Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Καρλ Πλάγκε γεννήθηκε το 1897 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας. Έχασε τον πατέρα του όταν ήταν επτά χρονών.

Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως υπολοχαγός. Στον Σομ. Στο Βερντέν. Στη Φλάνδρα.

Έπειτα σπούδασε μηχανικός. Η Γερμανία λιμοκτονούσε.

Το 1931 γράφτηκε στο Ναζιστικό Κόμμα.

Αργότερα είπε πως είχε πιστέψει τις υποσχέσεις για δουλειά και ψωμί.

Ύστερα του ζήτησαν να διδάξει φυλετική θεωρία σε μια σχολή του κόμματος. Αρνήθηκε.

Σταμάτησε να εμφανίζεται.

Επισήμως δεν αποχώρησε ποτέ.

Απλώς αποτραβήχτηκε σιωπηλά.

Ιούλιος του 1941.

Ο γερμανικός στρατός μπήκε στο Βίλνιους της Λιθουανίας.

Μαζί του έφτασε και ο Πλάγκε.

Ήταν πια ταγματάρχης.

Διοικούσε την HKP 562, μια μονάδα επισκευής στρατιωτικών οχημάτων. Στη Βίλνα, όπως ήταν επίσης γνωστή η πόλη, ζούσαν εκατό χιλιάδες Εβραίοι.

Μέσα σε λίγους μήνες άρχισαν να τους οδηγούν στο δάσος του Πονάρι, να τους εκτελούν και να ρίχνουν τα σώματά τους σε λάκκους.

Αργότερα, ο Πλάγκε κατέθεσε πως είχε δει πράγματα που δεν μπορούσε να αποδεχτεί.

Διέθετε κάτι που τα SS χρειάζονταν: εργατικά χέρια.

Φρόντισε, λοιπόν, να κάνει τους εργάτες του απαραίτητους.

Υπέγραφε πιστοποιητικά εργασίας για Εβραίους άνδρες.

Ποτέ δεν έλεγχε τι επάγγελμα έκαναν. Κομμωτές. Τσαγκάρηδες. Χασάπηδες.

Στα χαρτιά ήταν όλοι ειδικευμένοι μηχανικοί.

Ύστερα έκανε κάτι ακόμη δυσκολότερο.

Απαίτησε να πάρει μαζί και τις γυναίκες και τα παιδιά τους.

Είπε στα SS πως οι άνδρες θα δούλευαν καλύτερα αν οι οικογένειές τους παρέμεναν ζωντανές.

Ένα ψέμα που όμως έπιασε.

Ήξερε καλά ποιο μπορούσε να είναι το τίμημα.

Ένας λοχίας της Βέρμαχτ, ο Άντον Σμιντ, είχε βοηθήσει Εβραίους της Βίλνα το 1942. Οι Γερμανοί τον είχαν εκτελέσει γι’ αυτό.

Σεπτέμβριος του 1943.

Το γκέτο εκκενωνόταν. Ο Πλάγκε έβγαλε από εκεί περισσότερους από χίλιους ανθρώπους, εργάτες και τις οικογένειές τους.

Τους μετέφερε σε δύο παλιές πολυκατοικίες στην οδό Σούμποτς.

Ο χώρος ονομάστηκε στρατόπεδο.

Είχε συρματοπλέγματα και φρουρούς.

Ο πληθυσμός του έφτασε τους 1.250 ανθρώπους.

Μόνο περίπου το 60% από αυτούς είχε πραγματική δουλειά.

Για τους υπόλοιπους, λοιπόν, επινόησε δουλειές.

Ένα εκτροφείο κουνελιών.

Έναν παιδικό σταθμό.

Ένα ξυλουργείο.

Ένα εργαστήριο επιδιόρθωσης στολών.

Κάθε φορά που τα SS έρχονταν να πάρουν τους «άχρηστους», εκείνος είχε έτοιμη μια ειδικότητα για τον καθένα.

Τουλάχιστον επτά από τους άνδρες του γνώριζαν τι έκανε.

Κανείς τους δεν τον κατέδωσε. 27 Μαρτίου 1944. Ο Πλάγκε έλειπε με άδεια στη Γερμανία. Τα SS μπήκαν στο στρατόπεδο όσο οι γονείς δούλευαν και άρπαξαν σχεδόν όλα τα παιδιά.

Περίπου διακόσια πενήντα.

Τα οδήγησαν στο Πονάρι.

Τότε όλοι κατάλαβαν.

Το τέλος θα το αποφάσιζαν τα SS. Ο Πλάγκε τούς κέρδιζε μόνο χρόνο. 1η Ιουλίου 1944. Ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε. Ο Πλάγκε συγκέντρωσε τους κρατουμένους για ένα τελευταίο προσκλητήριο.

Ακριβώς δίπλα του στεκόταν ένας αξιωματικός των SS. Τους είπε πως το στρατόπεδο θα εκκενωνόταν.

Τους είπε πως θα τους συνόδευαν τα SS. Και ύστερα πρόσθεσε: «Τα SS είναι μια οργάνωση αφοσιωμένη στην προστασία των προσφύγων.

Συνεπώς, δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας». Το είπε χωρίς να αλλάξει έκφραση.

Ο αξιωματικός δίπλα του δεν αντιλήφθηκε τίποτα ύποπτο. Κάθε Εβραίος σε εκείνη την αυλή κατάλαβε απολύτως τι εννοούσε.

Εκείνη τη νύχτα, περισσότεροι από τους μισούς κρατουμένους εξαφανίστηκαν σε κρυψώνες μέσα στους τοίχους, σε υπόγεια, κάτω από πατώματα. 3 Ιουλίου. Τα SS έφτασαν.

Οι πεντακόσιοι που παρουσιάστηκαν στο προσκλητήριο οδηγήθηκαν στο Πονάρι και εκτελέστηκαν.

Έπειτα, επί τρεις ημέρες, έκαναν το στρατόπεδο φύλλο και φτερό αναζητώντας τους υπόλοιπους.

Βρήκαν περίπου τους μισούς.

Τους εκτέλεσαν στην αυλή. 13 Ιουλίου 1944. Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Βίλνιους.

Περίπου διακόσιοι πενήντα άνθρωποι βγήκαν από τις κρυψώνες τους.

Πριν από τον πόλεμο, η Βίλνα είχε εκατό χιλιάδες Εβραίους.

Στο τέλος είχαν απομείνει ζωντανοί περίπου δύο χιλιάδες.

Η μεγαλύτερη μεμονωμένη ομάδα επιζώντων είχε βγει από το στρατόπεδο του Πλάγκε. 1947. Ντάρμστατ. Ο Πλάγκε οδηγήθηκε σε δίκη λόγω της συμμετοχής του στο Ναζιστικό Κόμμα.

Επιζώντες που βρίσκονταν σε ένα στρατόπεδο εκτοπισμένων στη Στουτγκάρδη το έμαθαν.

Χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, έστειλαν έναν άνθρωπο να καταθέσει υπέρ του.

Το δικαστήριο ήθελε να τον απαλλάξει πλήρως.

Να τον κηρύξει αθώο.

Χωρίς καμία ευθύνη. Ο Πλάγκε αρνήθηκε.

Ζήτησε να καταταχθεί στην κατηγορία εκείνων που είχαν ακολουθήσει το καθεστώς.

Είπε πως δεν είχε κάνει αρκετά.

Έζησε άλλα δέκα χρόνια στο Ντάρμστατ. Ήσυχα.

Δεν αφηγήθηκε ποτέ την ιστορία του.

Έναν χρόνο πριν πεθάνει, έγραψε πως όσα είχε κάνει δεν απαιτούσαν ιδιαίτερο θάρρος.

Μόνο πίστη σε αυτό που είναι σωστό.

Κι αυτήν, έλεγε, μπορεί να τη βρει μέσα του κάθε άνθρωπος.

Πέθανε στις 19 Ιουνίου 1957.

Ήταν πενήντα εννέα ετών.

Σχεδόν κανείς δεν γνώριζε τι είχε κάνει.

Οι επιζώντες τον αναζητούσαν επί πενήντα χρόνια.

Έλεγαν στα παιδιά τους πως ζούσαν χάρη σε έναν Γερμανό ταγματάρχη.

Το 1999, ένας Αμερικανός γιατρός, του οποίου η μητέρα είχε σωθεί από εκείνο το στρατόπεδο, άρχισε να ερευνά την ιστορία.

Γερμανοί ερευνητές άνοιξαν φακέλους που κανείς δεν είχε αγγίξει από τον πόλεμο. 11 Απριλίου 2005. Ιερουσαλήμ. Το Ισραήλ τίμησε τον Καρλ Πλάγκε με τον τίτλο «Δίκαιος των Εθνών». Η αίθουσα ήταν γεμάτη επιζώντες.

Ένα μέλος του ναζιστικού κόμματος που έσωζε τους ανθρώπους τους οποίους το ίδιο του το κόμμα είχε βάλει σκοπό να εξοντώσει.

Ο ίδιος ποτέ δεν το ονόμασε θάρρος.

Αρνήθηκε ακόμη και την πλήρη απαλλαγή του.

Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι επειδή κάποτε ένας Γερμανός αξιωματικός είπε ψέματα για το ποιος ήξερε να επισκευάζει μια μηχανή.

Ούτε ο ίδιος κατάλαβε ποτέ πραγματικά τι σήμαινε αυτό το όνομα για τόσους ανθρώπους. Πέθανε πιστεύοντας πως είχε αποτύχει σαν άνθρωπος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους