Τσιντσίνης, Μιχάλης. Φιλετάκια. Η Καθημερινή (Μάσκες), 5/11/2026, σελ. 24. ▫️ Στασινόπουλος, Χρήστος.

MAGA χωρίς Τραμπ ή Ρεπουμπλικανοί χωρίς MAGA; Μάχη για την ψυχή του κόμματος μετά την ήττα. tovima.gr, 4/11/2026. ▫️ Malik, Nesrine.

These midterms could effectively end the Trump era – but neither side is yet ready for what comes next. The Guardian, 2/11/2026. ▫️Wilson, Mallory.

Trump on El-Sayed’s win in Michigan: «Great news for the Republican Party». The Hill, 5/8/2026. ▫️Gedeon, Joseph.

Backlash from centrist Democrats as democratic socialist candidates sweep primaries. The Guardian, 29/6/2026. ▫️ Kamarck, Elaine, Mahtani, Riana, Kraemer, Gabriel.

Democratic socialist candidates show gains but limited reach in 2026.

Brooking, 19/8/2026.

Πριν τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές, παρουσιάζονταν -ως εμβριθείς και ψύχραιμες- διάφορες εκτιμήσεις που διαψεύστηκαν, δύο κάπως απροσδόκητα, μία απόλυτα αναμενόμενα.

Διαψεύστηκε πως οι αριστεροί, ριζοσπάστες ή «ακραίοι» υποψήφιοι των Δημοκρατικών -αυτοί που ο Πρετεντέρης χαρακτήρισε «Αλί Μπαμπάδες μουσουλμάνους υποψήφιους που κάνουν τους “σοσιαλιστές” και… τα απομεινάρια των woke φρικιών» (!) θα τρόμαζαν τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους.

Αυτή την εκτίμηση την μοιράζονταν οι Ρεπουμπλικάνοι -ο ίδιος ο Τραμπ είχε χαρακτηρίσει «σπουδαία νέα» τη νίκη του Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ (Wilson) στις εσωκομματικές εκλογές στο Μίσιγκαν- με τους «μετριοπαθείς» Δημοκρατικούς -ο Δημοκρατικός «μύθος» της πολιτικής επικοινωνίας Τζέιμς Κάρβιλ καλούσε το κόμμα να διασπαστεί (Gedeon). Μεγάλη απήχηση είχε επίσης το αφήγημα πως η αριστερά ήταν εγκλωβισμένη σε ήδη «μπλε» περιοχές -που απλά θα τις μετέτρεπε σε «πιο μπλε» (ό.π) και σε τοπικά αξιώματα (Kamarck κ.ά). Τελικά όμως, οι αριστεροί εκλέχτηκαν στη Βουλή και στη Γερουσία, αφού συσπείρωσαν την κομματική βάση και έφεραν στην κάλπη και άλλους, ανεξάρτητους ή και ρεπουμπλικανούς.

Ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός δεν τρομάζουν πια τον μέσο αμερικανό που βιώνει καθημερινά την πλουτοκρατία και τον τεχνοφασισμό.

Διαψεύστηκε πως ο Τραμπ δεν θα αποδεχόταν το αποτέλεσμα και η Αμερική θα βυθιζόταν σε συνταγματικό χάος.

Αυτή η διάψευση ήταν πολύ απροσδόκητη.

Ακόμα κι αφού είχαν ανοίξει οι κάλπες, υπήρχαν γνώστες -σαν τον διευθυντή της CIA όταν πρωτοεκλέχτηκε ο Τραμπ το 2016- που ανέπτυσσαν μία εφιαλτική σειρά από νόμιμες κινήσεις (κατάθεση δικαστικών προσφυγών για νοθεία, κατάσχεση των καλπών από το FBI κ.ο.κ.) που θα έβαζαν την καταμέτρηση σε έναν δικαστικό-νομικό κυκεώνα από όπου θα έκανε μήνες να βγει.

Κι όμως, εντελώς αιφνιδιαστικά, ο Τραμπ παρέβη την εντολή που είχε λάβει ως apprentice από τον γκουρού του: «ποτέ, μα ποτέ, δεν παραδεχόμαστε πως χάσαμε». Αντί για αυτό, δήλωσε πολύ έγκαιρα ότι ήταν «απολύτως πρόθυμος να αποδεχτεί τα αποτελέσματα των εκλογών» και πως «ο ίδιος και οι ρεπουμπλικανοί θα συνεργαστούν με τους δημοκρατικούς» (Κανελλόπουλος). Συνέβη αυτό λόγω γήρατος, αδυναμίας, πλήξης; Μήπως ήταν η έκταση της συντριβής, που τον τρόμαξε πως τυχόν αμφισβήτηση θα έσκαβε έναν «λάκο» στον οποίο θα έπεφταν μέσα τελικά ο ίδιος και το GOP; Κατάφεραν οι κόλακες του στενού περιβάλλοντος να τον πείσουν πως αν έριχνε το φταίξιμο του ανελέητου μαυρίσματος στο κόμμα και στους υποψήφιους θα έβγαινε ο ίδιος άσπιλος από το βαρέλι με το κατράμι; Ό,τι και αν συνέβη, η παραδοχή της ήττας του Τραμπ ήταν για τη δημοκρατία τουλάχιστο εξίσου σημαντική με το εκλογικό αποτέλεσμα αυτό καθ’ αυτό.

Υπήρξε και μια τρίτη πρόβλεψη, που ενώ ήταν προφανώς εντελώς ανυπόστατη, την προσυπέγραψαν, σε δημόσιες παρεμβάσεις τους έμπειροι δημοσιολόγοι. Ο Παπαχρήστος έγραψε στα σοβαρά πως για αυτές τις εκλογές «κάνουμε πολλές συζητήσεις για το τίποτα». Το Capital αναδημοσίευσε άρθρο των Belin-Ruge που υποστήριζαν πως «νίκη των Δημοκρατικών δεν σημαίνει ήττα Τραμπ» O Πρετεντέρης αποφάνθηκε πως «έχει δευτερεύουσα σημασία αν θα κερδίσει ή αν θα χάσει ο Τραμπ». Στην πολιτική όμως δεν υπάρχουν ασήμαντες εκλογές, όπως δεν υπάρχουν ασήμαντα «ντιλ» στο χαρτοπαίγνιο.

Από το καπέλο των εκλογών βγαίνει πάντοτε μια ολοκαίνουργια πραγματικότητα.

Βρίσκεσαι έξαφνα στην «επόμενη ημέρα», που επιπλέον καταχωνιάζει στα σκοτάδια της λήθης οτιδήποτε ίσχυε μέχρι τότε.

Το «τίποτα» του Παπαχρήστου μετατράπηκε αμέσως σε κουτί της Πανδώρας.

Ας δούμε πρώτα τις διεθνείς επιπτώσεις, ξεκινώντας από το Ισραήλ: «Η μάρκα που λέγεται Ισραήλ κατέρρευσε στην Αμερική”» και «στο εσωτερικό του Ισραήλ πολιτικοί της αντιπολίτευσης κατηγορούν τον Νετανιάχου ότι θέτει τη χώρα σε τροχιά κυρώσεων, διεθνούς απομόνωσης και αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ» (Reuters). «Η μετεκλογική κατάσταση στις ΗΠΑ ενδεχομένως να επηρεάσει (ακόμα και) τη συγκρότηση κυβέρνησης στο Ισραήλ». Αναφέρεται επίσης ότι «το ελληνικό λόμπι (ανησυχεί) καθώς συνεργάστηκε (με το εβραϊκό) συχνά και από πολύ κοντά» (Νέδος). Από την άλλη, στα ελληνοτουρκικά «η Αθήνα προσδοκά περισσότερα αναχώματα έναντι της Τουρκίας (και) η Ντόρα Μπακογιάννη σημειώνει πως το ζήτημα των F-35 (στην Τουρκία) δεν θα απασχολήσει καν το κογκρέσο» (Ευαγγελοδήμου). Ένας πρώην πρέσβης της Τουρκίας στις ΗΠΑ συμφωνεί πως για την Άγκυρα έχει «καεί» «το χαρτί του Τραμπ… για την έγκριση σημαντικών εξοπλιστικών συμφωνιών και την έγκριση των F-35» (Κωστίδης). Στον Κόλπο, «θα ασκηθεί αυξανόμενη πίεση στον Τραμπ από τους ρεπουμπλικάνους (για) να επαναφέρει τις τιμές των καυσίμων σε φυσιολογικά επίπεδα, επιλύοντας το ζήτημα (sic) του Ιράν» (Κούρταλη). Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που το εκλογικό αποτέλεσμα προκάλεσε «ικανοποίηση στο Ιράν» και έριξε τις τιμές των ορυκτών καυσίμων.

Κατά τα άλλα, «στην Ευρώπη και αλλού… το συντριπτικό πλήγμα που δέχτηκε ο τραμπισμός συνιστά ηχηρή προειδοποίηση για όσους… είχαν επενδύσει πολιτικά στην επιρροή του» (Ξενάκη). Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, το «τίποτα» σημαίνει πως «άνοιξε ο δρόμος για τη μετά Τραμπ εποχή» (Κασσιμάτης) και το Δημοκρατικό κόμμα έχει «την ευκαιρία να διεκδικήσει με αξιώσεις τον Λευκό Οίκο» (Μπαστέα), «(με τους) Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές να… καθορίζουν τις εξελίξεις στο κόμμα» (Σκαφιδάς). Έως τότε, το κογκρέσο θα έχει τη «δυνατότητα κοινοβουλευτικών ερευνών, έλεγχου δημόσιων δαπανών, ανάσχεσης νομοθετικών πρωτοβουλιών, έλεγχου των προεδρικών διορισμών» κ.λπ. (Καραμπατζός). Μπαίνει το ζήτημα εάν το -παντοδύναμο έως και την Τρίτη- MAGA, «ένα κίνημα συνδεδεμένο με το (πρόσωπο του) Τραμπ» θα μπορέσει να επιβιώσει ή αν, «σαν το Brexit και άλλα εξεγερσιακά κινήματα, θα αποσταθεροποιηθεί αφού έγινε (με τη σειρά του) κατεστημένο, για κάμποσο καιρό» (Malik). Από εδώ και πέρα, μπαίνει το ερώτημα μήπως «η επόμενη ημέρα του GOP δε (sic) θα είναι απαραίτητα μετατραμπική» (Στασινόπουλος). Στην οικονομία, «ευνοήθηκαν οι μετοχές ανανεώσιμης ενέργειας» (Κανελλόπουλος) αφού ο νέος πολιτικός συσχετισμός «θα παρατείνει την ομοσπονδιακή στήριξη στις ΑΠΕ». Πιέσεις δέχεται «ο κλάδος της άμυνας», όπως και η ΤΝ, καθώς «στους μεγαλύτερους κερδισμένους (των εκλογών) συγκαταλέγονται οι πολέμιοι των κέντρων δεδομένων στο Τέξας, στη Νεβάδα, στο Μίσιγκαν και στη Τζόρτζια». Εκτιμάται ότι θα υπάρξουν «βραχυπρόθεσμες (sic) αναστολές λειτουργίας των κέντρων δεδομένων που θα επηρεάσουν και το 45% (!) της προγραμματισμένης επέκτασης της χωρητικότητας στις ΗΠΑ» (Κούρταλη). Οι επιχειρήσεις του «Μασκ (που) διέθεσε τουλάχιστο 474 εκατομμύρια δολάρια» (για να εκλεγούν Ρεπουμπλικάνοι υπόψηφιοι) είδαν τις μετοχές τους «να υποχωρούν απότομα». Στο «τίποτα» συμπεριλαμβάνονται και ορισμένα γενικότερα πολιτικά συμπεράσματα. Η Κουναλάκη διαπιστώνει πως «οι ολιγάρχες δεν μπορούν να εξαγοράσουν τη δημοκρατία» και στα λόγια της έρχεται ο… πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που παρατήρησε πως «δεν μπορείς να αγοράσεις μια εκλογή, όσο πλούσιος και αν είσαι» (Ευαγγελοδήμου). Αλλά το ευρύτερο πολιτικό συμπέρασμα το διαπιστώνει ο Τσιντσίνης: «Η μαύρη αύρα που υποτίθεται πως έκανε άτρωτο (τον Τραμπ)» φάνηκε επιτέλους «ως αυτό που είναι: πλουτοκρατική περιφρόνηση για τα πραγματικά προβλήματα (sic) των πολιτών. Οι Δημοκρατικοί επικεντρώθηκαν στην κοινωνική ατζέντα (στέγη, υγεία, δίδακτρα, εργασιακή ασφάλεια) που επέτρεψε στην πλειοψηφία να τους αισθανθεί και πάλι εγγύς (sic)». Η φράση «ανάμεσα στο “πριν” τις εκλογές και στο “μετά” τις εκλογές, μεσολαβούν οι εκλογές» παραμένει στα σίγουρα μια ακλόνητη πολιτική αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους