Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρώτη μέρα στον στρατό, στο κέντρο. Εξήντα άτομα σε έναν θάλαμο, και συναντάς τους πάντες.

Συναντάς κάποιους σαν εμένα, 24, 25 χρονών, που δεν πήραμε άλλη αναβολή.

Συναντάς 30άρηδες που μόλις τελείωσαν σπουδές.

Και πρόσεξα κάτι: όσο πιο μεγάλος ήταν ο άλλος, τόσο πιο ήρεμος ήταν και τόσο λιγότερο μιλούσε.

Και φυσικά, το τσούρμο των δεκαοχτώ.

Τελείωσαν σχολείο και μπήκαν καπάκι.

Πηδούσαν πάνω κάτω όλη μέρα και μιλούσαν ασταμάτητα.

Πειθαρχία, κανόνες, σεβασμός, τίποτα.

Η φυλακή πήγαινε σύννεφο από τις πρώτες μέρες.

Κι εκεί που λες τα είδα όλα, μας λένε να πάμε να πάρουμε κουβέρτες και μαξιλάρι για τον φάκελο.

Ποιον φάκελο ρε; Χαρτιά θα μαζέψουμε πάλι; Μόνο που φάκελος είναι το πώς στρώνεις το κρεβάτι.

Σιγά το δύσκολο, λες.

Φάγαμε κυριολεκτικά μια μέρα να ακούμε φωνές για το πώς γίνεται.

Από τους εξήντα, το πέτυχαν πέντε έξι.

Οι υπόλοιποι τρώγαμε καμπάνες.

Καλά θα πάει αυτό, λέω.

Μετά, φαγητό.

Εξήντα άνθρωποι δεν μπορούν να μπουν σε μια σειρά.

Απλά πράγματα. Χάος.

Κάναμε καμιά ώρα να φτάσουμε στο εστιατόριο.

Και μόλις καθόμαστε, αρχίζει η γκρίνια για το πόσο χάλια είναι το φαγητό.

Λες και τους είχε πει κανείς ότι πάμε διακοπές all inclusive.

Ο ένας για το πόσο καλά μαγειρεύει η μανούλα του, ο άλλος για το τι τρώνε στα μέρη του.

Άπειροι μαμάκηδες.

Και αφού χορτάσαμε με τα ψέματα που έλεγε ο καθένας για να δειχτεί, γυρίσαμε στον λόχο.

Το απόγευμα χαλαρώνουν τα πράγματα, και βλέπεις live να σχηματίζονται τα πηγαδάκια. Οι Θεσσαλονικιοί με τους Αθηναίους τσακώνονται αν λέγεται σουβλάκι ή καλαμάκι.

Το αιώνιο φιλοσοφικό ζήτημα της ανθρωπότητας. Οι Κρητικοί, από την πρώτη μέρα, οργανώνουν πού θα βρουν κάτι να πιουν.

Κι εγώ ψάχνω έναν άνθρωπο να πω μια κουβέντα.

Που, να πούμε την αλήθεια, είμαι και πολυλογάς. Τα κατάφερα πάντως. Βρήκα κόσμο να ζαλίσω. Όλα καλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους