Ο JD Vance με το περίφημο χθεσινό του post επιχείρησε υποδόρια και πονηρά να προωθήσει τις γραμμές του απομωνοτισμού που πρεσβεύει. Με την ανάρτηση του ξεπλένει το Ιράν, στο οποίο το καλοκαίρι έδωσε...
Ο JD Vance με το περίφημο χθεσινό του post επιχείρησε υποδόρια και πονηρά να προωθήσει τις γραμμές του απομωνοτισμού που πρεσβεύει.
Με την ανάρτηση του ξεπλένει το Ιράν, στο οποίο το καλοκαίρι έδωσε 12 δισεκατομμύρια δολάρια από το ξεπάγωμα assets με το μνημόνιο εκεχειρίας που διαπραγματεύτηκε ο ίδιος, την ώρα που το καθεστώς τα είχε πιο πολύ ανάγκη από ποτέ.
Είδαμε μετά πόσο σεβάστηκαν οι Ιρανοί τις πρόνοιες του μνημονίου και ποσο πιο “διαλλακτικοί” έγιναν διαπραγματευτικά… Μάλιστα για να χαϊδέψει τα αυτιά των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος θεωρεί ως πρόβλημα την σχέση των ΗΠΑ με το Ισραήλ.
Μάλλον προτιμάει για συμμάχους στην Μέση Ανατολή το Κατάρ και την Τουρκία… Εδώ αξίζει να υπενθυμίσουμε την στάση του στον γνωστό καυγά στον Λευκό Οίκο ανάμεσα σε Τραμπ και Ζελένσκι, όπου αυτός έβαλε πρωτος τις φιτιλιές επιτιθέμενος στον Ουκρανό πρόεδρο.
Είναι θεμιτό και εύλογο το να ασκήσουμε κριτική στον Τράμπ για το εάν παρασύρθηκε από το Ισραήλ ή άλλους παράγοντες, εμπλέκοντας τις ΗΠΑ σε μια πολεμική αναμέτρηση με το Ιράν χωρίς ξεκάθαρο τελικό στόχο και χωρίς πρόβλεψη για ένοπλη στήριξη σε ομάδες της ιρανικής αντιπολίτευσης.
Ακόμα πιο λογικό είναι να ασκούμε κριτική για την “ήξεις-αφήξεις” στρατηγική του μετά, η οποία μπορεί να υποκρύπτει και πρόθεση χειραγώγησης των αγορών για ίδιο όφελος.
Επίσης είναι αυτονόητο πως η ενεργειακή κρίση που ακολούθησε έπληξε σοβαρά το Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Ο Vance όμως δεν κάνει τίποτα από αυτά.
Απλά ψάχνει δικαιολογία για να υλοποιηθεί το όραμα του για μια Αμερική κλεισμένη στο καβούκι της, η οποία θα κάνει τα στραβά μάτια και θα κλείνει deals με αιμοσταγείς δικτάτορες σαν τον Πούτιν…
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους