Αποχαιρετισμοί... όχι δε μ' αρέσουν... και ας λέω το αντίθετο στις ''Εκθέσεις στον ήλιο'' (είναι γνωστό τοις πάσι πόσο ψεύτες είναι οι συγγραφείς), γιατί όταν μάς διώχνουνε τα πράγματα και οι...

Πλήρες Κείμενο:

Αποχαιρετισμοί... όχι δε μ' αρέσουν... και ας λέω το αντίθετο στις ''Εκθέσεις στον ήλιο'' (είναι γνωστό τοις πάσι πόσο ψεύτες είναι οι συγγραφείς), γιατί όταν μάς διώχνουνε τα πράγματα και οι άνθρωποι αναχωρούν για το όνειρό τους, στη συγγραφή καταφεύγουμε εμείς,... "Ὅταν 'δὲ βρίσκουμε πουθενὰ καταφύγιο, τότε μᾶς ἀνήκει ὁ δρόμος, σιωπηλὸς ἤ φωναχτὸς δρόμος, «ξεκινώντας ὅμως/ ἀπὸ ἕναν ποὺ δὲ διαφέρει καὶ πολὺ ἀπ᾽ τὸν δικό μας/ κάποτε ἀλλάζοντας, κάποτε ταλαιπωρώντας/ κάποτε ὀμορφαίνοντας τὴ ζωὴ/ ζωὴ μὲ χίλια πρόσωπα, ζωὴ μοναδικὴ/ ζωὴ δική μας καὶ τῶν ἄλλων» μᾶς ἀφηγεῖται ὁ Τίτος Πατρίκιος.

Στὴ ζωή μας ἀνοίγουμε καὶ κλείνουμε πόρτες.

Πάντα κάποιον ἀποχαιρετοῦμε γιὰ νὰ συναντήσουμε ἕναν ἄλλο, σὲ ἕνα ἄλλο κάπου μ᾽ ἕνα διαφορετικὸ κάτι.

Ταξιδεύουμε ἀπὸ ἕνα ἀντίο σὲ ἕνα καλῶς ὅρισες, σὲ λοξοὺς δρόμους μὲ τὰ αἰνιγματικὰ σταυροδρόμια φορώντας μονάχα τὴ γύμνια πάνω ἀπὸ τὰ ροῦχα μας.

Ὅμως, «καὶ ὅσοι φεύγουν… νὰ μείνουν κατὰ βάθος ἤθελαν… κι ὅσοι μένουν… τὸ φευγιὸ ἔχουν στὴν καρδιά τους» γιὰ τὸν Νίκο Καζαντζάκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους