Στις παλιές Ψυχές ——- Χτυπάει το τηλέφωνο, Θείτσα Μαρία απ’το Γλυκύ - έτσι την έχω γράψει λόγω αγάπη και λόγω του ότι είναι η θεία της γιαγιάς μου!- να περάσω να πάρω αυγά και ρόδι για τον παππού...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτές τις μέρες δε ο παππούς, κάθε μέρα, καθαρίζει ρόδι και έχει πάντα στο ψυγείο ένα ταπεράκι, για να κεράσει όποιο εγγόνι περάσει.

Σκέφτομαι πόσο όμορφα συνεχίζεται έτσι το μοίρασμα, από τον έναν στον άλλον.

Η θεία σκέφτεται τον παππού κι εκείνος έχει ήδη τον νου του στα εγγόνια.

Ένα από τα προηγούμενα μεσημέρια η γιαγιά είχε μεσημεριανό σαλιγκάρια.

Τα μάζεψε μια φίλη της, τα μαγείρεψε και της έφερε κι εκείνης.

Μια φίλη που έλειπε στα ξένα για καιρό και την αγκάλιασαν ξανά όταν γύρισε, έτσι είπε να τους ανταποδώσει την αγκαλιά.

Κι επειδή συχνά γυρεύω λουλούδια στους κήπους, κάποιοι το έχουν πια συγκρατήσει. Η Θείτσα Μαρία θα με πάρει τηλέφωνο: «Ελένη, Έλα να πάρεις κάτι που έχω για σένα». Και με περιμένει μια ανθοδέσμη, συνήθως με μια τσάντα αυγά.

Μια οποιαδήποτε μέρα, χωρίς κάποια αφορμή.

Ίσως και μια μέρα που χρειάζομαι κάτι πολύχρωμο.

Σκέφτομαι πόσο όμορφα φανερώνεται μέσα σε αυτές τις μικρές συνήθειες ο τρόπος που μεγάλωσαν αυτοί οι άνθρωποι.

Η κουλτούρα μιας γενιάς που έμαθε να αξιοποιεί όσα είχε, να βγάζει από τα λίγα πολλά και να τα μοιράζεται.

Στην καθημερινότητά τους υπήρχε χώρος για τον άλλον.

Όταν μάζευαν, όταν μαγείρευαν, όταν έκοβαν λουλούδια, σκέφτονταν και ποιος άλλος θα τα χαρεί.

Το θυμάμαι πάντα στο σπίτι μας.

Ο παππούς μάζευε λεμόνια, γέμιζε τσάντες κι άρχιζε να μοιράζει.

Μία στο παραδίπλα σπίτι, μία σε κάποιον γνωστό. «Πες σε καμιά φίλη σου να της δώσουμε λεμόνια», μου έλεγε.

Έτσι απλά, σαν φυσική συνέχεια του μαζέματος.

Θυμάμαι και τις μέρες του τρύγου από τα μελίσσια.

Μετά από όλη εκείνη την κούραση, η γιαγιά έφτιαχνε μαεριά — όπως λέμε μουσταλευριά — από τον ζωμό του μελιού.

Το τραπέζι γέμιζε ταπεράκια.

Από φέτα, από βούτυρο, κάθε λογής δοχεία που είχαν κρατήσει, τώρα γεμάτα μαεριά για να μοιραστούν. «Έχουμε delivery σήμερα», έλεγε ο παππούς, μέσα σε όλη την κούρασή τους. «Σταμάτα, Γιάννη, μη τα λες αυτά», του φώναζε η γιαγιά.

Μια φορά τη ρώτησα: «Γιατί να μην τα λέει, αφού τα κάνεις;» Γύρισε και μου είπε: «Δεν χρειάζεται το ένα χέρι να ξέρει τι κάνει τ’ άλλο». Χρυσός για ‘μένα.

Μέσα σε αυτά τα δώρα υπάρχει κόπος.

Κάποιος έσκυψε να μαζέψει, στάθηκε να μαγειρέψει, κάθισε να καθαρίσει ένα ρόδι.

Θυμήθηκε τι σου αρέσει και φρόντισε να φτάσει στα χέρια σου.

Έτσι εκφραζόταν συχνά το νοιάξιμο: «Έλα να πάρεις», «σου κράτησα», «να πας και στον παππού σου». Νομίζω πως εκεί φαίνεται μια ολόκληρη ποιότητα ανθρώπων.

Στη φροντίδα για όσα τους έδινε η γη, στην προκοπή με την οποία τα ετοίμαζαν, στην έγνοια να φάει και να χαρεί κι ένας άλλος.

Ακόμη κι όταν τα δικά τους ήταν λίγα.

Όλα αυτά τα έβλεπα από παιδί.

Τώρα όμως μπορώ να τα αναγνωρίσω και να τα εκτιμήσω αλλιώς.

Με συγκινούν περισσότερο.

Ίσως γιατί καταλαβαίνω πια πόση αγάπη χωράει σε κάτι τόσο καθημερινό.

Και γιατί, όσο οι άνθρωποι αυτής της γενιάς μεγαλώνουν και σιγά σιγά φεύγουν, νιώθω την ανάγκη να παρατηρήσω και να κρατήσω τον τρόπο τους.

Χαίρομαι που μεγάλωσα μέσα σε αυτό το μοίρασμα.

Κι εύχομαι να το συνεχίσω στη δική μου ζωή, να το μεταφέρω κι εγώ παρακάτω.

Να θυμάμαι τι αγαπά ο άλλος.

Να του κρατάω λίγο από αυτό που έχω.

Και μια οποιαδήποτε μέρα να τον παίρνω τηλέφωνο και να του λέω: «Έλα, έχω κάτι για σένα». Δεν θα σταματήσω ποτέ να πιστεύω πως γεννηθήκαμε και ζούμε σε έναν πλούσιο τόπο.

Πλούσιο σε γη, σε αξίες, μα πάνω απ’ όλα σε ανθρώπους.

Κι ίσως ο μεγαλύτερος πλούτος του να είναι αυτός που δεν μετριέται με όσα έχουμε, αλλά με όσα μοιραζόμαστε.

Με όλα εκείνα που περνούν από γενιά σε γενιά, χωρίς μεγάλα λόγια, μέσα από μικρές πράξεις.

Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όσα μου έχει προσφέρει αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του.

Κι εύχομαι, με τον δικό μου τρόπο, να φανώ αντάξιά του. Τουλάχιστον, θα προσπαθήσω. Με αγάπη, Ελένη Στις παλιές ψυχές αυτού του τόπου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους