Το βράδυ που επέστεψα στο σπίτι, είδα στην άκρη των παπουτσιών μου, τα σημάδια από τα νύχια του. Ο Έκτορας πέθανε εδώ και ένα χρόνο, και τα σημάδια από τα νύχια του είναι ακόμα πάνω στα παπούτσια μου...
Το βράδυ που επέστεψα στο σπίτι, είδα στην άκρη των παπουτσιών μου, τα σημάδια από τα νύχια του. Ο Έκτορας πέθανε εδώ και ένα χρόνο, και τα σημάδια από τα νύχια του είναι ακόμα πάνω στα παπούτσια μου, σα να με περιμένουν εκεί για να παίξουμε. Ο Έκτορας πέθανε και εγώ είναι 12 μήνες που δεν έχω γράψει τίποτα, σαν ποτέ να μην συνέβη, σα να άνοιξα ένα κουτί κι απλά το έκλεισα μετά, γυρνώντας το πρόσωπο μου από την άλλη.
Εκείνος, η μεγαλύτερη σταθερά της ζωής μου για δυο δεκαετίες, εκείνος που με δίδαξε την αξία μιας γλώσσας δίχως λέξεις, δεν ζει πια.
Και εγώ τη μέρα που πέθανε άνοιξα την πόρτα και συνέχισα, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις, αστεία με άλλα ζώα, ιστορίες για ρινόκερους και πολλές ανοησίες.
Εκείνος που ήξερε όλες τις μέρες που είμαι άρρωστη, τα χαζά τραγούδια που επινοώ το πρωί, ο μοναδικός μάρτυρας τη μέρα που μπήκαν σπίτι μας οι κλέφτες, εκείνος που μια φορά σε άθλια κατάσταση μετά από μια κηδεία τον έκλεισα μια ολόκληρη νύχτα κατά λάθος έξω από το σπίτι και δε μου το συγχώρεσα ποτέ, εκείνος που υπομονετικά κρυμμένος πίσω από μια γλάστρα περίμενε για να τον ξαναβρώ, πέθανε.
Επιβεβαιώνοντας μου πως πεθαίνουν και τα πλάσματα που αγαπήσαμε πιο πολύ στη ζωή μας και αφήνοντάς με εδώ να μην είμαι βέβαιη ένα χρόνο τώρα πως θα κατακτήσω τη φράση «πέθανε» ολόκληρη, γιατί οι λέξεις κατακτιούνται όταν μπορούμε να τις πούμε. Ό Έκτορας μωρό, ο Έκτορας μωρό με δυο τεράστια αυτιά, ο Έκτορας με δυο γυαλιστερά μάτια στο σκοτάδι, ο Έκτορας με μάσκα οξυγόνου μετά από υπογλυκαιμική κρίση, ο Έκτορας με μια χοντρή στρογγυλή κοιλιά, ο Έκτορας με μια αποστεωμένη κοιλιά, ο Έκτορας σκαρφαλωμένος σε ένα τεράστιο δέντρο, ο Έκτορας πάντα με ένα πορτοκαλί Μ σχηματισμένο στο κεφάλι, όλα τα σώματα που είχε ο Έκτορας και όλοι οι Έκτορες που ήταν πέθαναν. Ο Έκτορας στη γη. Ο Έκτορας στον ουρανό. Ο Έκτορας στάχτη. Ο Έκτορας ο κύκλος της ζωής και ο Έκτορας ένα χρόνο τώρα ο κύκλος του πλανήτη γύρω από τον ήλιο. Ο Έκτορας, μια γρατζουνιά στην γάμπα μου, όπως ο θάνατος σημαδεύει όσους περπατούν πάνω στην γη και μόνο η αγάπη. Μόνο αυτή μένει στη θέση του θανάτου. Εκτοράκι μου.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους