Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποτέ μου δεν τόλμησα, όχι να κοροϊδέψω, αλλά ούτε καν να υψώσω τη φωνή μου σε κάποιον καθηγητή μου.

Κυρίως γιατί ήξερα πως αν ποτέ έκανα κάτι τέτοιο, η πρώτη πραγματική τιμωρία θα ερχόταν από τους γονείς μου.

Από εκεί ξεκινάει όλο.

Εμένα οι γονείς μου και νομίζω σχεδόν όλοι της γενιάς μου,είχαν την ίδια νοοτροπία, μας έμαθαν να σεβόμαστε τους δασκάλους, τους μεγαλύτερους ,τους παππούδες και γιαγιάδες και να μιλάμε ΠΑΝΤΑ στον πληθυντικό σε αγνώστους. Τώρα ΌΛΑ ΙΣΙΩΜΑ.

Και για να προλάβω κάποιους "έξυπνους" ,τιμωρία σημαίνει ποινή, συνέπεια πράξης.

Δε σημαίνει,οτι οι γονείς απαραίτητα παίρνουν το λουρί.

Το θέμα είναι,το παιδί να έρχεται αντιμέτωπο με τη συνέπεια στο σπίτι του μέσα,για να μπορει μετά να λειτουργήσει έξω. Σκέψεις και αναμνήσεις μιας άλλης εποχής 🤔🤔🤔

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους