Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Prolapse κατά την άποψή μου ήταν ένα από τα καλύτερα σχήματα που βγήκαν στα 90s.

Βγήκαν τη στιγμή που το alternative rock (έτσι το λέγαμε τοτε) ήταν στο peak του, με μπάντες να υπογράφουν σε πολυεθνικές και να παίζουν στο MTV.

Για κάποιο λόγο ενώ ήταν αγαπημένη μπάντα για πολλούς δεν θυμάμαι να είχε ακουστεί ποτέ για να έρθουν για κάποιο live, ενώ ακόμα και οι αναφορές για αυτούς ήταν πραγματικα λίγες και στα εγχώρια μουσικά έντυπα (έτσι μαθαίναμε μουσική τοτε). Σιγουρα τους ειχα ακουσει σε συγκεκριμενες (φυσικα!) ραδιοφωνικες εκπομπές (όταν στα ραδιόφωνα έπαιζαν μουσική ακόμα). Στα bar επίσης θυμάμαι να ακούω κάποιες λίγες φορές το Tunguska ή το Autocade ή και κάποιο άλλο τραγούδι ακόμα, αλλά σίγουρα όχι οσο συχνά όπως άλλα σχήματα της εποχής.

Παρόλα αυτά, θεωρούσα τα άλμπουμ τους καταπληκτικά και έβρισκαν σχεδόν πάντα θέση στις κασέτες-συλλογές που έφτιαχνα τότε.

Τόσο το ντεμπούτο τους όσο και το The Italian Flag τα θεωρούσα πραγματικά διαμάντια.

Ίσως "φταινε" και οι ίδιοι αλλά πάντα αυτή η μπάντα ήθελε να μείνει μακριά από όλη την εμπορική φρενίτιδα που επέβαλλε η μουσική βιομηχανία στα 90s, που κυνηγούσε το χρήμα σε κάθε σχήμα που κρατούσε κιθάρες, από το grunge, στην brit pop και σε ο,τι άλλο.

Μια τεράστια μηχανή που καταβροχθιζε τα πάντα.

Όχι, όμως ευτυχώς τους Prolapse.

Αυτοί διάλεξαν να σιωπήσουν σιγά σιγά.

Όταν τον περασμένο Φεβρουάριο καταφέραμε να τους δουμε live σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μου έγινε ξεκάθαρο πως τελικά αυτή η μπάντα έζησε πολύ περισσότερο "μέσα" μας όλα αυτά τα χρονια, και λέω "μας" γιατί όλο το live εξελίχθηκε σε μια μεγάλη γιορτή.

Οσ@ ήταν εκεί ξέρουν καλά για τι μιλάω.

Το να κυκλοφορούμε τώρα το πρώτο μας εφταιντσο με το Lung Fanzine και σε αυτό να βρίσκεται μια τόσο αγαπημένη, σημαντική θα πω, (τουλάχιστον για μένα), μπάντα, είναι κάτι που με "γεμίζει" πραγματικα.

Δεν θέλω να πω περηφάνια (δε μου αρέσει η λεξη), λέω γεμίζει γιατί νιώθω μια πληρότητα, νιώθω πως το αυτοεκδοτικο μας εγχείρημα, "κουμπώνει" απόλυτα με αυτή τη μπάντα, με αυτούς τους ανθρώπους που γνωρίσαμε πέρυσι πρώτη φορά και ήταν σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Το A Place For Lyres είναι ειλικρινά ένα από τα καλύτερα κομμάτια της μπάντας (το βάζω στα σχόλια για να το ακούσετε). Σίγουρα ένα από τα καλύτερα από την στιγμή που επέστρεψαν και με κάνει να αδημονω για τον επόμενο δίσκο τους (που ελπίζω να έρθει συντομα). Για το b-side, που μόνο τέτοιο δεν είναι, δεν έχω να πω πολλά. Το Flex ειναι ένα από τα δυο τρία σημαντικότερα τραγούδια της μπάντας, (εδώ βέβαια σε edit μορφή μιας και η 15λεπτη του εκδοχή δεν θα χωρούσε στο 7αρι), κομμάτι που κλείνουν τα live τους οπότε καταλαβαίνετε.

Το ότι η μπάντα μας επετρεψε να έχουμε σε αποκλειστικοτητα την κυκλοφορία του σε φυσικό format το κάνει και συλλεκτικό (ελπίζω να μην το βλέπω βέβαια αργότερα στο discogs σε τιμές-κλοπή όπως γίνεται συνήθως... ω καιροί, ω ήθη που λένε) αλλά προσωπικα το θεωρω και ιδιαίτερα τιμητικό για τη μπάντα που το εμπιστεύεται ένα μικρό καρά-ανεξάρτητο fanzine.

Βέβαια, αυτό δείχνει και τι μπάντα είναι οι Prolapse.

Στην εικονα βλεπετε την φωτογραφία της μπαντας απο τον Michalis Kouris όπως τους έπιασε ο φακός του εκείνο το βράδυ στη σκηνή της Αρχιτεκτονική Club Live Stage, και όπως βρίσκεται μαζί με τα credits στην εσωτερική πλευρά του foldover (εξώφυλλο και οπισθόφυλλο που είναι φωτογραφίες του αγαπημένου Vasilis Chountas θα βρείτε στα σχόλια επισης). Για μας είναι το Lung Records 001, χωρίς να έχουμε ιδέα αν θα υπάρξει ποτέ 002.

Βλέπετε για ένα αυτοεκδοτικό εγχείρημα εν έτει 2026, με τον πληθωρισμό να τρέχει σαν τρελό άτι και με το (μουσικο) έντυπο να έχει εδώ και χρόνια υποχωρήσει έως εξαφανιστεί, είναι μια κίνηση με ρίσκο και δεν χρειάζεται να σας κρύψω πως και ως άτομα κάτι τέτοιο οικονομικά δεν μας ήταν εύκολο να συμβεί.

Έγινε πάντως και θα είναι σίγουρα κατι που θα μας "μείνει" όταν τελειώσει αυτή η φανζινική μας περιπέτεια.

Η τιμή του Fanzine για όλα τα παραπάνω διπλασιαστηκε, αλλά και πάλι νομίζω πως 16 ευρώ για ένα τέτοιο fanzine (στην πραγματικότητα το lung ειναι σαν ενα μικρό βιβλίο, με 120 σελίδες, 30% έγχρωμες, οπότε δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις τυπογραφίας για να καταλάβει κάποι@ πόσο ακριβή έκδοση είναι και πως ουσιαστικά είναι τιμή στα όρια του κοστους) και ένα 7ιντσο, δεν είναι πολλά.

Ειλικρινά ελπίζω οι αναγνωστ@ του Lung να το βρουν προσιτό και να το στηρίξουν.

Μοιάζω να απολογούμαι και σε ένα βαθμό είναι ετσι, γιατί ανάμεσα στους ανθρώπους που γράφουμε στο Lung και στ@ αναγνώστη, το τελευταίο θέμα που θέλουμε να έχει σημασία, είναι το οικονομικό.

Όπως και να έχει πάλι πολλά γράφω... Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου θα αρχίσει η διανομή στα συνήθη spot.

Το ίδιο το fanzine, έχει ένα αρκετά προσεγμένο και δουλεμένο μπορώ να πω αφιέρωμα στα λιγο πιο παραγνωρισμενα 80s albums, που πιστεύω αξίζει επίσης να το διαβάσει καποι@, ενώ για το single σας τα έγραψα παραπάνω.

Για την ώρα μπορείτε να το παραγγελνετε στη σελίδα του Lung η στο email μας και ελπίζω όταν φτάσει στα χέρια σας να το αγαπήσετε.

Τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ, στον Scottish Mick, τη Linda, τον Tim, τον έτερο Mick, τον David, τον Pat και τον Donald, που το έκαναν δυνατό να συμβεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους