Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🎃Μπορεί το Halloween να πέρασε, αλλά εγώ έχω ακόμη διάθεση για κολοκύθες, φαντάσματα και λίγη από τη μαγεία αυτής της ιδιαίτερης γιορτής.

Σήμερα, λοιπόν, θέλω να σας προτείνω ένα βιβλίο του αγαπημένου μου Ray Bradbury, το «Δέντρο των Αγίων Πάντων» , που αποδείχθηκε πολύ διαφορετικό από αυτό που περίμενα.

Μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια, γεμάτη παράξενα πλάσματα και ταξίδια στον χρόνο, ο Bradbury μάς παρασύρει σε μια υπέροχη ιστορία για τη ζωή, τον θάνατο, την παιδική ηλικία και όλα όσα φοβόμαστε να χάσουμε μεγαλώνοντας.

Τη νύχτα του Halloween, οκτώ αγόρια ετοιμάζονται να γιορτάσουν, όμως ο αγαπημένος τους φίλος, Πίπκιν, εξαφανίζεται μυστηριωδώς.

Όταν φτάνουν σε ένα στοιχειωμένο σπίτι, ανακαλύπτουν ένα τεράστιο δέντρο γεμάτο φωτισμένες κολοκύθες και γνωρίζουν τον αινιγματικό Κάραπας Κλάβικλ Μάουντσραουντ.

Με οδηγό εκείνον ταξιδεύουν στον χώρο και στον χρόνο.

Από την αρχαία Αίγυπτο, την αρχαία Ελλάδα μέχρι τα γκαργκόιλ της Παναγίας των Παρισίων και τις νεκροπόλεις του Μεξικού και την Día de los Muertos, ανακαλύπτουν πώς διαφορετικοί πολιτισμοί αντιμετώπιζαν τον θάνατο και τιμούσαν τους νεκρούς τους.

Ομολογώ πως με μάγεψαν οι περιγραφές του Bradbury, ιδιαίτερα στην αρχαία Αίγυπτο και στην Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι πίστευαν πως οι ψυχές μπορούσαν να επιστρέψουν στον κόσμο των ζωντανών. Στην Αίγυπτο, λυχνάρια φωτίζουν τους δρόμους, το θυμίαμα γεμίζει τον αέρα και οι οικογένειες αφήνουν ζεστό φαγητό έξω από τα σπίτια τους για τα περιπλανώμενα πνεύματα. Στην Ελλάδα, οι προσφορές προς τους νεκρούς και οι αρχαίες τελετουργίες δημιουργούν μια εξίσου υποβλητική ατμόσφαιρα.

Σχεδόν μπορούσα να δω τις σκιές να γλιστρούν στα σοκάκια, αναζητώντας τον δρόμο της επιστροφής.

Αυτή η ανθρώπινη ανάγκη να πιστεύουμε ότι όσοι αγαπήσαμε μπορούν, έστω για μία νύχτα, να βρεθούν ξανά κοντά μας, ήταν από τα στοιχεία του βιβλίου που με άγγιξαν περισσότερο.

Ακόμη σημαντικότερη θεωρώ την αναφορά στον προϊστορικό άνθρωπο και στη γέννηση του φόβου απέναντι στον θάνατο. Ο Bradbury μάς μεταφέρει σε μια εποχή όπου η ζωή ήταν ένας αδιάκοπος αγώνας επιβίωσης.

Ο άνθρωπος προσπαθούσε καθημερινά να προστατευτεί από τα άγρια ζώα, το κρύο και την πείνα, χωρίς να έχει τον χρόνο να συλλογιστεί τη θνητότητά του.

Η φωτιά, όμως, του πρόσφερε ασφάλεια και τη δυνατότητα να σταματήσει και να αναρωτηθεί για την ύπαρξή του.

Βλέποντας τον ήλιο να χάνεται κάθε βράδυ και τη φύση να μαραίνεται τον χειμώνα, άρχισε να φοβάται πως το φως και η ζωή μπορεί κάποτε να μην επιστρέψουν.

Θα ξημέρωνε ξανά; Θα ερχόταν πάλι η άνοιξη; Τι συνέβαινε στους ανθρώπους όταν πέθαιναν; Βρήκα ιδιαίτερα συγκινητική την προσέγγιση, που αναζητά τις βαθύτερες ρίζες των τελετουργιών του θανάτου στην ανθρώπινη ανάγκη να κατανοήσει το άγνωστο.

Ο φόβος του θανάτου δεν αφορά μόνο το τέλος της δικής μας ύπαρξης, αλλά και την τρομακτική πιθανότητα να χαθεί οριστικά καθετί που γνωρίζουμε και αγαπάμε.

Πίσω από όλες αυτές τις σκοτεινές εικόνες, ο Bradbury δεν αντιμετωπίζει τον θάνατο αποκλειστικά ως κάτι τρομακτικό.

Τον προσεγγίζει μέσα από τη φαντασία των παιδιών, που βρίσκονται ακόμη σε εκείνη την ηλικία όπου πιστεύουν πως μπορούν να νικήσουν τα πάντα.

Προσωπικά, το διάβασα με εκείνη τη γλυκόπικρη νοσταλγία που μου προκαλούν οι ιστορίες για την παιδική ηλικία.

Τότε που ο κόσμος έμοιαζε απέραντος, οι φίλοι μας ήταν ολόκληρο το σύμπαν και ο θάνατος κάτι μακρινό που αφορούσε τους άλλους. Ο Bradbury φέρνει ξανά στην επιφάνεια το πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι στιγμές, ακριβώς επειδή δεν διαρκούν για πάντα.

Μην περιμένετε, πάντως, ένα συμβατικό βιβλίο τρόμου.

Το «Δέντρο των Αγίων Πάντων» είναι μια σκοτεινή παραμυθένια περιπέτεια, γεμάτη ιστορία, λαογραφία, χιούμορ και συγκίνηση.

Η αφήγησή του έχει κάτι από παιδικό παραμύθι που διηγείται κάποιος δίπλα στο τζάκι, μόνο που πίσω από τη μαγεία κρύβονται σκέψεις τις οποίες κατανοούμε βαθύτερα ως ενήλικες.

Μέσα από τα μάτια των παιδιών αναδεικνύει πόσο διαφορετικά αντικρίζουμε τον θάνατο όσο μεγαλώνουμε και πόσο δύσκολο είναι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα της απώλειας.

Το «Δέντρο των Αγίων Πάντων» με έκανε να σκεφτώ πως, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι αλλάζουμε συνήθειες, πεποιθήσεις και τρόπους ζωής, αλλά εξακολουθούμε να φοβόμαστε τα ίδια πράγματα.

Εξακολουθούμε να αναζητούμε παρηγοριά στις ιστορίες, να τιμούμε εκείνους που χάσαμε και να ελπίζουμε πως ο θάνατος δεν έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους