Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τροφή Για Σκέψη … Αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες για τη ΜΚΟ «Παιδική Χαρά», μιλάμε για μια απάτη που προκαλεί αποτροπιασμό: παιδιά, οικογένειες και άνθρωποι που πρόσφεραν από το υστέρημά τους να γίνονται μέσα προσωπικού πλουτισμού.

Γιατί πρέπει να το πούμε καθαρά: όταν εκμεταλλεύεσαι την ανάγκη ενός παιδιού για να χρηματοδοτείς την καλοπέρασή σου, έχεις κάνει την απανθρωπιά επάγγελμα.

Πόση ηθική γύμνια χρειάζεται για να κοιτάζεις την αγωνία ενός γονιού και να υπολογίζεις κέρδος; Να ζητάς χρήματα στο όνομα της αλληλεγγύης και να λογαριάζεις πόσα θα κρατήσεις; Να χρησιμοποιείς τον πόνο ενός παιδιού ως διαφήμιση της δήθεν ευαισθησίας σου; Και μαζί με τα χρήματα, κλέβεις κάτι που δύσκολα επιστρέφεται: την εμπιστοσύνη.

Δηλητηριάζεις την προσφορά.

Κάνεις τον άνθρωπο που βοήθησε να αισθάνεται εξαπατημένος και εκείνον που χρειάζεται βοήθεια να πρέπει να αποδείξει ξανά ότι την αξίζει.

Αυτό είναι το μέγεθος της ζημιάς.

Και η ευθύνη της Πολιτείας είναι συγκεκριμένη: έλεγχος σε βάθος, διαφάνεια μέχρι το τελευταίο ευρώ και απόδοση ευθυνών σε όσους αποδειχθεί ότι εμπλέκονται.

Η δημόσια οργή δεν μπορεί να υποκαθιστά τη λογοδοσία.

Ούτε αρκεί να ξεσπά ένα σκάνδαλο, να γεμίζουν οι οθόνες και μετά να περιμένουμε το επόμενο.

Η ανάγκη ενός παιδιού δεν είναι επιχειρηματική ευκαιρία.

Η αλληλεγγύη δεν είναι βιτρίνα για προσωπικές φιλοδοξίες.

Και η καλοσύνη των ανθρώπων δεν μπορεί να παραδίδεται ανυπεράσπιστη στην απληστία.

Ο ξεπεσμός αρχίζει όταν κάποιος αποφασίζει να κερδίσει από τον πόνο.

Και βαθαίνει κάθε φορά που όσοι οφείλουν να ελέγξουν, να αποκαλύψουν και να αποδώσουν ευθύνες κοιτούν αλλού. Φ.Κ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους